reviewsvideogames

Far Cry 5

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: Xbox One • επίσης διαθέσιμο για: PS4, PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: action, FPS, PEGI: 18+

Υπάρχουν εταιρείες που φτιάχνουν παιχνίδια για λίγους. Υπάρχουν εταιρείες που φτιάχνουν παιχνίδια για όλους. Και υπάρχει και η Ubisoft, η οποία φτιάχνει παιχνίδια που προσπαθούν να είναι τα πάντα, για όλους. Και το εντυπωσιακό είναι ότι πολλές φορές φτάνει πάρα πολύ κοντά στο να το πετύχει.

Όταν ανακοινώθηκε το Far Cry 5, ομολογώ προσωπικά ότι ενθουσιάστηκα. Όχι γιατί θεωρώ την αγροτική ενδοχώρα των ΗΠΑ, και ιδιαίτερα τη Μοντάνα, το πιο συναρπαστικό μέρος στον κόσμο, αλλά γιατί το συγκεκριμένο σκηνικό μπορεί να πλαισιώσει απολαυστικά... διεστραμμένες ιστορίες, από κλασικές ταινίες, όπως το Deliverance, μέχρι τα κόμιξ Preacher των Γκαρθ Ένις και Στιβ Ντίλον και ολόκληρο το κίνημα του American Gothic σε λογοτεχνία και τηλεόραση. Το σκηνικό, οι χαρακτήρες και ο γενικότερος τόνος του προωθητικού υλικού παρέπεμπε προς αυτό το, ιδιαίτερα αγαπημένο σε μένα, είδος και ειλικρινά, δεν μπόρεσα να αποφύγω μια... Παβλόφεια αντίδραση. Βέβαια, οι προσδοκίες μου δεν δικαιώθηκαν ακριβώς, αλλά σε τελική ανάλυση αυτό ήταν μάλλον αναμενόμενο για ένα εμπορικό videogame που προσπαθεί να προσφέρει κυριολεκτικά τα πάντα. Ευτυχώς, η όποια απογοήτευση στο κομμάτι της αφήγησης δεν επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την καθαρή αξία του Far Cry 5 ως παιχνιδιού.

 
 Έχουμε κόκκινα βαρέλια, επαναλαμβάνω, έχουμε κόκκινα βαρέλια. Κάθε σκηνικό μάχης μπορεί να εξελιχθεί με πολλούς διαφορετικούς και απρόβλεπτους τρόπους. Συνήθως, βέβαια, με μπουμ. Πάρα πολλά μπουμ. Για κάποιον λόγο που μάλλον αποδίδεται εσκεμμένα στον σχεδιασμό του νέου Far Cry, το stealth δεν κρατάει πολύ, σε αντίθεση με τους προηγούμενους τίτλους. 

Προτού όμως εξετάσουμε τι ΔΕΝ είναι το Far Cry 5, ας δούμε πρώτα τι είναι. Όπως και οι δύο προηγούμενοι τίτλοι της σειράς, είναι ένα first person shooter που δεν το λες ακριβώς... shooter. Είναι η νεότερη εκδοχή μιας κάπως εκκεντρικής, αλλά σαφέστατα αποτελεσματικής συνταγής, η οποία συνδυάζει την αφήγηση, την εξερεύνηση ενός ανοικτού κόσμου, την εξέλιξη του κεντρικού χαρακτήρα και την παραδοσιακή μάχη σε ένα μεθυστικό σύνολο δράσης, το οποίο δεν έχει πάντα τη συνοχή και τη συνέπεια που θα περίμενε κανείς από ένα μεγάλο blockbuster. Έχει όμως εντυπωσιακές στιγμές, εκπληκτική λεπτομέρεια και γνήσια απρόβλεπτο gameplay που δεν συναντά κανείς συνήθως σε ένα FPS.

