reviews

Το να αναθέτεις στην Camelot να σου φτιάξει έναν αθλητικό τίτλο και δη τένις και ειδικά με τους χαρακτήρες της Nintendo, πρέπει να είναι παρόμοιο με το να ζητάς από τον φούρναρη της γειτονιάς σου να… σου ψήσει τυρόπιτα. Το ιαπωνικό στούντιο έχει από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90 την αποκλειστικότητα σε όλους τους συνδυασμούς του Mario με τα αθλήματα του γκολφ και του τένις και χρεώνεται πρακτικά μια ντουζίνα τίτλους που εναλλάσσονται μεταξύ Mario Golf και Mario Tennis, με διάφορους συμπληρωματικούς τίτλους, σε όλα τα συστήματα που έχει κυκλοφορήσει η Nintendo από την εποχή του Game Boy Color. Μέχρι και τη σειρά Hot Shots Golf, την ύπαρξη της οποίας συνηθίζει να μας θυμίζει η Sony με κάθε νέα κυκλοφορία hardware, αυτό την ξεκίνησε.

(Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση με αφορμή την κυκλοφορία του παιχνιδιού και στα PC.)

Το Sorcery, θυμάμαι, το περιμέναμε την εποχή του λανσαρίσματος του Move για το PS3. Από τότε βέβαια πέρασαν παρά κάτι δύο χρόνια στα οποία απλά γνωρίζαμε ότι το παιχνίδι… έρχεται. Εν τέλει πάντως βρήκε τον δρόμο του και έτσι η βιβλιοθήκη του αποκτά μάλλον… αναπάντεχα ένα καινούριο μέλος! Το Sorcery, προϊόν των στούντιο της Sony στη Σάντα Μόνικα, θυμίζει ένα κατά κάποιον τρόπο κράμα ανάμεσα σε Skyward Sword και Harry Potter προσφέροντας μια εμπειρία που από πλευράς gameplay φέρνει περισσότερο στο πρώτο και από άποψη concept, μοιάζει πιο πολύ –προφανώς- στο δεύτερο.

Σε μια περίοδο Αναγέννησης για τα fighting games, μια από τις μεγαλύτερες και πιο ευχάριστες εκπλήξεις ήταν το νέο Mortal Kombat. Η NetherRealm Studios δημιούργησε έναν τίτλο που έδειξε να έχει μάθει πολλά από τα λάθη του παρελθόντος, ενώ παράλληλα πατούσε γερά στα χαρακτηριστικά που είχαν κάνει τη σειρά όχι μόνο να ξεχωρίζει, αλλά και να ανταγωνίζεται σε δημοτικότητα τους σημαντικότερους εκπρόσωπους του είδους.

Τον Αύγουστο του 2010 είχα γράψει ένα άρθρο για την ιστορία των adventures. Σε αυτό είχα κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη σωρεία λαθών που διέπραξαν οι εταιρείες ανάπτυξης των adventures μετά τη λεγόμενη «χρυσή εποχή» οπότε και μεσουρανούσαν οι Sierra και Lucas. Τα λάθη αυτά οδήγησαν στην περιθωριοποίηση αυτού του πάλαι ποτέ δημοφιλέστατου είδους βιντεοπαιχνιδιών, το οποίο μέχρι προσφάτως απολάμβαναν μόνο εξαιρετικά υπομονετικοί και «εγκεφαλικοί» gamers.

Το review αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για ‘μένα. Κυρίως γιατί συνδέει δύο τελείως διαφορετικές περιόδους της ζωής μου ανάμεσα στις οποίες παρεμβάλλεται μια δεκαετία –και κάτι ψιλά. Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, θυμάμαι, ψάχναμε εναγωνίως να μάθουμε για το «επόμενο Diablo», έχοντας μόλις καθαρίσει με το Diablo II. Πού να ξέραμε ότι θα τελειώναμε το σχολείο, θα τελειώναμε και τα πανεπιστήμια (πολλοί από ‘μας με μεταπτυχιακά και διδακτορικά), θα πιάναμε δουλειές και λίγο πριν… νοικοκυρευτούμε θα αξιωνόμασταν να πιάσουμε στα χέρια μας το πολυθρύλητο Diablo III. Έστω κι έτσι όμως, τελικά αυτό τον δρόμο του τον βρήκε και παρά τις διάφορες αντιξοότητες, έκανε επιτέλους την εμφάνισή του!

