Είμαστε όλοι... «εμπορικοί μετανάστες»

του Πάνου «Teras» Μίμη

«Ω δύστυχε Έλληνα gamer τι σού 'μελλε να πάθεις…», αγνώστου, από επιγραφή σε πέτρα του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου.

Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Πόσες φορές μπήκες σε ένα κατάστημα, κάνοντας τα ψώνια σου με την οικογένειά σου, προσδοκώντας ότι θα έβρισκες εκείνο το παιχνίδι που κυκλοφόρησε πριν από τρεις μήνες σε μειωμένη τιμή; Για να δεις ότι ή τιμή του, όχι μόνο δεν έχει πέσει τελικά, αλλά ενδεχομένως να είναι και ακριβότερη απ' ότι σε άλλα καταστήματα; Πόσες φορές χάρηκες βρίσκοντας ένα παιχνίδι που σε ενδιαφέρει στο ράφι με τα μεταχειρισμένα, μέχρι που γυρίζοντας το κουτί είδες ότι η τιμή πώλησής του είναι μόλις 10 ευρώ χαμηλότερη απ' ότι αν το αγόραζες καινούργιο; 

Πόσες φορές είδες διαφημίσεις με τις «άπαιχτες προσφορές» κονσολών με «δώρο δυο παιχνίδια», των οποίων έτσι και αλλιώς η τιμή θα έπρεπε να είναι πολύ χαμηλότερη από την αναγραφόμενη, ακυρώνοντας στην ουσία την προσφορά; Πόσες φορές είχες ερωτήσεις αναφορικά με κάποιο παιχνίδι ή παιχνιδομηχανή, αλλά ο υπάλληλος δεν είχε ιδέα τί τον ρωτούσες; Πόσες φορές βρήκες έναν τίτλο στο ράφι, που ενώ έχει παλιώσει (έχοντας κυκλοφόρησε πριν από έναν χρόνο ή και περισσότερο), φέρει ακόμα την αρχική του τιμή, και που απευθύνοντας τη σχετική ερώτηση στον υπάλληλο του καταστήματος πήρες την απάντηση «έτσι γράφει το σύστημα και η τιμή δεν αλλάζει»; Και όσο για after sales support; Επιστροφές προϊόντων;  Άνοιξες το περιτύλιγμα; Δεν μπορούμε να το δεχτούμε πίσω. Εγγύηση επιστροφής χρημάτων; Υπάρχει τέτοιο πράγμα;

Μέσα σε όλα αυτά έχεις πολλές φορές να αντιμετωπίσεις και την απαράδεκτη συμπεριφορά του εμπόρου. Προσωπική εμπειρία: παραγγέλνεις κάτι και σε έχουν «στο περίμενε» από εβδομάδα σε εβδομάδα χωρίς ενημέρωση.  Αγοράζεις, τελικά, και διαπιστώνεις ότι στην απόδειξη αναγράφεται το 1/3 του ποσού που δαπάνησες στην πραγματικότητα.

Απλά ανέκδοτα!

Δυστυχώς παρόμοιες καταστάσεις επικρατούν στην πλειοψηφία της ελληνικής αγοράς. Έλλειψη σωστού επιχειρηματικού πλάνου, έλλειψη φαντασίας και δημιουργικότητας, έλλειψη γνώσης του αντικειμένου και πολλές φορές απλά η λογική του παραλόγου, η καθαρή εκμετάλλευση. Το πιο δημοφιλές σύστημα του «ότι αρπάξω» από τους αδαείς και τους ανυποψίαστους.

Πρέπει επιτέλους αυτοί οι άνθρωποι, όποιοι και όσοι είναι, να καταλάβουν ότι ο καταναλωτής προϊόντων video gaming δεν είναι ούτε ηλίθιος, ούτε ανώριμος, ούτε καταναλωτής δεύτερης κατηγορίας. Πάνε οι εποχές που το gaming ήταν ένα hobby για λίγους «nerds» που κλείνονταν στο δωμάτιό τους και κάθονταν με τις ώρες μπροστά σε μια οθόνη χωρίς να καταλαβαίνει κανείς από τους δικούς τους ανθρώπους τί είδους απόλαυση μπορεί να βρίσκει κάποιος κουνώντας ένα σωρό pixels πέρα-δώθε. Το gaming είναι mainstream και άνθρωποι όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών στρωμάτων το απολαμβάνουν για αυτό που πραγματικά είναι. Ψηφιακή ψυχαγωγία. Ή απλώς διασκέδαση, αν το προτιμάτε.

Σήμερα πολλοί έχουν στραφεί στις αγορές του εξωτερικού. Εκεί όπου ο ανταγωνισμός λειτουργεί. Εκεί όπου οι έμποροι γνωρίζουν το εμπόρευμά τους. Ολοένα και περισσότερο οι Έλληνες ξεπερνούν το φόβο της διαδικτυακής αγοραπωλησίας και ψωνίζουν από το εξωτερικό. Την ίδια στιγμή η οικονομική κρίση οδηγεί στο κλείσιμο των επιχειρήσεων και στην απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας.

Το πρόβλημα είναι, όμως, ότι με αυτόν τον τρόπο απλώς δεν θα πάμε πουθενά. Τα ελληνικά χρήματα θα συνεχίζουν να φεύγουν προς την αγορά του εξωτερικού, εκεί που υπάρχουν πραγματικές μειώσεις τιμών, πραγματικές προσφορές και σωστή αντιμετώπιση και υποστήριξη.  Τα ελληνικά καταστήματα θα συνεχίζουν να έχουν προβλήματα επιβίωσης και στο τέλος... θα κλείνουν.