Η συνταγή είναι λίγο-πολύ η ίδια, αλλά η υλοποίηση είναι αρκετά βελτιωμένη. Η πιο σημαντική αλλαγή είναι ότι ο κόσμος είναι εντελώς ανοικτός και πλήρως διαθέσιμος για εξερεύνηση από την αρχή, με την εξαίρεση της εισαγωγικής ενότητας του παιχνιδιού, η οποία στήνει την υπόθεση και λειτουργεί ως tutorial παράλληλα. Μόλις ολοκληρωθεί η εισαγωγή, ο δρόμος ανοίγει, η ομίχλη αραιώνει και η μηχανή γραφικών Dunia δείχνει τα δόντια της, απελευθερώνοντας το οπτικό πεδίο, τους δυναμικούς φωτισμούς και την αριστοτεχνική απεικόνιση των αντικειμένων και των υφών. Όπως και στα προηγούμενα Far Cry από τότε που το franchise πέρασε από την Crytek στη Ubisoft, το συνολικό εικαστικό αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαίτερο μίγμα φωτορεαλισμού και «χειροποίητης», καρτουνίστικης αισθητικής που επιτρέπει στον παίκτη να χαθεί στον κόσμο του παιχνιδιού, αποφεύγοντας την ενοχλητική ασυνέπεια που παρουσιάζουν πολλοί αμιγώς ρεαλιστικοί τίτλοι (το λεγόμενο uncanny valley, για όσους ασχολούνται με τα γραφικά). Αυτή η προσέγγιση δεν είναι κάτι καινούριο ή πρωτότυπο, βέβαια, αλλά λειτουργεί ιδιαίτερα καλά στον συγκεκριμένο τίτλο, καθώς μεταφέρει την αίσθηση της πραγματικότητας, αλλά μέσα από ένα πολύχρωμο φίλτρο που παραπέμπει γενικώς στην αισθητική ενός graphic novel.

 
 Καθαρά σε επίπεδο εικόνας, το Far Cry 5 έχει έναν οργανικό, πειστικό χαρακτήρα που δεν συναντάς εύκολα σε shooter. Επίσης, ο βαθμός λεπτομέρειας είναι τέτοιος, που μερικά pixels λένε τη δική τους ιστορία. Είναι στιγμές σαν κι αυτές που εκτιμάς τι πραγματικά έχει πετύχει το Far Cry 5.

Όσο για τους ίδιους τους μηχανισμούς του gameplay, όλα είναι οικεία, αλλά τις περισσότερες φορές κρύβουν μερικές θετικές εκπλήξεις για όσους παρακολουθούν τη σειρά από καιρό. Πρώτα από όλα, όπως αναφέραμε παραπάνω, ο χάρτης ανοίγει πλέον με την εξερεύνηση και δεν χρειάζεται να σκαρφαλώνετε πύργους. Προσωπικά, ποτέ δεν με ενοχλούσε αυτό, αλλά όντως πρόκειται για έναν μάλλον κουρασμένο μηχανισμό ο οποίος προσθέτει περισσότερη επαναληψιμότητα από όση χρειάζεται το παιχνίδι. Ελαφρώς βελτιωμένη φαντάζει και η ποικιλία των όπλων, παρόλο που δεν έχουμε αντίστοιχη βελτίωση και στον χειρισμό τους. Όχι ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα, καθώς τα όπλα του Far Cry διαθέτουν διαχρονικά πειστικό βάρος και ανάδραση. Εκεί που παρατηρούνται οι περισσότερες βελτιώσεις είναι στα οχήματα, τόσο σε ποικιλία, όσο και σε χειρισμό, ιδιαίτερα στα ιπτάμενα οχήματα που είναι ισχυρότερα και εμφανίζονται συχνότερα από προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Βέβαια, η αποτελεσματική χρήση τους στη μάχη προϋποθέτει και τα απαραίτητα πολεμοφόδια, άρα χρειάζεται ένας κάποιος στρατηγικός σχεδιασμός ή λίγο τυχερό loot ή ίσως κάποιο microtransaction για όσους θέλουν να πάνε κόντρα στις συνθήκες του παιχνιδιού.

