reviews

Η έκφραση «φάγαμε γκολ από τα αποδυτήρια» χρησιμοποιείται –για τους αμύητους- όταν μία ομάδα δέχεται γκολ στα πρώτα λεπτά ενός αγώνα, όταν καλά-καλά δεν έχει βγει από τα αποδυτήρια. Ο λόγος του «μαθήματος» βέβαια δεν είναι κάποια ξαφνική επιθυμία να σας μεταλαμπαδεύσω ορισμένες από τις αστείρευτες γνώσεις μου επί του θέματος (σε περίπτωση που δεν το θυμάστε, δίπλα στο λήμμα «μετριόφρων» του Μπαμπινιώτη, θα βρείτε φωτογραφία μου) αλλά το ότι η εν λόγω φράση ταιριάζει γάντι στο Football Academy.

Είπαν ότι δεν μπορούσε να γίνει. Είπαν ότι το DS ήταν υπερβολικά αδύναμο για να το αντέξει και πως ακόμα και αν γινόταν θα κατέληγε σε μια μετριότητα σαν το αδιάφορο GTA Advance. Είπαν πως η κατακόρυφη προοπτική είναι παρωχημένη για την εποχή μας και δεν μπορεί να αποδώσει την ατμόσφαιρα ενός GTA όπως το έχουμε συνηθίσει. Είπαν πως ο χειρισμός του δεν θα μπορούσε με τίποτα να προσαρμοστεί στο DS. Στο τέλος το δοκίμασαν και είπαν απλώς… “συγγνώμη”!

Άτιμο Puzzle Quest, τι μας έκανες! Από τη στιγμή που το εθιστικότατο υβρίδιο Puzzle και RPG της Infinite Interactive έγινε υπεύθυνο για τα ξενύχτια (και τα “ξημέρια”) πολλών από εμάς, να σου άρχισαν να ξεπετάγονται οι μιμητές σαν τα μανιτάρια του Mario: Puzzle με RPG, Puzzle με Strategy, Puzzle με Action, Puzzle με… Puzzle, Puzzle με… πατάτες στον φούρνο κ.ο.κ.! Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το Puzzle έχει καταντήσει τον τελευταίο καιρό σαν την Coca-Cola του gaming: “Πάει με όλα!”. Όχι πως με χαλάει βέβαια, αφού το (πρώτο, κυρίως) Puzzle Quest μου χάρισε άπειρες ώρες αγνού “κολλήματος” και δεν μπορώ παρά να του το αναγνωρίσω και να δω με κάλο μάτι κάθε παρόμοια προσπάθεια. Όταν λοιπόν η ΕΑ αποφάσισε να πρωτοτυπήσει (κάτι που, μεταξύ μας, δεν το συνηθίζει ιδιαίτερα) και να παντρέψει το puzzle με το παλιό-καλό platform, είπα στον εαυτό μου πως αυτό το παιχνίδι πρέπει να το δω πάση θυσία!

Η Capcom μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει στο portfolio της ένα franchise το οποίο επί της ουσίας σηματοδότησε τη δημιουργία ενός νέου genre, αυτό των survival horror action games. Όπως θα καταλάβατε προφανώς αναφέρομαι στα Resident Evil, ότι πιο «cool» θα μπορούσε ίσως να βρει κανείς σε παιχνίδι δράσης τη χρυσή εποχή του PlayStation (του πρώτου βεβαίως-βεβαίως) παρέα με τα Tomb Raider και κάνα-δυο ακόμα τα οποία αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν. Με το προτελευταίο παιχνίδι της σειράς βέβαια, το Resident Evil 4, η Capcom θέλησε να αλλάξει ρότα εστιάζοντας πιο πολύ στο action μέρος του τίτλου παρά στο survival horror.

Το λανσάρισμα επιτυχημένων επιτραπέζιων παιχνιδιών στις next-gen κονσόλες έχει γίνει συνήθειο των εταιρειών τα τελευταία χρόνια. Τελευταίο «θύμα» της μόδας αυτής είναι το καλύτερο ίσως παιχνίδι γνώσεων που έχει υπάρξει ποτέ, το Trivial Pursuit της Hasbro το οποίο κάνει την εμφάνισή του στα Xbox360, PLAYSTATION 3, Wii και PlayStation 2 υπό την αιγίδα της Electronic Arts.

Η Creative Assembly έχει δημιουργήσει μία βαριά παράδοση όσον αφορά τα παιχνίδια στρατηγικής και εδώ που τα λέμε όχι και άδικα καθώς δεν είναι λίγο για ένα studio να μπορεί να καυχιέται ότι είναι υπεύθυνο για τη σειρά των Total War, των παιχνιδιών, οι τίτλοι των οποίων θα είχαν γραφτεί με χρυσά γράμματα στη βίβλο των strategies –αν η τελευταία υπήρχε. Το Empire λοιπόν, το πέμπτο παιχνίδι της «οικογένειας» των Total War διατηρεί τον πήχη στα ίδια, υψηλά επίπεδα που τον άφησε το Medieval II, κρατώντας πολλά από τα στοιχεία που έκαναν το τελευταίο να ξεχωρίσει και παράλληλα υιοθετώντας αρκετά καινούρια.

