H μοναξιά του πειρατή

του Νίκου "Nikos1451" Κιτσικίδη

Το σκαρφάλωμα στον λόφο δεν θα είναι εύκολο. Με κάθε σου βήμα θα βαραίνεις όλο και περισσότερο από τα κατεβασμένα αρχεία. Η πληθώρα των σκληρών δίσκων που κρέμονται πάνω σου, κάνει την ανάβαση κουραστική.

Λαχανιάζεις, απελπίζεσαι. Όμως δεν το βάζεις κάτω, αρνείσαι να τα παρατήσεις, πεισμώνεις και ελπίζεις. Στην κορυφή έχει μόνο μια θέση για τον βασιλιά των πειρατών!

Και έτσι συνεχίζεις. Με τις βοές ξωπίσω σου. Βοές ξωτικών. Θα σου πουν φίλε τα ξωτικά, ότι τα παιχνίδια είναι τέχνη. Και εσύ την πειρατεύεις. Στέλνεις στην πείνα τους καλλιτέχνες και βυθίζεις τον πολιτισμό στην βαρβαρότητα. Θα σου πουν επίσης ότι καταπνίγεις την δημιουργία. Εξ αιτίας σου θα υπάρχουν μόνο call of duty και fifa κάθε χρόνο.

Εξ αιτίας σου θα μεταλλαχτεί η βιομηχανία του gaming.

Τους προσπερνάς. Κρύβεσαι στις σκιές από τα βλοσυρά, σκυθρωπά βλέμματά τους. Κι εκεί συναντάς ανθρώπους. Περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι. Δεν τους απασχολεί τί έχουν οι ίδιοι, αλλά τί έχουν οι διπλανοί τους. Και αν έχουν λιγότερα τότε βρίσκουν ευκαιρία για κήρυγμα. Και αν έχουν περισσότερα τότε προσεύχονται στους θεούς για να πεθάνει ο δίσκος του διπλανού τους, να του καεί η κάρτα γραφικών και να του σπάσει το πληκτρολόγιο.

Περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι. Δεν τους νοιάζει η δικαιοσύνη, μόνο κρατιούνται από τους νόμους όταν αυτοί εξυπηρετούν τα ποταπά συμφέροντά τους.

Στις σκιές κάνει κρύο, προσπαθείς να φύγεις. Να βρεις τον ήλιο. Όμως χωρίς να το αντιληφθείς, κατεβαίνεις συνεχώς βαθύτερα.

Εκεί στους αχνοφωτισμένους και ακάθαρτους χώρους του υπόγειου σιδηρόδρομου μπορεί να συναντήσεις νάνους. Η ζωή στο σκοτάδι τους έχει κάνει να αγαπάνε τα αστραφτερά αντικείμενα. Παίζουν ένα παιχνίδι μόνο για τα γραφικά του. Δεν αγοράζουν κονσόλες γιατί η τεχνολογία τους δεν ανανεώνεται συχνά.

Ασχολούνται πολύ με fps και overclocking. Κοντράρονται για το ποιος την έχει μακρύτερη (την κάρτα γραφικών). Ποιανού είναι περισσότερα (τα frames per second). Αγοράζουν και συλλεκτικές εκδόσεις επειδή μερικές από αυτές έρχονται με αστραφτερά νομίσματα.

Και σε κατηγορούν. Θα σε κατηγορήσουν όταν σε δουν. Εσύ φταις που άρχισαν να βγαίνουν καλλιτεχνικά indie παιχνίδια. Εσύ φταις που το crysis δεν πούλησε αρκετά. Εσύ φταις που δεν εξελίσσονται τα γραφικά επειδή παίζεις σε κονσόλα.

Χαμογελάς άβολα, σχεδόν αναγκάζοντας τον εαυτό σου να βγάλει ένα ξύλινο χαχανητό αμηχανίας.

Υποκλίνεσαι σιωπηλά και αποχωρείς. Το βουνό είναι μακριά ακόμα και δεν σε παίρνει να καθυστερείς.