Αλλά και στον τομέα της στρατηγικής έχουμε ορισμένες ενδιαφέρουσες αλλαγές, με πιο σημαντική την προσθήκη των Guns for Hire, μιας ομάδας 9 συμμάχων που μπορείτε να επιλέξετε για να σας συνοδεύσουν στις αποστολές σας. Για να τους αποκτήσετε, θα πρέπει πρώτα να ολοκληρώσετε την αντίστοιχη αποστολή του καθενός και στη συνέχεια θα έχετε τη δυνατότητα να επιλέξετε αυτόν που θα σας ακολουθήσει. Μόνο ένας συνοδός επιτρέπεται σε κάθε αποστολή, εκτός και αν ξεκλειδώσετε ένα συγκεκριμένο perk. Μια που αναφέραμε τα perks, εδώ θα δούμε άλλη μια σημαντική αλλαγή στα συστήματα του παιχνιδιού. Όπως και στους προηγούμενους τίτλους της σειράς, έτσι και στο Far Cry 5 μπορείτε να αποκτήσετε νέες δεξιότητες που αναβαθμίζουν τον χαρακτήρα σας. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα ξοδέψετε πόντους εμπειρίας για να τις αποκτήσετε, αλλά θα κληθείτε να πετύχετε διάφορα πράγματα στο παιχνίδι, από τους πιο απλούς στόχους, όπως εκτελέσεις εχθρών, μέχρι συγκεκριμένα challenges που θα ανακαλύψετε στην πορεία. Σε γενικές γραμμές, αν φροντίσετε να χρησιμοποιείτε τα διάφορα συστήματα του παιχνιδιού και σκοτώνετε τους εχθρούς σας με ποικίλα μέσα, θα διαπιστώσετε ότι θα αποκτάτε perk points με σχετικά σταθερούς ρυθμούς. Μια άλλη καλή πηγή perk points, αλλά και άλλων πόρων, είναι τα λεγόμενα Prepper Stashes, δηλαδή προμήθειες που είναι καταχωνιασμένες σε μυστικά σημεία, τα οποία απαιτούν να λύσετε κάποιας μορφής γρίφου για να τα φτάσετε. Ευτυχώς, τα συγκεκριμένα σημεία αποτελούν ορισμένες από τις πιο ευχάριστες στιγμές του παιχνιδιού, επομένως το κυνήγι της αναβάθμισης δεν γίνεται αγγαρεία.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό που μειώνει την «αγγαρεία» είναι ο περιορισμός της σημασίας του crafting system. Πλέον, τα αντικείμενα που μπορείτε να φτιάξετε με αυτό το σύστημα δεν είναι απαραίτητα (αν και παραμένουν χρήσιμα, βεβαίως), άρα δεν υπάρχει λόγος να κυνηγάτε ζώα και να μαζεύετε υλικά, παρά μόνο εάν χρειάζεστε αναλώσιμα αντικείμενα, όπως «φίλτρα» ή θέλετε να ολοκληρώσετε κάποιο challenge για να πάρετε κι άλλα perks.

 
 Αν και στήνει τον κόσμο του πολύ ωραία, το Far Cry 5 δεν μπορεί να αποφασίσει κατά πόσο ο Father Joseph Seed είναι ένας καρτουνίστικος μεγαλομανής δικτάτορας ή μια διεστραμμένη ιδιοφυΐα με τρομερές γνώσεις ψυχολογίας. Γενικά υπάρχει αυτή η διχοτομία στην αφήγησή του, με αποτέλεσμα να παραπαίει μεταξύ θρίλερ και κωμωδίας δράσης.

