reviews

Ξέρατε λοιπόν ότι ο Nobuo Uematsu όταν ήταν πιτσιρίκι ήθελε να γίνει... επαγγελματίας παλαιστής; Ευτυχώς για όλους εμάς, το παιδικό του όνειρο εξελίχθηκε απλώς σε θεατικό χόμπι και ως καριέρα ο Uematsu αποφάσισε να ακολουθήσει την άλλη του κλίση, τη μουσική. Το έργο του είναι γνωστό, ειδικότερα ανάμεσα στους φαν της χρυσής εποχής των γιαπωνέζικων videogames, αφού οι μελωδίες του είναι σχεδόν συνυφασμένες με το σύμπαν του Final Fantasy. Τα τελευταία χρόνια ο 53χρονος Ιάπωνας έχει γίνει ένα από τα πρόσωπα που «λατρεύονται» ανά τον κόσμο, όντας ένας από τους μόνιμους επιβάτες του «τρένου» που λέγεται «μουσική των videogames» και που σχεδόν έχει εξελιχθεί σε φαινόμενο της εποχής μέσω των κονσέρτων που διοργανώνονται κατατάσσοντάς την ανάμεσα στα μουσικά υπο-είδη που γνωρίζουν άνθιση.

Τα όσα χρειάζονται να γραφτούν για το Assassin's Creed ως videogame, είτε τα έχετε ήδη διαβάσει είτε θα τα διαβάσετε ευθύς αμέσως εδώ. Διότι στο παρόν κείμενο θα δούμε έναν από τους (αρκετούς) τρόπους που η Ubisoft επέλεξε για να εμπλουτίσει ακόμη περισσότερο το πιο ελπιδοφόρο της δημιούργημα. Μετά τις εκθέσεις και τα βιβλία, μετά την ανακοίνωση της ταινίας (με όποιο παρασκήνιο και αν τη συνοδεύει) και του «κινουμένου σχεδίου», το Assassin's Creed αντιπροτείνει και τη δική του... παιδεία, δείχνοντας στα Halo και StarCraft ότι θα διεκδικήσει σε όλους τους τομείς τον τίτλο για το πιο καλοφτιαγμένο και μεγάλο (με όποια έννοια και να κολλήσετε στο «μεγάλο») gaming  franchises της εποχής.

Αν οι λιγότερο ψαγμένοι θεατές έχουν αντιληφθεί τους Αθάνατους ως μία άτυπη συνέχεια των κινηματογραφικών «300», εκείνοι που ασχολούνται λίγο περισσότερο με το σινεμά θα έχουν σίγουρα κάνει αναγωγές στο παρασκήνιο πίσω από το όνομα «Ταρσίμ». Ο Ινδός σκηνοθέτης που μεγαλούργησε το 2006 με την Πτώση, ένα πολύχρωμο, φαντασμαγορικό παραμύθι γυρισμένο στις τέσσερις γωνιές του κόσμου με ανεξάρτητη χρηματοδότηση και ένα μικρό επιτελείο ηθοποιών, έπειτα στράφηκε στους Αθάνατους, ένα αμιγώς Χολιγουντιανό εγχείρημα με θέμα την ελληνική μυθολογία, γυμνά, καλογυμνασμένα κορμιά, μάχες σε αργή κίνηση, σκηνικά CGI και μπόλικη «πράσινη οθόνη».

Μα, καουμπόηδες και εξωγήινοι μαζί; Και γιατί όχι; Μπορεί να μοιάζει με (μια ομολογουμένως κουλ) ιδέα που βγήκε από το μυαλό οκτάχρονου που μπέρδεψε τις σακούλες με τα παιχνίδια του, αλλά η πηγή της βρίσκεται στο ομώνυμο graphic novel, προϊόν της Platinum Studios. Όταν λέμε προϊόν, το εννοούμε. Η καλιφορνέζικη εκδότρια ειδικεύεται στην παραγωγή σειρών που δημιουργούνται με βάση την προοπτική του περάσματός τους στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Γιατί να περιοριστείς σε ένα μέσο, όταν μπορείς να παράγεις έχοντας στο νου το πλήρες πακέτο; Έτσι και με το Cowboys and Aliens: ξεκίνησε ως graphic novel, αλλά με στόχο να υπηρετήσει ως μελλοντικό blockbuster στις σκοτεινές αίθουσες. Πόση φαντασία και δημιουργικότητα μπορεί να διοχετευθεί όμως σε μια τόσο «στοχευμένη» προσπάθεια;

