reviews

Για λόγο που δεν θα αποκαλούσα και «ανήκουστο», το Οπερέσιον Ρακκούουν Σίτι έρχεται να αποθέσει έναν ακόμα κουβά με απόβλητα πάνω στον θλιβερό σωρό με τα πράγματα που λέγονται «γιαπωνέζικης σχολής games». Ναι, το γεγονός αποτελεί εξίσου παραδοχή για τους ίδιους τους Ιάπωνες δημιουργούς όσο και συμπέρασμα για τους gamers, έστω του Δυτικού κόσμου. Δεν υπάρχει έμπνευσή, δεν υπάρχει φρεσκάδα, η γιαπωνέζικη σχολή έχει εγκλωβιστεί στις εμμονές της προσπαθώντας με το ζόρι να βγάλει «νέα παιχνίδια» καπηλευόμενη τους ίδιους και τους ίδιους τίτλους. Και πως το κάνει αυτό; Μα φυσικά αντιγράφοντας στοιχεία που τα τελευταία χρόνια κάνουν επιτυχημένα τα Δυτικά βιντεοπαιχνίδια. Δηλαδή επιτυχημένα στη Δύση, αφού στο μακρινό νησί οι gamers φαίνεται ότι ακόμα αρκούνται στο επόμενο Monster Hunter, στο επόμενο Yakuza ή στην επόμενη φουρνιά Pokemon... Φαίνεται όμως ότι στην εικοσαετία 1990-2010 που το γιαπωνέζικο gaming γνώρισε την μεγαλύτερη δημιουργική ακμή του, ατρόφησε ένα άλλο ταλέντο για το οποίο οι Ιάπωνες ήταν φημισμένοι για πάνω από μισό αιώνα: να αντιγράφουν καλά. Και όπως αποδεικνύεται και με το νεότερο spin-off στο σύμπαν του Resident Evil, δεν αρκεί να προσλάβεις μια Δυτική εταιρεία για να επιδιορθώσεις το DNA ενός τερατουργήματος...

Ένα από τα παιχνίδια που απόλαυσα περισσότερο πέρυσι, παίζοντάς τα για τις ανάγκες των παρουσιάσεών τους, ήταν το Kinect Disneyland Adventures. To γεγονός ότι απευθυνόταν σε μικρότερες ηλικίες ουδέποτε με πτόησε και έτσι καταφχαριστήθηκα την εικονική μου βόλτα στη Disneyland χάρη στο Kinect και το Xbox 360. Βλέποντας την απήχηση που είχε λοιπόν ο προαναφερθείς τίτλος, η Disney είπε να βασιστεί στην ίδια συνταγή για ένα δεύτερο παιχνίδι αυτή τη φορά και αφού το δικό της ρεπερτόριο είχε εξαντληθεί, στον χορό μπήκε η Pixar.

Το Blades of Time είναι περίεργη ιστορία. Προϊόν της Gaijin Entertainment, αποτελεί τον –κατά κάποιον τρόπο- πνευματικό διάδοχο του X-Blades (2007, PS3, Xbox 360, PC), έστω κι αν ελάχιστοι θα ‘ναι εκείνοι που όχι θα ‘χουν παίξει αλλά απλά θα γνωρίζουν το τελευταίο. Πρόκειται για ένα hack & slash action που ενώ ενσωματώνει ορισμένες ενδιαφέρουσες ιδέες, εν τέλει καταλήγει να μην ξεφεύγει από τη μετριότητα, όντας κατ’ επέκταση καταδικασμένο να αποτύχει –κατά γενική ομολογία, αν στις μέρες μας δεν είσαι ΑΑΑ τίτλος, θα σε φάει η μαρμάγκα.

«Twisted Metal» είναι το τουρνουά που διοργανώνει ο Calypso, μία υπερφυσική οντότητα (βασικά ο διάβολος μετενσαρκωμένος) που υπόσχεται σε αυτόν που θα νικήσει ότι επιθυμεί, φροντίζοντας βέβαια να παρερμηνεύει πάντοτε αυτόν τον κανόνα φέροντας τα πάντα στα δικά του αρρωστημένα μέτρα (προσωπικά που θύμισε τις ταινίες τρόμου Wishmaster, αν τις έχετε υπ' όψιν). Κάπως έτσι ολοκληρώνονται όλα όσα χρειάζεται να ξέρουμε για το στόρι πίσω από το παιχνίδι στο οποίο καλούμαστε να ακολουθήσουμε τα... φιλοαγωνιστικά χνάρια ενός εκ των τριών βασικών χαρακτήρων, του σχιζοφρενή δολοφόνου-κλόουν ονόματι Sweet Tooth, του κασκαντέρ Mr Grimm και της παρανοϊκής μοντέλας Krista Sparks.

Αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα στα shoot’em up είναι ότι πάντα μπορείς να βρεις λίγο χρόνο για να τους αφιερώσεις. Επίσης, δεν υπάρχει θέμα άγχους, ξέρεις ότι ο θάνατος είναι αναπόφευκτος. Ξέρεις ότι αν δεν απομνημονεύσεις κάθε στιγμή του παιχνιδιού, δεν πρόκειται να καταφέρεις να βγεις αλώβητος από την κόλαση των βολών που θα βρεις μπροστά σου. Επομένως, ρίχνεσαι στη δράση, απολαμβάνεις τον θόρυβο και τις εκρήξεις και περιμένεις το αναπόφευκτο game over στο επόμενο τέταρτο. Λούζεις, ξεπλένεις, επαναλαμβάνεις.