Όλες αυτές οι αλλαγές σπρώχνουν την κλασική συνταγή του Far Cry σε μια ελαφρώς διαφορετική κατεύθυνση, παρόλο που δεν επηρεάζουν ιδιαίτερα τον βασικό πυρήνα της. Οι μάχες είναι λίγο-πολύ αυτές που ξέρατε από τους προηγούμενους τίτλους, το ΑΙ εξίσου μέτριο, οι εγκαταστάσεις των εχθρών έχουν λίγο-πολύ τον ίδιο βρόχο αλληλεπίδρασης με το παρελθόν. Ωστόσο, η προσθήκη των Companions και των νέων οχημάτων και μηχανισμών αποδεικνύεται αρκετά σημαντική, καθώς ανατρέπει τις παραδοσιακές ισορροπίες και μετατρέπει έναν τίτλο που πλησίαζε επικίνδυνα να χαρακτηριστεί «shooter-RPG» σε κάτι πιο απρόβλεπτο, λιγότερο μηχανιστικό και ίσως πιο κεφάτο, ιδιαίτερα αν λάβει κανείς υπόψη του τη νέα λειτουργία co-op που επιτρέπει στους παίκτες να μπαίνουν και να βγαίνουν όποτε θέλουν από τα παιχνίδια των φίλων τους (αν και, δυστυχώς, οι φιλοξενούμενοι παίκτες δεν μεταφέρουν στο δικό τους παιχνίδι ό,τι ξεκλειδώνουν στα παιχνίδια των φίλων τους). Προσωπικά, θεωρώ ότι αυτός ο χαρακτήρας ταιριάζει ελαφρώς περισσότερο στη σειρά και θα ήθελα να δω τους επόμενους τίτλους να ακολουθήσουν στην ίδια κατεύθυνση, ιδιαίτερα τώρα που τα Assassin’s Creed έχουν στραφεί κι αυτά στα χωράφια των pseudo-RPG με αρκετή επιτυχία. Εν ολίγοις, παρόλο που δεν αλλάζει πολλά πράγματα, το Far Cry 5 καταφέρνει να προσφέρει πιο ικανοποιητική δράση καθαρά σε επίπεδο gameplay και να γίνει κάπως πιο διασκεδαστικό από τα ήδη διασκεδαστικότατα Far Cry 3 και 4.

Αυτή η τάση επεκτείνεται και στο ανταγωνιστικό multiplayer, με το εξαιρετικά γενναιόδωρο Arcade Mode, το οποίο επιτρέπει στον παίκτη να κάνει λίγο-πολύ ό,τι θέλει με μια σειρά από κλασικά modes και περιλαμβάνει έναν ολοκληρωμένο, όσο και εύχρηστο map editor, ο οποίος είναι γεμάτος με γραφικά και δομικά στοιχεία υψηλής ποιότητας, όχι μόνο από το Far Cry 5, αλλά και από τα προηγούμενα Far Cry (ναι, και το Primal), αλλά και από άλλους τίτλους της UbiSoft, όπως τα Assassin’s Creed. Ναι, μπορούμε πλέον να πούμε με ασφάλεια ότι το Forge του Halo 5 ξεπεράστηκε στις κονσόλες.

 

 
 Ο πρώτος σύντροφος έρχεται πολύ νωρίς στο παιχνίδι και είναι μια καλή εισαγωγή στη στρατηγική του παιχνιδιού.

Δεν ξέχασα όμως τι σας υποσχέθηκα στην αρχή του κειμένου και τώρα ήρθε η ώρα να δούμε τι ΔΕΝ είναι το Far Cry 5. Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι, το νέο Far Cry ΔΕΝ είναι, τελικά, μια σκοτεινή ιστορία με σοβαρές και πιστευτές πολιτικοκοινωνικές και θρησκευτικές προεκτάσεις, παρά την εικόνα που ζωγράφισε το μάρκετινγκ του τίτλου. Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ξεκινούν αρκετά εντυπωσιακά από πλευράς αφήγησης, με έναν χαρισματικό κακό και μια απολαυστικά ζοφερή ατμόσφαιρα, αλλά στη συνέχεια τα πράγματα απλοποιούνται και αποστειρώνονται, επιστρέφοντας στο κλασικό αφηγηματικό σχήμα ενός Far Cry. Για παράδειγμα, η ιστορία δεν δίνει σχεδόν καμία σημασία στο γεγονός ότι οι εχθροί είναι οι πρώην συντοπίτες μας, άνθρωποι που μπορεί κάποτε να ήταν φίλοι ή και συγγενείς των συμπολεμιστών μας. Όλοι τους χαρακτηρίζονται με το γενικότερο «Peggies», το οποίο χρησιμοποιείται όπως λέμε «Ναζί» ή «Charlie - Βιετκόνγκ», ληστεύοντάς τους από οποιαδήποτε προσωπικότητα. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, βλέπουμε ίχνη από τρομερές φρικαλεότητες, αλλά στη συνέχεια παρατηρούμε ότι οι λεγόμενοι Peggies, παρόλο που είναι βάρβαροι, θρησκόληπτοι φανατικοί, έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν άλλα ιστορικά προβλήματα της επαρχιακής κοινωνίας των ΗΠΑ, όπως τις φυλετικές διακρίσεις και την ανισότητα των φύλων, αφού έχουν στις τάξεις τους μέλη από όλες αυτές τις ομάδες. Ευτυχώς, σε καθαρά αφηγηματικό επίπεδο, η ιστορία αποζημιώνει κάπως τον παίκτη με ένα-δυο ευφάνταστα, ίσως και ελαφρώς σοκαριστικά πιθανά φινάλε, τα οποία θα μπορούσαν να έχουν θέση σε ένα καλό graphic novel. Ωστόσο, αν λάβουμε υπόψη την εκπληκτική λεπτομέρεια στην απεικόνιση του κόσμου, η ιστορία του Far Cry 5 είναι μάλλον μια χαμένη ευκαιρία για κάτι πιο ουσιαστικό.

