reviews

To Gotham City Impostors είναι περίεργο φρούτο. Με μία πρόχειρη ματιά η downloadable πρόταση της Monolith, της εταιρείας πίσω από την σειρά F.E.A.R., μοιάζει  με έναν συνδυασμό των πλέον «τρέντι»  FPS που κυριαρχούν στην αγορά, κατά κύριο λόγο του Call of Duty, πασπαλισμένο με μία μικρή δόση… «Σκοτεινού Ιππότη». Είναι όμως όντως έτσι, ή αυτοί οι… «απατεώνες» έχουν κάτι περισσότερο να μας προσφέρουν από συνεχή déjà vu;

Φεβρουαρίου 22 σήμερα. Κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά το PS Vita (PSV) και μάλιστα σε όχι κακή, συγκριτικά με το εξωτερικό, τιμή, αφού παρότι η τιμή λανσαρίσματος αυξήθηκε σε σχέση με των προπαραγγελιών (269€ έναντι 250€ για τη wi-fi εκδοχή), τη στιγμή αυτή το πιο ενδιαφέρον πακετάκι που φιγουράρει στα καταστήματα περιλαμβάνει την wi-fi εκδοχή της κονσόλας, μία memory card 8GB και το παιχνίδι Uncharted Golden Abyss στοιχίζοντας συνολικά 289€. Ενδεικτικά, για να αγοράσεις μεμονωμένα από το Zavvi τα παραπάνω, θα χρειαστεί να καταβάλεις 264+35+42=341€, ενώ ένα ανάλογο bundle στο αγγλικό Amazon θα σας κοστίσει 269€, αλλά με κάποιο εκ των Rayman Origins και Lumines όσον αφορά σε πρωτοκλασάτα παιχνίδια. Βεβαίως από την άλλη, καθένας θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η κονσόλα είναι ήδη ακριβή τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε και ειδικότερα στην Ελλάδα, αλλά προσωπικά θα ήθελα να αποφύγω αυτό το επιχείρημα, όχι επειδή έχω άλλη γνώμη, αλλά επειδή αν ξεκινούσα να γράφω θα κατέληγα να απαξιώσω ολόκληρη την αγορά της τεχνολογίας. Και καλά θα έκανα, μεν, αλλά προτιμώ να το κρατήσω για κάποιο άλλο άρθρο :)

Αν και το πρώτο Shank μου είχε εξάψει την περιέργεια βλέποντας τα πρώτα τρέιλερ, κυρίως λόγω του ελκυστικού κομικίστικου δισδιάστατου art style του, εντούτοις μπήκα στον κόπο να το αποκτήσω μόλις τον περασμένο μήνα, όταν βγήκε σε προσφορά στο XBLA. Οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν ανάμικτες, αφού από τη μια εντυπωσιάστηκα από την αισθητική του, αλλά το gameplay μου φάνηκε κάπως ρηχό κι επαναλαμβανόμενο (ακόμα και για button-masher) και το κυριότερο, το παιχνίδι ήταν υπερβολικά σύντομο. Όχι πως στο τέλος δεν ήταν ένα άκρως αξιόλογο indie παιχνιδάκι, αλλά σίγουρα έδινε την εντύπωση πως θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πολύ καλύτερο. Με τους ανθρώπους λοιπόν της Klei να επιμένουν πως έχουν διορθώσει τα κακώς κείμενα του πρώτου μέρους, αποφάσισα να τσεκάρω το sequel για να δω τι έχει αλλάξει και τι όχι…

Το πιο δύσκολο πράγμα, που λέτε, σε ένα game review είναι το να... ξεκινήσεις. Ειδικά δε αν έχεις γράψει ουκ ολίγα – και επειδή στην πλειοψηφία τους τα videogames που κυκλοφορούν δεν διεκδικούν δάφνες για την πρωτοτυπία και τη διαφορετικότητα μεταξύ τους – τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα, αφού δεν σου κατεβαίνει στο κεφάλι κάτι που να μην σου θυμίζει πράγματα που έχεις επαναλάβει ξανά και ξανά και ξανά. Υπάρχουν όμως και αυτές οι πιο σπάνιες περιπτώσεις που ένα παιχνίδι σε εμπνέει τόσο πολύ που, κοιτώντας απλώς μία εικόνα του, σού έρχονται στο νου δεκαπέντε διαφορετικές ιστορίες για να διηγηθείς. Ή κάποιες άλλες, ακόμα πιο σπάνιες, που ένα παιχνίδι τα κάνει όλα με τόσο... μοναδικό τρόπο που το λεξιλόγιό σου δεν περιέχει τις κατάλληλες κουβέντες. Το Asura's Wrath εμπίπτει, ευτυχώς για εμένα, στην τελευταία αυτή κατηγορία...

