Κινητές ιστορίες (για αγρίους)

Τι σου είναι κι αυτά τα κινητά. Ξεκίνησαν σαν μικρά μπαουλάκια για techfreaks και λεφτάδες και κατέληξαν ως το πλέον απαραίτητο αξεσουάρ για τον σύγχρονο άνθρωπο –ο μονόλογος του σωστού Νεοέλληνα πριν φύγει για τον απογευματινό καφέ [στην π.κ. (προ «κρίσης») εποχή] ήταν: «πορτοφόλι, κλειδιά, τσιγάρα, κινητό». Αφού θυμάμαι χαρακτηριστικά μια-δυο περιπτώσεις μετά από καφεδοκρασοτσιμπουσοκατανύξεις, όταν ερχόταν η ώρα της ανταλλαγής τηλεφώνων, τις αντιδράσεις της όποιας παρέας στο άκουσμα ότι κάποιος δε διέθετε κινητό: στην καλύτερη περίπτωση τον αντιμετώπιζαν λίγο χειρότερα από τον E.T. – στη χειρότερη, Εμμανουέλλα και βάλε!

Πώς όμως ξεκίνησαν όλα και κυρίως με ποιο τρόπο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, να θεωρούμε δηλαδή τις κάμερες των 5 MP και την υποστήριξη Wi-Fi απαραίτητα; Πολλοί λένε ότι αυτό που μετράει πολλές φορές δεν είναι ο προορισμός αλλά το ταξίδι και θαρρώ αγαπητοί μου πως στην περίπτωση των κινητών τηλεφώνων έχουν απόλυτο δίκιο…

Όλα ξεκίνησαν…

…το 1973 όταν στις 3 Απριλίου ο Dr. Martin Cooper, εργαζόμενος της Motorola πραγματοποιούσε μπροστά στα μάτια των δημοσιογράφων στους δρόμους της Νέας Υόρκης την πρώτη κλήση από κινητό τηλέφωνο, καλώντας μάλιστα τον Dr. Joel Engel, Head of Research στο αντίπαλο δέος AT&T! Η συσκευή που χρησιμοποίησε βέβαια, ένα πρωτότυπο DynaTAC, έμοιαζε περισσότερο με μπιζουτιέρα (χαλαρά αντικαθιστούσε δίκιλο βαράκι όμως) παρά με κινητό, ωστόσο τη δουλειά της την έκανε και μάλιστα με το παραπάνω. Δέκα χρόνια αργότερα η Motorola και ο Cooper ξαναχτύπησαν, αυτή τη φορά καλώντας τον εγγονό του Graham Bell ο οποίος βρισκόταν στη Γερμανία!

Τα κινητά βέβαια συνέχισαν να εξελίσσονται και να αναπτύσσονται περεταίρω πριν βγουν στην αγορά, όταν όμως αυτό συνέβη η μορφή τους ήταν τελείως διαφορετική από το ματζαφλάρι του μπάρμπα Cooper, τουλάχιστον στην Ελλάδα όπου οι «φορητές συσκευές τηλεφώνου» έκαναν ντεμπούτο κοντά 20 χρόνια αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του 90. Τα Ericsson είχαν την τιμητική τους με μοντέλα όπως τα GA 318 (το πιο επαγγελματικό) και GF768 (το πιο casual) που βασικά το μόνο που έκαναν ήταν να παίρνουν (εντάξει, και να δέχονται) τηλέφωνο. Τις εντυπώσεις πάντως έκλεψε η Motorola με τη σειρά των StarTAC τα οποία μάλιστα λανσαρίστηκαν ως «τα λεπτότερα κινητά» -λες και υπήρχαν και πολλά…

Χτυποκάρδια στα θρανία

Όσο περνούσε ο καιρός τα κινητά γίνονταν πιο ανθρώπινα για να φτάσουμε έτσι στο Σωτήριο έτος 1999 όταν η Nokia τίναξε τη μπάνκα στον αέρα παρουσιάζοντας το 3210. Οποιοσδήποτε ήταν μαθητής εκείνη την εποχή σε γυμνάσιο ή λύκειο θα θυμάται πως μέσα σε λίγους μήνες οι τάξεις είχαν γεμίσει με δαύτα (τα πακέτα καρτοκινητής –άλλη μόδα κι αυτή- έφευγαν σαν πατατάκια) και το Φιδάκι είχε γίνει πιο δημοφιλές κι απ’ τον Αλέκο Αλεξανδρή. Οι «εναλλακτικοί» επέμεναν στο clamshell T10s της Ericsson ενώ οι ντεμοντέ είχαν κολλήσει στα One Touch της Alcatel.

Ο «πόλεμος» Nokia και Ericsson συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα 3310 και T39, τους «απογόνους» των 3210 και T10s αντίστοιχα. Το πρώτο ερχόταν με πιο στρογγυλεμένο design, περισσότερα παιχνίδια και φυσικά αποσπώμενες προσόψεις –και «πλάτες»- με τις οποίες Αφγανοί, Πακιστανοί, Ινδοί και λοιποί μελαμψοί πρόσφυγες είχαν τιγκάρει Πανεπιστημίου, Αριστοτέλους, Ερμού και Μητροπόλεως. Το δε Τ10s διέθετε Bluetooth, υπέρυθρες και χάρη σε αυτό το τελευταίο έδινε άλλη χάρη στο μάθημα καθώς υποστήριζε Pong με τη συμμετοχή δύο παικτών –μέσω υπερύθρων!