Από την άλλη πλευρά, μια ερώτηση που πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας είναι «θα ήταν το Far Cry 5 καλύτερο/πιο διασκεδαστικό, αν έδινε λιγότερη σημασία στο περιεχόμενο και περισσότερη στην ιστορία;». Η απάντηση κατά τη γνώμη μου είναι «όχι». Ωραία θα ήταν να εκπλήρωνε όλες τις υποσχέσεις του, αλλά ο πανέμορφος κόσμος και το πληρέστατο Arcade είναι πιο σημαντικά από οποιαδήποτε ιστορία. Βέβαια, έχουμε δει ήδη ένα Wolfenstein II να πετυχαίνει σε αυτή την κατηγορία, επομένως είναι λίγο απογοητευτική η στασιμότητα του Far Cry 5, τόσο ουσιαστικά, όσο και αφηγηματικά. Αλλά όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο πλούσιο και τόσο αφοπλιστικά διασκεδαστικό, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κουνήσεις προειδοποιητικά το δάχτυλο και να υποσχεθείς ότι την επόμενη φορά θα είσαι σαφώς πιο αυστηρός στην κριτική σου.

 

Ιδανική υλοποίηση κόσμου, μελετημένοι μηχανισμοί, καλοσχεδιασμένοι γρίφοι, στροφή προς το emergent gameplay, co-op, το υπέροχο Arcade Mode.
Ελάχιστη πρόοδος στο gameplay, μέτριο ΑΙ, η ιστορία είναι μια χαμένη ευκαιρία.

 

10 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
TxCForever
09:40 19.04.18 TxCForever χωρίς τίτλο
To μεγαλύτερο αρνητικό του κεντρικού στόρυ για μένα είναι το πόσο από το πουθενά οι βασικοί κακοί σε απαγάγουν απλά για να προχωρήσουν την πλοκή. Δεν βλέπω γιατί οι εν λόγω αποστολές να μην ήταν απλά σημάδια στο χάρτη ή ακόμη καλύτερα να εμφανίζονταν όταν σε σώριαζαν οι εχθροί σου σε κάποιο τυχαίο σημείο. Αντί αυτού όπως προχωράς ξαφνικά ασπρίζει η οθόνη και τηλεμεταφέρεσαι μπροστά από το boss της περιοχής στην οποία βρίσκεσαι. Και αν γινόταν 1-2 φορές δεν θα πείραζε, αλλά νομίζω γίνεται 4-5 φορές τουλάχιστον σε κάθε περιοχή.

Και ισχύει φυσικά και αυτό που λες. Μάλλον φοβήθηκαν τυχόν συνέπειες και η πλοκή καταλήγει σε κάτι που θα ταίριαζε σε ταινία 80ς αν αυτή γυριζόταν στις μέρες μας. Δηλαδή εκκεντρικοί κακοί, μπόλικη βία, αλλά με προσοχή μην μας καταγγείλουν για ρατσισμό ή ομοφοβία, ή για προσβολή των συντηρητικών εκκλησιών του αμερικανικού Νότου, ή των ψευδο-ευαγγελιστών ή γενικά των βλάχων/rednecks.

