E3 2010: Nintendo 3DS hands-on

(Σ.Σ. Το παρόν άρθρο είναι αναδημοσίευση  με αφορμή το event της Nintendo για τo 3DS. Είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε την κονσόλα στην Ε3 2010 και να σας μεταφέρουμε τότε τις εντυπώσεις μας.)

Το ομολογώ: πριν την παρουσίαση του 3DS στη συνέντευξη Τύπου της Nintendo ήμουν επιφυλακτικός ως προς το κατά πόσο το 3DS θα επιτύγχανε μια ποιοτική και πειστική τρισδιάστατη απεικόνιση. Ακόμα και μετά τα όσα περιχαρείς έδειξαν χθες το πρωί οι Iwata και Fils-Aime, είχα τις επιφυλάξεις μου: έπρεπε να παίξω με το 3DS με την ησυχία μου για να βγάλω τα πρώτα μεν, ασφαλή δε συμπεράσματά μου. Οι ουρές στο γιγαντιαίων διαστάσεων booth της Nintendo στην E3 δεν έχουν προηγούμενο: ο κόσμος που περιμένει το φέρνει βόλτα με την ουρά να εξαπλώνεται και σε παραπλήσια booths και… όσο πάει! Ευτυχώς που κατάφερα να μπω απ’ την «πίσω πόρτα» ειδάλλως… ακόμα θα περίμενα!

Αμάν, ο Καζαμπούμπου!

Μπαίνοντας στον υπερυψωμένο χώρο του booth όπου βρίσκονταν οι δεκάδες, πανέμορφες στην πλειοψηφία τους, κοπελιές με τα 3DS και αφού οι άνθρωποι ασφαλείας της Nintendo μου είχαν σπάσει τα νεύρα μέχρι να περάσω μέσα, όρμηξα στο πρώτο 3DS που βρήκα μπροστά μου –και προφανώς και στην κοπελιά που το κρατούσε! Αρχικά είπα να το περιεργαστώ. Από πλευράς διαστάσεων και βάρους κανένα πρόβλημα: η κονσόλα χωράει άνετα στο χέρι και άμα λάχει και στην τσέπη, μην έχοντας την παραμικρή σχέση με το –άνευ λόγου ύπαρξης για ‘μένα προσωπικά- DSi XL.

Η επάνω οθόνη φαίνεται και είναι αρκετά μεγαλύτερη από την κάτω: η Nintendo χώρισε τις «αρμοδιότητες» τους δίνοντας στην πάνω των 3,5 ιντσών και της ανάλυσης των 800x240 pixels τη δυνατότητα να προβάλλει 3D εικόνα ενώ άφησε στην κάτω τον χαρακτήρα αφής –αύξησε πάντως την ανάλυσή της σε 320x240. Στα δεξιά της επάνω οθόνης γίνεται άμεσα αντιληπτός ο διακόπτης που ρυθμίζει την… τρισδιαστατικότητα (lol) της ενώ στο πίσω μέρος του «καπακιού» της κονσόλας υπάρχουν δύο φακοί προκειμένου να είναι δυνατή η λήψη 3D φωτογραφιών.

Αφού περιεργάστηκα αρκετά το 3DS είπα να περάσω στο «ψητό» διψώντας για 3D. Το παιχνίδι που έτυχε να έχει η κονσόλα ήταν το νέο Nintendogs+ Cats. Ε, τα ‘δα όλα! Η υλοποίηση του 3D είναι κορυφαία, απόλυτα πειστική και χωρίς να επηρεάζει στο παραμικρό τον ρυθμό ανανέωσης. Φρίσμπι, μπαλάκια και μπούμερανγκ εκτοξεύονταν στο δωμάτιο με το άμοιρο το ζωντανό να τρέχει να τα μαζέψει. Αν και δεν τρελαίνομαι για παιχνίδια τύπου Nintendogs, στο συγκεκριμένο βγάζω τα γυαλιά (που δεν φοράω αλλά τέλος πάντων) απλά και μόνο διότι το 3D του είναι κορυφή! Το Ridge Racer που είχε την ατυχία να ακολουθήσει, από την άλλη, δεν τα πήγε και τόσο καλά. Δεν θα σταθώ τόσο στον χειρισμό που τι Bugatti οδηγούσες, τι μαούνα στον Σηκουάνα, ήταν το ένα και το αυτό αλλά στη 3D απεικόνιση η οποία στο δίλεπτο πάνω είχε γίνει κουραστική. Για τη σωστή, τρισδιάστατη προβολή της εικόνας, απαιτείται τα μάτια σας να είναι κάθετα στην οθόνη. Ε, στο Ridge Racer και μισή μοίρα απόκλιση να υπήρχε, μετά από μισό λεπτό τα μάτια μου έκαναν πουλάκια.