reviewsvideogames

Tom Clancy's The Division

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PC • επίσης διαθέσιμο για: Xbox One, PS4
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: shooter, MMO, action, PEGI: 18+

Στο review συνεργάστηκε ο Γιώργος Μούγιος

Δεν ξέρω εσείς πόσο Clancy αντέχετε (θεόσχωρεστον τον άνθρωπο), αλλά προσωπικά δεν αντέχω άλλο. Δεν λέω, όταν ξεκίνησε να γράφει τα ψυχροπολεμικά του μυθιστορήματα, όπως το Hunt for Red October και το Red Storm Rising, ήταν μια αρκετά ενδιαφέρουσα φωνή στο χώρο των best-seller. Πλέον όμως, θεωρώ το στυλ του κουραστικό. Το The Division δεν βασίζεται, φυσικά, σε κάποιο βιβλίο του συγγραφέα, αλλά έχει όλα τα χαρακτηριστικά που έχουμε μάθει πλέον να συνδέουμε με την επωνυμία του: καταστροφολογικά σενάρια, πατριωτικό φρόνημα, λίγο κατασκοπικό μυστήριο και μια ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα που έχει αντικαταστήσει πλέον τους κακούς Ρώσους με τους σατανικούς τρομοκράτες.

 
 Η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι το Α και το Ω στο The Division.

Ευτυχώς, στο Division το σενάριο λειτουργεί απλώς ως δικαιολογία για την υποστήριξη ενός ενδιαφέροντος σκηνικού: τη ρημαγμένη και εγκαταλελειμμένη Νέα Υόρκη στον απόηχο ενός μαζικού, βιολογικού τρομοκρατικού χτυπήματος. Κάποιοι αδίστακτοι δολοφόνοι δημιούργησαν ένα νέο, εξαιρετικά ανθεκτικό και εξαιρετικά φονικό στέλεχος του ιού της γρίπης και εμπότισαν με αυτό τεράστια ποσά από χαρτονομίσματα που τέθηκαν σε κυκλοφορία λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Συγκεκριμένα, την ημέρα της μεγάλης καταναλωτικής φρενίτιδας του Black Friday. Το αποτέλεσμα ήταν μια μολυσματική έκρηξη που σκότωσε εκατομμύρια και ανάγκασε τις αρχές να επιβάλουν στρατιωτικό νόμο. Ήταν τρομοκράτες; Κάποια άλλα σκοτεινά συμφέροντα; Κανείς δεν γνωρίζει. Επιπλέον, το χάος είναι τόσο μεγάλο που κανείς δεν μπορεί να ερευνήσει ικανοποιητικά την υπόθεση. Εκτός... από το The Division (τα-τάαααααν), μια μυστική ομάδα που αποτελείται από ειδικά εκπαιδευμένους πράκτορες για συνθήκες κρίσης, οι οποίοι ενεργοποιούνται και στέλνονται στην αποκλεισμένη Νέα Υόρκη.

Κάπου εδώ μπαίνει στην ιστορία και ο παίκτης, ο οποίος υποτίθεται ότι είναι ένα μέλος της ειδικής αυτής ομάδας που καταφτάνει στη Νέα Υόρκη με το δεύτερο κύμα ενισχύσεων, αφού το πρώτο κύμα πρακτόρων έχει κυριολεκτικά εξαφανιστεί και κανείς δεν γνωρίζει τι απέγινε. Μόλις δημιουργήσει το χαρακτήρα του (ουσιαστικά πρόκειται για μια διαδικασία που έχει να κάνει μόνο με την εμφάνιση, αφού η διαφοροποίηση μεταξύ των χαρακτήρων προκύπτει από τακτικές αποφάσεις και ξεκλείδωμα περιεχομένου εντός του παιχνιδιού), ο παίκτης φτάνει στο πρώτο αρχηγείο της υπηρεσίας και αναλαμβάνει τις πρώτες του αποστολές. Για να καταλάβετε κάπως καλύτερα τη διάρθρωση της εμπειρίας, σκεφτείτε λίγο το Assassin's Creed. Η πόλη είναι χωρισμένη σε συνοικίες και προσφέρει έναν εκτενέστατο χάρτη με πάρα πολλά σημεία ενδιαφέροντος. Από αυτά τα σημεία, ορισμένα αντιστοιχούν σε αποστολές που συνεχίζουν την ιστορία, άλλα σε δευτερεύουσες αποστολές που περιστασιακά έχουν κάποιο ενδιαφέρον και τα υπόλοιπα σε διάφορες αναμετρήσεις ή “κυνήγια θησαυρού” που διαφέρουν στο στήσιμο, αλλά στην ουσία έχουν το ίδιο αντικείμενο.

