Οι επαφές μου με το Darksiders τους τελευταίους μήνες έχουν υπάρξει κάτι περισσότερο από αρκετές. Event εδώ, event εκεί, συνέντευξη εδώ, hands-on εκεί, ε, όσο να ‘ναι από ένα σημείο και μετά… εθίστηκα! Πέρα απ’ την πλάκα, το παιχνίδι του Joe Madureira και της Vigil ήταν ένα από αυτά που περίμενα μετά τεράστιας ανυπομονησίας αυτόν τον καιρό. Θέλετε το setting; Θέλετε ο ήρωας; Θέλετε το όλο gameplay; Όλα συνέβαλλαν κι από λίγο προκειμένου να με κάνουν να τοποθετήσω το Darksiders στην κορυφή της wish list μου, ψηλότερα κι απ’ το God of War III, κι απ’ το Dante’s Inferno, κι απ’ το Bayonetta ακόμα –με το οποίο Κλάδης και Χαλκίδης (τουλάχιστον) έπαθαν κοκομπλόκο.

Καβάλα παν’ στην εκκλησιά…

Στο hands-on του Darksiders που δημοσιεύσαμε έναν μήνα (ακριβώς όμως!) πριν, αναφερόμουν στα περισσότερα εκ των σημαντικότερων στοιχείων του παιχνιδιού τα οποία ξαναπερνάω εν τάχει –ρίξτε μια ματιά και στο πρώτο κείμενο πάντως. Χειρίζεστε τον War (aka Πόλεμος), έναν από τους τέσσερεις μυθικούς καβαλάρηδες της Αποκάλυψης ο οποίος έχοντας πέσει θύμα πλεκτάνης καλείται στη Γη όπου και συναντά αγγέλους και διαβόλους να… παίζουν φάπες! Ο κόσμος καταστρέφεται και ο War όντας τυπικά υπεύθυνος γι’ αυτό παίρνει μια δεύτερη ευκαιρία από το Charred Council για να επιστρέψει πίσω στη Γη και να αποκαλύψει ποιος βρίσκεται πίσω από τη συντέλειά της. Στον δρόμο σας θα βρείτε αρχάγγελους, δαίμονες, διαβόλους, τριβόλους και γενικώς διάφορα πλάσματα του Παραδείσου και της Κόλασης που προτίθενται να σας βοηθήσουν –με το αζημίωτο πάντα- ή και όχι. Επιπρόσθετα ο War δεν καταλαβαίνει από καλό και κακό: η φύση του τον υποχρεώνει να βρίσκεται ακριβώς στη μέση αν και αυτό που τον νοιάζει την προκειμένη στιγμή είναι να φέρει εις πέρας την αποστολή του και να αποκαλύψει ποιος του την έστησε.

Ο κόσμος του Darksiders δεν με χάλασε καθόλου. Η ανθρωπότητα μας τέλειωσε, η Γη έχει καταστραφεί κι εμείς βρισκόμαστε στο μετά. Δείγμα ζωής δεν υπάρχει ούτε για πλάκα (μόνο ελάχιστοι άνθρωποι περιφέρονται εδώ κι εκεί τρομαγμένοι –αλλά κανείς δεν ασχολείται μαζί τους) ενώ τα πάντα είναι διαλυμένα και σε κατάσταση αποσύνθεσης. Η όλη αισθητική του παιχνιδιού «μυρίζει» Joe Madureira από μακριά τη στιγμή που άγγελοι και δαίμονες θα εναλλάσσονται διαρκώς στις οθόνες σας –όλοι με έναν κοινό στόχο παραδόξως: να αποτρέψουν τον War από το να φτάσει στην αποκάλυψη της συνομωσίας που τον έχει φέρει στην κατάσταση που βρίσκεται. Η έμφαση στη λεπτομέρεια όπου κι αν εστιάσετε, αν μη τι άλλο εντυπωσιάζει τη στιγμή που τα διάφορα animations τρέχουν «νεράκι» δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι το παιχνίδι κάθε άλλο παρά προχειροφτιαγμένο είναι –τουναντίον μάλιστα.

Καβάλα προσκυνάνε…

Από πλευράς gameplay, το παιχνίδι είναι καθαρό action. Το μεγαλύτερο διάστημα θα αναλωθείτε σε μάχες και διαρκές «τσοπάρισμα» αντιπάλων, μικρών και μεγάλων, generic και bosses. Εν αντιθέσει με τίτλους όπως τα Devil May Cry ή το Bayonetta, το Darksiders δεν μπλέκει με πολύπλοκα combos και συνδυασμούς που απαιτούν τρια-τέσσερα δάχτυλα. Υπάρχει ένα πλήκτρο για τις επιθέσεις (πατώντας το αρκετές φορές εκτελείτε έναν συνδυασμό επιθέσεων), δυνατότητα πραγματοποίησης ενός μικρού σε διάρκεια σπριντ, dodge, μονό και διπλό άλμα καθώς και έξτρα κινήσεις (τίποτα το παλούκι όμως) όσο προχωράτε. Όταν μάλιστα οι εχθροί σας είναι στα τελευταία τους, με το πάτημα ενός πλήκτρου θα είστε σε θέση να τους αποτελειώνετε με έναν κάπως πιο εντυπωσιακό και κινηματογραφικό τρόπο –μεγαλύτερη ποικιλία στα finishing moves δεν θα έβλαπτε πάντως. Γενικά οι μάχες είναι περισσότερο θέμα επιλογής της κατάλληλης κίνησης την κατάλληλη στιγμή, παρά τεχνικής και προσπάθειας επίτευξης μεγάλων combos. Αυτό που μου άρεσε πάντως ήταν το ότι ο παίκτης δεν αναλώνεται μόνο στο «στεγνό καθάρισμα» αντιπάλων αλλά ασχολείται με την εξερεύνηση τεράστιων περιοχών, το dungeon crawling και με την ανάπτυξη του ίδιου του χαρακτήρα του μέσα από μια σειρά abilities, gadgets κλπ.