Τα πράγματα θα φανούν κάπως στραβά από την αρχή, τουλάχιστον για όσους ασχολούνται την τελευταία δεκαετία με το δημιούργημα της Team Ninja. Οι πρώτες στιγμές του παιχνιδιού «βαφτίζονται» με αμηχανία, παραγεμισμένες με το πλέον πολυχρησιμοποιημένο κινηματογραφικό τέχνασμα αυτής της γενιάς, τα QTE, ένα τρικ που αν και συμβατό με το είδος, έρχεται παράταιρο απέναντι στη μέχρι πρότινος φιλοσοφία του Ninja Gaiden. Ώσπου να περάσουν οι πρώτες σκηνές και οι ορδές των αντιπάλων να ξεκινήσουν να εξοστρακίζονται μέσα σε πίδακες αίματος, από την κοφτερή λεπίδα του σπαθιού του Ryu Hayabusa, ένα άβολο συναίσθημα αρχίζει, με βεβαιότητα πλέον, να βουλιάζει στην καρδιά. Το Ninja Gaiden 3 εμφανίζεται με την αύρα ενός δημιουργήματος που πασχίζει να σε εντυπωσιάσει, όσο πιο γρήγορα και εύκολα γίνεται, αλλά ειδικά για τους οπαδούς του franchise, αυτή η προσπάθεια αποδεικνύεται πραγματική... κατάρα.

Δεύτερο review για Silent Hill αυτή τη βδομάδα και πάλι από τον υποφαινόμενο και δεν σας κρύβω ότι αισθάνομαι λίγο περίεργα. Όχι, δεν φταίνε ούτε οι τέσσερις ώρες ύπνου, ούτε το κοπάδι γαρίδες που έφαγα χθες. Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει καθαρά με τη σειρά Silent Hill, ένα franchise που όπως έλεγα και στο review της HD Collection, μαζί με τα Resident Evil για ‘μένα είναι συνώνυμα του survival horror. Τα Silent Hill όσο περνά ο καιρός χάνουν ολοένα και περισσότερο τον δρόμο τους. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακά παιχνίδια, για κάποιον περίεργο λόγο αποτινάσσουν από επάνω τους όλα όσα υποδηλώνει το ιστορικό brand name τους, υιοθετώντας ένα πιο «generic» προφίλ που τελικά τα κάνει να χάνονται μέσα στο πλήθος.

Το Capcom Digital Collection είναι ένα ενδιαφέρον πακέτο που περιλαμβάνει οκτώ παιχνίδια που έχουν διατεθεί προς πώληση στο XBLA και στο PSN από το 2008 έως το 2011. Κάποια από αυτά είναι remakes παλαιότερων τίτλων της εταιρείας, κάποια είναι φυσικές συνέχειες παιχνιδιών των 80s και 90s, ενώ καναδυό είναι εντελώς νέα πράγματα. Η τιμή του πακέτου για Xbox 360 (δεν υπάρχει για την ώρα σε PS3) ανέρχεται σε 30€, όχι ιδιαίτερα υψηλή αν δούμε την αξία κάθε παιχνιδιού ξεχωριστά, ενώ ακόμη και αν δεν είναι όλα τα παιχνίδια του γούστου σας σίγουρα θα απασχοληθείτε με τουλάχιστον τα πέντε από αυτά, ειδικότερα δε αν έχετε παρελθοντικές gaming εμπειρίες. Τα παιχνίδια που περιλαμβάνονται είναι τα εξής:

Γνώρισα τη σειρά Silent Hill με το πρώτο της παιχνίδι στο PlayStation. Τότε ήταν που τα survival horror για ‘μένα προσωπικά ταυτίστηκαν με δύο franchises: αυτό και το Resident Evil. Τα μεν Silent Hill ήταν πιο ατμοσφαιρικά, με μεγαλύτερη έμφαση στον ψυχολογικό τρόμο και τον φόβο του αγνώστου (ποιος μπορεί να ξεχάσει τις ομίχλες;), τα δε Resident Evil βασίζονταν στη splatterιά, την ωμή βία και διάφορα πετυχημένα «κινηματογραφικά» τρικ που κατάφερναν να σε τινάξουν κάμποσες φορές απ’ τη θέση σου. Με τον καιρό βέβαια αμφότερες οι δύο σειρές άλλαξαν προσανατολισμούς –άλλη λίγο, άλλη πολύ- κι έτσι περίμενα πως με τη Silent Hill HD Collection θα νοσταλγούσα τον παλιό, καλό καιρό. Φευ όμως, κάτι δεν ταίριαζε…

Πραγματικά, είναι κρίμα που το Lumines είναι τόσο οικείο πλέον. Όταν είχε κυκλοφορήσει ο πρώτος τίτλος της σειράς, μαζί με το πρώτο PSP, ήταν μια αποκάλυψη. Όπως όλοι οι μεγάλοι τίτλοι puzzle, η εμπειρία του Lumines βασιζόταν σε δύο άξονες: ένα απλό, εύπεπτο concept και μια ευρηματική ιδέα που προσθέτει βάθος και στρατηγική. Όσον αφορά το concept, πιο απλό δεν γίνεται: τετράγωνα τουβλάκια πέφτουν από την κορυφή της οθόνης και ο παίκτης καλείται να τα ευθυγραμμίσει ώστε να δημιουργήσει μεγάλες επιφάνειες με το ίδιο χρώμα. Με αυτόν τον τρόπο, τα τουβλάκια εξαφανίζονται, δημιουργώντας χώρο για να πέσουν περισσότερα. Περνώντας τώρα στο δεύτερο συστατικό της εμπειρίας, την ευρηματική ιδέα, αυτή προέρχεται από τον χώρο της μουσικής. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε για ένα παιδί της ομάδας του Tetsuya Mizuguchi, του δημιουργού του Rez και πρόσφατα του Child of Eden.