Οι αποστολές της κεντρικής ιστορίας συνδέονται μεταξύ τους αφηγηματικά και αυτό κάνει το παιχνίδι αρκετά πιο ενδιαφέρον, αλλά στην πορεία συνειδητοποιείς πόσο αστείο γίνεται το σενάριο. Δηλαδή αρκούν μερικές εβδομάδες πανδημίας και ανομίας για να οργανωθούν οι... αναρχικοί της Νέας Υόρκης σε τακτικό στρατό και οι σκουπιδιάρηδες σε σέχτα εξαγνιστών που κραδαίνουν φλογοβόλα; Προσωπικά, το βρίσκω λίγο ακραίο και πιστεύω το ίδιο θα έλεγε και ο κύριος Κλάνσι, αν ζούσε. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν μερικές ζεστές ανθρώπινες στιγμές με την τεχνική του “ηλεκτρονικά ανασκευασμένου φλάσμπακ”, ενώ η απεικόνιση της ρημαγμένης πόλης που θρηνεί αντί να γιορτάζει είναι πραγματικά μαγευτική. Η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι τουλάχιστον εντυπωσιακή, ενώ, για τόσο πολεμοχαρές παιχνίδι, η καλλιτεχνική  διεύθυνση είναι πολύ προσεγμένη. Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον που ταξιδεύει τον παίκτη και αξίζουν συγχαρητήρια στη Red Storm για τη δουλειά που έχει κάνει σε αυτόν τον τομέα. Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι που θα μπορούσε να γίνει καλύτερα στον τομέα της παρουσίασης.

 
 Στην αρχή, το περιβάλλον αλληλεπίδρασης του παιχνιδιού μοιάζει αρκετά μπερδεμένο. Αργότερα, θα εκτιμήσετε πώς καταφέρνει να προβάλλει διαρκώς τις χρήσιμες πληροφορίες, χωρίς να πνίγει την εικόνα.

Παρά τις εμφανείς πηγές έμπνευσής του, το Division δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετικό από τα ανοικτόκοσμα παιχνίδια δράσης που κυριαρχούν στην αγορά αυτόν τον καιρό. Για την ακρίβεια, οφείλει περισσότερα στο Destiny, με την έννοια ότι παίρνει κλασικούς μηχανισμούς shooter και τους συνδυάζει με στοιχεία τακτικής και πρόοδο χαρακτήρα που μπαίνουν ξεκάθαρα στα χωράφια των action RPG. Τι σημαίνει αυτό, με λίγα λόγια; Φανταστείτε ένα Gears of War, ένα Spec Ops: The Line ή κάποιο άλλο shooter που βασίζεται στην κάλυψη και απόκρυψη, μόνο που η ζημιά που δέχονται οι εχθροί και οι παίκτες δεν καθορίζεται τόσο από την ευστοχία και τα αντανακλαστικά (που παίζουν κι αυτά το ρόλο τους), αλλά περισσότερο από τα στατιστικά των παικτών. Βέβαια, αυτή η έμφαση στην τακτική έχει και τον αναμενόμενο αρνητικό αντίκτυπο στη δράση και στο δυναμισμό: το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας του The Division θα το περάσετε κινούμενοι από κρυψώνα σε κρυψώνα, επιλέγοντας το κατάλληλο όπλο για την περίσταση και πυροβολώντας εχθρούς που δεν χαμπαριάζουν ούτε καν από βολές στο κεφάλι, όσο έχουν την πανοπλία τους. 

