E3 2011: Wii U hands-on

Αν ρωτούσε κάποιος όλους τους επισκέπτες της Ε3 ποιο είναι το βασικότερο πράγμα που θα ήθελαν να δουν και να δοκιμάσουν οι ίδιοι, το ποσοστό των απαντήσεων που θα αναφερόταν στο Wii U θα θύμιζε το ποσοστό κατοχής της μπάλας σε αγώνες της Barcelona. Όσο Ninty-hater και αν είναι κάποιος, η «καυτή» είδηση της φετινής Ε3 δεν ήταν άλλη από την ανακοίνωση του Wii U και όλα τα σχόλια που γέννησε η παρουσία του. Κακά τα ψέματα βέβαια, είναι ηλίου φαεινότερο πως η Nintendo δεν ήταν προετοιμασμένη να ανακοινώσει την κονσόλα τόσο γρήγορα, αφού όπως συμβαίνει σχεδόν με κάθε νέα κυκλοφορία τα τελευταία χρόνια –και όχι μόνο της Nintendo φυσικά- οι διαρροές (ειρωνεία για μια εταιρεία με μασκότ έναν υδραυλικό), δεν της επέτρεψαν να περιμένει μέχρι να είναι σε θέση να μας δείξει κάτι πιο ολοκληρωμένο. Αποτέλεσμα είναι να μην δούμε παρά ελάχιστα «πραγματικά» παιχνίδια και τα περισσότερα να είναι απλώς concept demos που πιθανότατα δεν θα κυκλοφορήσουν ποτέ στην αγορά, απλώς δημιουργήθηκαν για να επιδείξουν τις δυνατότητες της κονσόλας.

Και όταν λέμε «της κονσόλας», εννοούμε προφανώς κυρίως του χειριστηρίου (για το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε κάποιο κωδικό όνομα, αφού δεν γίνεται κάθε φορά να αναφερόμαστε σε αυτό ως «το νέο χειριστήριο του Wii U»), που είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο το νέο μηχάνημα της Ninty έκλεψε την παράσταση (ο άλλος είναι η στροφή -και- προς το hardcore κοινό με τους ουκ ολίγους «ενήλικους» τίτλους που ανακοινώθηκαν). Σε αντίθεση με τις επιφυλάξεις μου λοιπόν –και όχι μόνο τις δικές μου- το χειριστήριο του Wii U μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Καταρχάς, προς μεγάλη μου οφείλω να ομολογήσω έκπληξη, έχει την αίσθηση χειριστηρίου όταν το κρατάς! Φοβόμουν λόγω του σχήματος ότι θα είναι άβολο, αλλά τελικά έχει αρκετά καλό πιάσιμο, ειδικά οι σκανδάλες πατιούνται πολύ εύκολα (δεν έτυχε να δοκιμάσω πάντως τα bump buttons να δω αν και αυτά πατιούνται το ίδιο εύκολα) και σίγουρα είναι απείρως πιο βολικό από ό,τι π.χ. ένα iPad. Το δεύτερο στοιχείο που μου έκανε θετική εντύπωση ήταν το πόσο πανάλαφρο ήταν, κάτι που επίσης φοβόμουν λόγω του μεγέθους, ειδικά από τη στιγμή που πρόκειται να το κρατάμε στα χέρια μας για αρκετές ώρες. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την άκρως λειτουργική touch screen, τόσο στη χρήση με το stylus όσο και με τα δάχτυλα (κάτι που π.χ. στο DS δεν με βόλεψε ποτέ, ίσως και λόγω μεγέθους, τόσο της οθόνης όσο και των δαχτύλων μου).

Σε ό,τι έχει να κάνει με τα «παιχνίδια» που είδα και έπαιξα, όπως είπα και νωρίτερα δεν επρόκειτο για τίτλους που θα βγουν στο εμπόριο, αλλά για demos που είχαν σκοπό να μας δείξουν στην πράξη τι μπορεί να κάνει το Wii U και κάποιες ιδέες για το πώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν οι ιδιαίτερες δυνατότητές του. Έτσι, δυο από αυτά ήταν απλά tech demos, τα οποία δεν ήταν playable, αλλά περισσότερο παρακολουθούσες. Το ένα ήταν το demo με το πουλί στον ιαπωνικό κήπο που παρουσιάστηκε και στη συνέντευξη Τύπου της εταιρείας και πέρα από τα υψηλής ποιότητας γραφικά, αυτό που δεν είδατε ήταν ότι στην οθόνη του χειριστηρίου αντικρίζατε την εικόνα μέσα από τα μάτια του πουλιού, ενώ ανάλογα με το πώς το κινούσατε στο χώρο στρέφατε το βλέμμα σας και αλλού. Όσο για το έτερο tech demo, αποτελούσε μια ιδέα για το πώς θα μπορούσε να είναι ένα HD Zelda, ένα όνειρο πολλών gamers.