Λέμε συνεχώς ότι τα reviews είναι υποκειμενικά, για αυτό θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Αν και ήμουν κάπως προετοιμασμένος για αυτό που θα συνέβαινε, με το που φόρτωσα το τρίτο Max Payne στο Xbox 360 μου και άκουσα τις πρώτες νότες του κλασικού θέματος να βγαίνουν από τα ηχεία, ένιωσα μια τεράστια ανατριχίλα, στα όρια του ρίγους.  Αυτομάτως, το μυαλό μου ταξίδεψε σε μια εποχή που τα shooters εξερευνούσαν ακόμα τις ευκαιρίες και τις ιδιαιτερότητες των πολυγωνικών γραφικών. Σε ένα ατμοσφαιρικό πείραμα από μια σχετικά άγνωστη ομάδα ανάπτυξης από τη Σκανδιναβία που δημιούργησε ένα κλασικό αμερικανικό νουάρ συνδυάζοντάς το με τα γοτθικά, σχεδόν καταθλιπτικά γνωρίσματα της κουλτούρας της.

Μπορεί να σας φανεί περίεργο, αλλά θα σας πρότεινα να μη διαβάσετε αυτό το review. Το παιχνίδι το οποίο θα σας παρουσιάσω είναι τόσο ιδιαίτερο (με την ουδέτερη έννοια, το αν θα σας αρέσει ή όχι είναι καθαρά θέμα γούστου), που όσο πιο «αγνά» καταπιαστείτε μαζί του, τόσο πιο πιθανό είναι να λάβετε τα μέγιστα από την εμπειρία που έχει να σας προσφέρει. Αυτή είναι η τελευταία σας ευκαιρία. Σας προειδοποίησα!

Για να είμαι ειλικρινής, παρόλο που εξαρχής η ιδέα και η υλοποίηση του Minecraft μου είχαν φανεί εξαιρετικά ελκυστικές, δεν είχα κατορθώσει μέχρι τώρα να του αφιερώσω σε ουσιαστικό βαθμό την προσοχή μου, πέρα από μερικές ώρες που είχα περάσει πέρσι στο εργαστήριο του Πανεπιστημίου, ρίχνοντας μια ματιά στη δωρεάν δοκιμαστική έκδοση μαζί με κάτι συμφοιτητές. Κάτι το ότι απαιτούσε να επενδύσεις χρόνο για να το απολαύσεις στο έπακρο (που δεν τον διέθετα), κάτι το ότι ο μόνος μου υπολογιστής στο σπίτι ήταν ένα λάπτοπ πενταετίας στο οποίο κόλλαγε ακόμα και... το Notepad, κάτι το ότι το παιχνίδι θεωρητικά βρισκόταν ακόμα σε beta version, επέλεξα να αναβάλλω για λίγο καιρό το να ασχοληθώ σοβαρά μαζί του. Τελικά, μου ήρθε από εκεί που δεν το περίμενα, αφού η επόμενη φορά που θα το ξαναέβρισκα μπροστά μου δεν ήταν στην οθόνη του υπολογιστή μου, αλλά στο Xbox 360 μου, όπου ήρθε να ολοκληρώσει το πακέτο Arcade NEXT και να βρει και αυτό τη θέση του στο πάνθεον των κορυφαίων τίτλων όλων των εποχών στο XBLA μετά το Trials Evolution που το άνοιξε (αντίθετα, το μετριότατο Fable Heroes και το μάλλον κακό Bloodforge που συμπλήρωναν το κουαρτέτο, πιθανότατα θα τα ξεχάσουμε πολύ γρήγορα).

Οι δημιουργοί του Bloodforge είναι φανατικοί των God of War, ξεκινάμε με αυτό. Όχι, δεν τους ξέρω τους ανθρώπους, απλά είναι κάτι το οποίο θεωρώ βέβαιο μετά τα όσα είδα στο δημιούργημά τους. Με διάθεση μέσω του Xbox LIVE και τιμή στα 1.200 MSP, το παιχνίδι της Climax φιλοδοξεί να προσφέρει μια εμπειρία ανάμεσα σε αυτές των God of War (περισσότερο) και Gears of War (λιγότερο), μόνο που στο φινάλε αυτό που καταφέρνει να κάνει, είναι εκτός από μια τρύπα στο νερό, να αναγκάσει τον παίκτη να καταφύγει επειγόντως σε κάποιον άλλο τίτλο προκειμένου να σβήσει τις κακές αναμνήσεις από το μυαλό του όσο πιο γρήγορα γίνεται…