Όπως και στο Destiny, κυριαρχούν δύο στοιχεία στην όλη εμπειρία: α) τα λάφυρα διαφόρων ειδών που ενισχύουν τα στατιστικά των χαρακτήρων και β) η συνεργασία μεταξύ των παικτών, η οποία είναι απανταχού παρούσα. Όσον αφορά το πρώτο κομμάτι, μιλάμε για την ίδια, κλασική, σχεδόν... αρχέγονη έλξη που προσφέρουν τα λάφυρα σε ένα Diablo, για παράδειγμα. Μόλις σου πέσει ένα καλό, σπάνιο όπλο με το ωραίο του το χρωματάκι, ξεχνάς αμέσως την επαναληψιμότητα και είσαι έτοιμος για άλλη μια βουτιά στα νερά του εθισμού. Παρόλο που στην ουσία, το μόνο που σου προσφέρει είναι μερικά βελτιωμένα στατιστικά που θα σε βοηθήσουν να πολεμήσεις ισχυρότερους εχθρούς, οι οποίοι με τη σειρά τους θα ρίξουν ακόμη καλύτερο loot. Ξεπλύνετε καλά και επαναλάβετε.  

 
 Το matchmaking είναι πολύ εύκολο και είναι πραγματικά απόλαυση να παίζεις τις πιο καλοφτιαγμένες αποστολές με παρέα.

Όσο για το θέμα της συνεργασίας, εδώ τα πράγματα είναι σχεδόν ιδανικά. Το The Division αποφεύγει την παγίδα στην οποία έπεσε το Destiny και φροντίζει λίγο και τον μοναχικό παίκτη. Για την ακρίβεια, όλο το παιχνίδι παίζεται και σόλο, τουλάχιστον μέχρι τις 12 Απριλίου που περιμένουμε να προστεθεί το πρώτο Incursion (λέγε με Raid, για τους φίλους του WoW και του Destiny). Δεν είναι το ίδιο απολαυστικό, βέβαια, αλλά παίζεται. Αλλά αυτό που κλέβει την παράσταση είναι η στιβαρή, αλλά και “α λα καρτ” υλοποίηση του matchmaking. Δεν έχεις φίλους γιατί δεν σε συμπαθεί κανένας (ή, γιατί, όπως κι εγώ, έχεις το παιχνίδι μόνο στο uplay;). Σε κάθε βάση και καταφύγιο μπορείς να βρεις ένα μαγικό λαπτοπάκι που σου βρίσκει ομάδα στη στιγμή. Ετοιμάζεσαι για μια δύσκολη αποστολή; Ακριβώς απέξω θα έχεις τη δυνατότητα να ζητήσεις συμπαίκτες που θέλουν να κάνουν την ίδια. Εννοείται ότι σε αυτήν την περίπτωση είναι λίγο λαχείο η ποιότητα της ομάδας, αλλά δεν πειράζει. Άλλωστε, οι ομαδικές αποστολές είναι ως επί το πλείστον αρκετά καλοσχεδιασμένες και δεν ταλαιπωρούν την ομάδα με πολύ ενοχλητικό backtracking. Επιπλέον, δίνουν αρκετό χώρο στους παίκτες για να απλώνουν τις δυνατότητές τους, με αποτέλεσμα η όλη τακτική να ξεδιπλώνεται αρκετά οργανικά, ακόμα και χωρίς τη χρήση headset.