Είναι μερικές φορές που αναρωτιέσαι τι να συμβαίνει σε εκείνες τις πολύωρες συναντήσεις μεγαλοπαραγωγών των χολιγουντιανών στούντιο. Εκεί όπου οι ατζέντες ανοίγουν για τον προγραμματισμό των επόμενων κινηματογραφικών blockbuster. Φορές σαν αυτές των Captain America και Green Lantern, παλιές «κληρονομιές» για τις Marvel και DC. Αμφότερα προέβαλαν κάποια δέλεαρ για να πάρουν το πράσινο φως (και ειδικά ο Green Lantern, τώρα που το σκέφτομαι: «πράσινο φως», το πιάσατε;). Αλλά φαντάζομαι πως και για τα δύο θα εκφράστηκαν και αμφιβολίες. Το Χόλιγουντ έχει παραδοθεί εδώ και καιρό τυφλά σε οτιδήποτε έχει να κάνει με «χάρτινούς» ήρωες, αλλά όσα «κεφάλια» στις Warner Bros και Marvel Studios ένιωσαν ένα... σφίξιμο καθώς έβαζαν τις υπογραφές τους για το «go» των δύο παραγωγών, τώρα θα πρέπει να νιώθουν μια πικρή δικαίωση για το τελικό αποτέλεσμα.

Δεν είναι και λίγο να κουβαλάς δέκα χρόνια κινηματογραφικής διαδρομής μαζί σου. Ελάχιστα franchises πρόκειται ποτέ να απολαύσουν το συγκεκριμένο προνόμιο, σε μια «αγορά» όπου το κοινό ικανοποιείται δύσκολα, ξεχνά εύκολα και που τα λογιστικά εμπόδια και η μακροχρόνια κούραση των συντελεστών συχνά εξουθενώνουν και καταστρέφουν ανάλογα εγχειρήματα. Κοιτώντας πίσω, ο προγραμματισμός των ανθρώπων της Warner αποδείχθηκε πάντως εκπληκτικά συνεπής, τουλάχιστον ως προς τις εμπορικές προσδοκίες της σειράς. Το Χάρι Πότερ ξεκίνησε την πορεία του στις αίθουσες ως ένα παραμύθι για παιδιά (όπως άλλωστε έγινε και με το βιβλίο), με τον Κρις Κολούμπους του Μόνος στο Σπίτι να προσφέρει δύο «μαγικές» περιπέτειες για όλη την οικογένεια: εντυπωσιακές, διασκεδαστικές, αφελείς σε σενάριο και με εκατομμύρια δολάρια στο box office. Καμιά σχέση με τον επικό τόνο, τη φιλοδοξία και τα καλλιτεχνικά και τεχνικά επιτεύγματα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών της ίδιας περιόδου – αλλά ούτως ή άλλως, δεν ήταν ακόμη η ώρα για κάτι τέτοιο. 

Αμερικανός γιάπης με διαλυμένη οικογένεια και μοναδικό ενδιαφέρον την καριέρα του, κληρονομεί... μια ομάδα πιγκουίνων από τον εκκεντρικό, πολυταξιδεμένο πατέρα του. Οι πιγκουίνοι αναστατώνουν τη ζωή του, δημιουργούν προβλήματα στη δουλειά του αλλά και φέρνουν πάλι κοντά τα παιδιά και την πρώην γυναίκα του. Το μήνυμα του πατέρα του είναι απλό: «φρόντισε την οικογένειά σου, όπως οι πιγκουίνοι σου φροντίζουν τα παιδιά τους»