Ότι δεν είμαι και ο φανατικότερος οπαδός της SEGA πιθανότατα το γνωρίζετε. Ίσως λοιπόν εκπλαγείτε αν σας πω πως είχα αναπτύξει αρκετά στενή σχέση με αρκετά παιχνίδια της, έστω και αν η σχέση αυτή περιοριζόταν στις σκοτεινές αίθουσες των κερματοφάγων. Ένα από αυτά, ήταν φυσικά και το θρυλικό After Burner. Αν μάλιστα το βρίσκαμε και σε κάποιο μαγαζί όπου συνοδευόταν από την ειδική καμπίνα, βάζαμε και το γυαλί ηλίου και το παίζαμε Tom Cruise στο Top Gun (προπομπός του cosplay;), πετώντας και ατάκες από την ταινία! Χρόνια λοιπόν περίμενα να ζήσω μια αντίστοιχη εμπειρία στο PC μου (αφού το Ace Combat ουδέποτε μας τίμησε), αλλά έμενα με το… ΜΑΜΕ στο χέρι. Όταν λοιπόν πρωτάκουσα για το HAWX, θεωρώντας δεδομένα τα στάνταρ ποιότητας του ονόματος του Tom Clancy, ήλπιζα για το καλύτερο… Ήλπιζα!

Το Cryostasis: Sleep of Reason ανήκει σε μία κατηγορία παιχνιδιών την αιτιολόγηση για την ύπαρξη της οποίας να σας πω την αλήθεια αδυνατώ να εντοπίσω ή να κατανοήσω: πρόκειται για μια σειρά ποιοτικών τίτλων, με είδος και concept που θα μπορούσαν άνετα να σταθούν στις κονσόλες (πόσω μάλλον όταν το έχουν κάνει άλλοι κι άλλοι απαράδεκτοι) και όμως έχουν κυκλοφορήσει μόνο για PC. Σύμφωνοι, τα royalties που απαιτούνται να καταβληθούν σε Sony, Nintendo και Microsoft δεν είναι ευκαταφρόνητα για μια εταιρεία που δε συγκαταλέγεται στους «κολοσσούς» του χώρου (λέγε με Action Forms ή 505 Games στην περίπτωσή μας), αλλά όταν το προϊόν λέγεται και έχει την ποιότητα των Crysis ή Cryostasis, τότε το ρίσκο είναι μικρό και κατά την προσωπική μου άποψη αξίζει τον κόπο να το πάρει κανείς.

Πάω με το μυαλό μου λίγα χρόνια πριν όταν ακόμα πήγαινα σχολείο. Θυμάμαι λοιπόν, ορισμένα μεσημέρια (συνήθως τις Τετάρτες και τις Πέμπτες, γιατί τις Παρασκευές έφευγα τρέχοντας για το σπίτι για να παίξω Championship Manager!) πήγαινα παρέα με 3-4 συμμαθητές μου και αράζαμε στα ηλεκτρονικά του Αντρέα, αρκετά πριν βγει εκείνος ο καταραμένος ο 3037. Τα παιχνίδια που μας κέντριζαν την προσοχή ήταν τρία: το Virtua Striker, ένα που έμοιαζε στο Puzzle Bobble και το Metal Slug. Το τι πενηντάρικο -και αργότερα κατοστάρικο- μας είχε φάει το άτιμο δεν περιγράφεται (αν δεν κάνω λάθος, δύο φίλοι μου, ο Γιώργος με τον Βασίλη είχαν βρει ένα κόλπο να ξεγελούν το μηχάνημα με παλιά εικοσάρικα, αυτά με τον Περικλή από πίσω όμως οι υπόλοιποι το τροφοδοτούσαμε αβέρτα) αλλά χαλάλι του, οι στιγμές που είχαμε περάσει με δαύτο μου έχουν μείνει αξέχαστες!

Ανέκαθεν θαύμαζα τα Silent Hill και ο λόγος για τον οποίο συνέβαινε αυτό ήταν διότι επρόκειτο για πραγματικά survival horror παιχνίδια όπου ο στόχος του παίκτη δεν ήταν να σφάξει όσο το δυνατόν περισσότερα zombies και λοιπά αποκρουστικά τέρατα αλλά απλά να επιζήσει. Ήταν τίτλοι που έβαζαν τον παίκτη στον ρόλο του κυνηγημένου και όχι του κυνηγού όπως είχε εκείνος συνηθίσει και είχαν την ικανότητα να τον κρατούν κολλημένο μα τρομοκρατημένο στην κονσόλα του, ακόμα κι αν στην οθόνη κινείτο μόνο η σιλουέτα του ήρωα χωρίς την παραμικρή παρουσία εχθρών. Γενικά τα Silent Hill ήταν οι πλέον άξιοι «εκπρόσωποι» της σχολής των ψυχολογικών θρίλερ στον χώρο του gaming, παίρνοντας τη σκυτάλη από τίτλους όπως τα Clock Tower και Alone in the Dark και ανεβάζοντας κατά πολύ τον πήχη.