Όπως ξέρουμε όλοι, τα παιχνίδια αυτού του είδους κρίνονται μετά το level cap και το Division δεν αποτελεί εξαίρεση. Μετά το επίπεδο 30, η επαναληψιμότητα και το grinding αυξάνονται κατακόρυφα, όπως και στα περισσότερα παιχνίδια του είδους. Το Division έχει και εδώ έναν άσο στο μανίκι του, ωστόσο, τουλάχιστον μέχρι να αρχίσουν να προστίθενται τα Incursions: το λεγόμενο Dark Zone. Πρόκειται για μια περιοχή στις παρυφές του Μανχάταν που χτυπήθηκε περισσότερο από τον ιό και βυθίστηκε πρώτη στο χάος. Είναι ένα μέρος με σαφώς πιο ελκυστικές ανταμοιβές, αλλά υπάρχουν δύο παράγοντες που περιπλέκουν λίγο το όλο θέμα: πρώτα από όλα, τα λάφυρα είναι όλα μολυσμένα, με αποτέλεσμα να πρέπει να απολυμανθούν πρώτα για να τα χρησιμοποιήσει ο παίκτης. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σταλούν σε κάποιο εργαστήριο μέσω ελικοπτέρου, άρα μπορεί να τα αρπάξει οποιοσδήποτε μέχρι να αποσταλούν. Ωραία ως εδώ. Ο δεύτερος αστάθμητος παράγοντας είναι ότι μέσα στη Dark Zone δεν λειτουργούν πλήρως τα συστήματα παρακολούθησης που έχει η υπηρεσία στη διάθεσή της, με αποτέλεσμα να μπορούν οι πράκτορες να προδώσουν ο ένας τον άλλον. Ανά πάσα στιγμή, οι πράκτορες μπορούν να επιτεθούν στους μέχρι τώρα συμμάχους τους, αν κρίνουν ότι οι ανταμοιβές αξίζουν τον κόπο. Ή ότι μπορούν να τη βγάλουν καθαρή. Είναι μια πολύ έξυπνη υλοποίηση του PvP, αν και δεν υπάρχει ακόμη κάποιο ουσιαστικό κίνητρο για να γίνεις rogue, αφού δεν κερδίζεις περισσότερα πράγματα και μετά μπορεί να σε θυμούνται τα θύματά σου. Πρέπει να εξελιχθεί λίγο αυτό το κομμάτι στο μέλλον.

 
 Pro tip: Μην αγοράζετε ή πουλάτε πράσινα και μπλε όπλα. Θα βρείτε σίγουρα στις αποστολές και είναι προτιμότερο να διαλύσετε αυτά που έχετε στο απόθεμά σας για να πάρετε υλικά για crafting.

Αρκετά όμως με τα επιμέρους στοιχεία. Τα μεγάλα και φιλόδοξα εγχειρήματα όπως το The Division σπανίως κρίνονται στις λεπτομέρειες, αλλά περισσότερο στο κατά πόσο καταφέρνουν να υλοποιήσουν το όραμά τους. Σε πρώτη φάση, καθώς τα παιχνίδια αυτού του τύπου εξελίσσονται διαρκώς, το νέο blockbuster της Ubisoft τα κατάφερε. Είναι μια προσεγμένη, πλούσια εμπειρία που  προσεγγίζει φιλικά τον παίκτη και τον παγιδεύει στους εθιστικούς μηχανισμούς της με μαεστρία. Επιπλέον, δεν ξεχνά τη σημασία της αφήγησης και του ρυθμού προκειμένου να “πειστεί” και να επενδύσει ο παίκτης στον κόσμο της. Μπορεί να μην είναι ο “απόλυτος” τίτλος που περίμεναν πολλοί, αλλά είναι με διαφορά η καλύτερη επιλογή αυτόν τον καιρό αν ψάχνετε κάτι που θα σας κρατήσει και θα μπορέσετε να απολαύσετε με τους φίλους σας. 

 

Καταπληκτική απόδοση του αστικού περιβάλλοντος, δυνατή ατμόσφαιρα, προσεγμένοι μηχανισμοί, πανεύκολο και ευχάριστο matchmaking
Λίγο απογοητευτική ιστορία, πολύ μεγάλη επαναληψιμότητα, χρειάζεται περισσότερο περιεχόμενο για όσους φτάσουν στο ανώτατο επίπεδο. Όπως όλα τα MMO, δηλαδή.

 

3 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
buddyjesus
21:24 09.04.16 buddyjesus χωρίς τίτλο
Καλύτερο από το Destiny ή όχι?

Dismiss
08:08 10.04.16 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Δεν μπορώ να σου πω, γιατί δεν έχω παίξει καθόλου τα expansions του Destiny. Είναι καλύτερο από το vanilla Destiny, πιστεύω. Προσωπικά, θα ήθελα τη δομή του Division και τον κόσμο και το art του Destiny.

pirederas
15:08 10.04.16 pirederas χωρίς τίτλο
Εγώ πρώτα ήμουν hyped για το Division, αλλά τώρα μάλλον θα απέχω. Δεν ξέρω, στο reveal πριν 3 χρόνια μου είχε φανεί πολύ καλύτερο απ' ό,τι βλέπω στα videos στο youtube (και δεν εννοώ τα γραφικά).