Έφτασε λοιπόν η ώρα για το πέσιμο της αυλαίας των κινηματογραφικών Transformers. Ο Mάικλ Μπέι κατάφερε να ολοκληρώσει την τριλογία του, η κλίμακα της ιστορίας και της δράσης τραβήχτηκε και απλώθηκε όσο ήταν ανθρώπινα και μηχανικά δυνατό, το τελικό ξεκαθάρισμα μεταξύ κακών – καλών έγινε, με λίγα λόγια χτυπήσαμε ταβάνι ως προς αυτό που μπορούσε να προσφέρει ο συνδυασμός franchise – σκηνοθέτη. Έχοντας την προηγούμενη εμπειρία των δύο ταινιών και γνώση για τις προθέσεις της τρίτης, περιμέναμε συγκεκριμένα πράγματα μπαίνοντας στην αίθουσα.

Από όλες τις ταινίες που έχουν παράγει τα τελευταία χρόνια, θα περίμενε κανείς πως το Cars θα είναι η τελευταία που θα επιλέξουν οι άνθρωποι της Pixar για να εγκαινιάσουν μια νέα σειρά sequel εκτός Toy Story (που θα συνεχιστεί το 2013 με το Monsters Academy). Το πρώτο Cars είχε κατά γενική ομολογία κριθεί ως η πιο αδύναμη δημιουργία στην ιστορία της εταιρείας –εντυπωσιακό, διασκεδαστικό, αλλά χωρίς τη σεναριακή και δημιουργική πυγμή που έκανε κάθε πρόταση της Pixar να ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο σωρό του δυτικού animation. Δεν είχαμε υπολογίσει ωστόσο δύο παράγοντες. Καταρχάς, είναι εμφανές με το Cars 2 πως οι υπεύθυνοι του στούντιο και ιδιαίτερα ο Τζον Λάσιτερ, λατρεύουν το βασικό concept του franchise, τα ανθρωπόμορφα αυτοκίνητα που λειτουργούν σε ένα κόσμο χωρίς τους ανθρώπους. Από την άλλη, το πρώτο Cars δημιούργησε ένα εμπορικό κολοσσό για την Pixar και τη Disney, όντας μακράν η πιο εμπορεύσιμη δημιουργία από τη σκοπιά του merchandizing (κουκλάκια, μπλουζίτσες, κλπ) στη σύγχρονη ιστορία και των δύο εταιρειών. Από αυτή την οπτική, ίσως τελικά και να έπρεπε να περιμένουμε την εξέλιξη.

Τζέι Τζέι (τζέι!) Άμπραμς και Σπίλμπεργκ μαζί; Δάσκαλος και μαθητής στον ίδιο αγώνα; Το εβραϊκό λόμπι του Χόλιγουντ ενωμένο; Πέρα από την πλάκα, λίγοι σκηνοθέτες θα μπορούσαν να κριθούν καταλληλότεροι για να αποδώσουν φόρο τιμής στο μεγαλύτερο ίσως ευεργέτη του σύγχρονου κινηματογράφου της Αμερικής. Προσέξτε: να αποδώσουν φόρο τιμής, όχι να συγκριθούν μαζί του. Επιπλέον, δεν υπάρχει καλύτερη περίοδος για τον Σπίλμπεργκ από εκείνη της χρυσής δεκαετίας του '70 (με ολίγη από '80) όπου ο σκηνοθέτης άνοιγε νέους δρόμους στο σινεμά φαντασίας (επιστημονικής και μη) με ταινίες όπως οι Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου, ΕΤ ο Εξωγήινος, Indiana Jones... και ειδικότερα το Goonies. Την εποχή εκείνη νοστάλγησε ο Άμπραμς, τότε που αρκούσε μια παρέα παιδιών για να ξεκινήσει ένα καλοκαιρινό παιχνίδι στην πίσω αυλή του σπιτιού και να καταλήξει στην πιο απίθανη περιπέτεια..!