Dismiss
09:53 19.04.18 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Πολύ σωστή παρατήρηση. Ήταν αστείο πόσες φορές συνέλαβαν τον ήρωα/ηρωίδα. Και μου άρεσε αυτή η ιδέα που είπες με το blackout. Όντως θα ήταν πιο έξυπνο.

pirederas
11:59 19.04.18 pirederas χωρίς τίτλο
Dismiss αν θέλω να παίξω το campaign co-op με ένα φίλο μου, λες ότι ο ένας εκ των δύο θα χάσει την πρόοδό του; Και θα πρέπει δηλαδή να ξαναπαίζουμε κάθε αποστολή για να προχωράμε και οι δύο;

Dismiss
12:34 19.04.18 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Ναι, έτσι όπως το έχουν κάνει, ο δεύτερος παίκτης δεν μεταφέρει την πρόοδό του. Δηλαδή perks, resistance points κλπ. Ο δεύτερος παίκτης λογίζεται σαν τους companions.

pirederas
12:51 19.04.18 pirederas RE: RE: χωρίς τίτλο
Μεγάλη μ@λ@κί@. Άρα ο μόνος τρόπος να παιχθεί co-op ολόκληρο το παιχνίδι είναι ο ίδιος παίκτης να κάνει συνέχεια invite τον 2ο μέχρι το τέλος. Ελπίζω να το αλλάξουν με patch.

Dismiss
13:15 19.04.18 Dismiss RE: RE: RE: χωρίς τίτλο
Όχι, είναι drop in, drop out το co-op, παίζεις όσο θέλεις, απλά δεν μπορείτε να προχωρήσετε το παιχνίδι μαζί. Δηλαδή μπορεί ο βοηθός να παίξει μαζί σου όλα τα missions, αλλά όταν γυρίσει στο δικό του σύστημα, θα έχει όλα τα αντικείμενα που μάζεψε, αλλά δεν θα έχει ξεκλειδώσει τίποτα στην ιστορία και στα achievements. Κάπως σαν το Dark Souls.

pirederas
13:56 19.04.18 pirederas RE: RE: RE: RE: χωρίς τίτλο
Αυτή η λογική ταιριάζει μόνο στα SoulsBorne και τους κλώνους τους, στο κάτω-κάτω και που σ' αφήνει να κάνεις co-op χάρη σου κάνει αφού πρέπει να πληρώσεις ένα humanity/insight κάθε φορά.

Σε άλλα παιχνίδια δεν έχει κανένα νόημα αυτή η τακτική.

blackpax
10:33 23.04.18 blackpax χωρίς τίτλο
Προφανώς είναι τόσο επιτυχημένη η συνταγή που δεν πολυσκάνε για την υπόθεση. Θα μπορούσαν όμως να αλλάξουν το χάρτη του είδους με μια συμπαγή υπόθεση, ίσως στο επόμενο φαρ κραη. Εμένα αυτό που μου την έσπαγε στα κατά τα άλλα λατρεμένα 3+4 είναι οι παρενθέσεις με την ψυχεδέλεια. Απ'όσο βλέπω και εδώ έχουμε μια απ' τα ίδια γμτ, έτσι δεν είναι;

Dismiss
10:51 23.04.18 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Έχει κι εδώ (δικαιολογημένα από το σενάριο), αλλά εμένα γενικά μου άρεσαν αυτές οι παρεμβάσεις. Απλά δεν ξέρω γιατί πρέπει να υπάρχουν σε κάθε τίτλο.

blackpax
13:05 23.04.18 blackpax RE: RE: χωρίς τίτλο
δικαιολογημένο ή μη, εμένα με κούρασε πολύ και πολύ γρήγορα, με αποτέλεσμα πολλές φορές να κλείνω το πσ3/4 όταν έφτανα στα ψυχεδελικά και το συνέχιζα άλλη στιγμή με βαρειά καρδιά. Το υπόλοιπο παιχνίδι ήταν άπαιχτο. Ελπίζω στο 5 να μην είναι τόσο συχνό και κουραστικό αυτό.