Το πρώτο The Darkness ήταν ένας από αυτούς τους λιγοστούς τίτλους που προσπάθησαν να σπάσουν το καλούπι του είδους στο οποίο ανήκουν και το κατάφεραν. Βέβαια, η Starbreeze είχε δείξει ήδη ότι μπορεί να κινείται εκτός των εσκαμμένων με το εξαιρετικά επιτυχημένο Chronicles of Riddick: Return to Butcher Bay και η αλήθεια είναι ότι με το Darkness απλά επανέλαβε την ίδια συνταγή: επένδυσε αρκετά στην ατμόσφαιρα και στο σενάριο, πρόσθεσε μερικούς ενδιαφέροντες μηχανισμούς που ενισχύουν λίγο την τακτική του τίτλου και έδωσε στον παίκτη μια ψευδαίσθηση ελευθερίας που τον έκανε να νιώθει ότι παίζει κάτι περισσότερο από ένα κλασικό FPS. Εν ολίγοις, η Starbreeze έκανε το αυτονόητο όσον αφορά τη δημιουργία ενός licensed παιχνιδιού: έδωσε βάση στο ίδιο το license, εκμεταλλεύτηκε τα πιο σημαντικά γνωρίσματά του για να κάνει τον τίτλο της να ξεχωρίσει κάπως και κατά τα άλλα φρόντισε ώστε οι υπόλοιποι μηχανισμοί του παιχνιδιού να είναι αξιοπρεπείς. Το αποτέλεσμα; Όχι ακριβώς ένα blockbuster, αλλά ένας τίτλος που γνώρισε σημαντική επιτυχία, τόσο από πλευράς κοινού όσο και από πλευράς κριτικών.

Μία από τις ευχές και κατάρες του PS Vita... ή μάλλον, όχι του ίδιου του PS Vita αλλά των παιχνιδιών πρώτης γραμμής που δημιουργήθηκαν για να το προβάλλουν, είναι ότι πολλά από αυτά θα υποστούν αναπόφευκτα ευθεία σύγκριση με τα...«μεγαλύτερα αδερφάκια» τους, τα οποία φιλοξενούνται στο PS3. Πως θα μπορούσε κάποιος να παίξει το WipEout 2048 και να μην κάνει κάποια σύγκριση με το WipEout HD; Ποιος θα έβλεπε το ModNation Racers χωρίς να θυμηθεί παρόμοιες εικόνες από την έκδοση για PS3; Ποιος δεν θα πατούσε «start» στο Golden Abyss περιμένοντας να ζυγίσει αυτά που θα δει στην οθόνη των 5 ιντσών δίπλα στα πράματα-και-θάματα που έκανε η σειρά με τα Uncharted 2 και Uncharted 3; 

Ομολογώ ότι δεν είχα ιδέα για την ύπαρξη του Dear Esther πριν δω τη σχετική είδηση στο byteme. Παρόλα αυτά, το παιχνίδι έχει αρκετή ιστορία. Πρωτοκυκλοφόρησε ως mod της Source Engine πίσω στο μακρινό 2008. Επρόκειτο, φυσικά, για τον ορισμό της ανεξάρτητης παραγωγής, αφού η thechineseroom, η εταιρεία ανάπτυξης του παιχνιδιού, πρόκειται ουσιαστικά για φοιτητικό project (ξεκίνησαν από το πανεπιστήμιο του Portsmouth). Το Dear Esther τράβηξε την προσοχή του Robert Briscoe, πρώην εργαζόμενου στην DICE, περισσότερο γνωστού για τη συμμετοχή του στο σχεδιασμό του Mirror’s Edge. Ο «επαγγελματίας» Briscoe και οι «ερασιτέχνες» της thechineseroom ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μας δώσουν μια πιο ραφιναρισμένη έκδοση του Dear Esther, την οποία μπορείτε να προμηθευτείτε από το Steam για το όχι-και-τόσο-ευτελές-πλέον ποσό των 7 ευρώ.

Τα πρώτα 30 λεπτά του Final Fantasy XIII-2 αρκούν για να πάρεις μια ιδέα για το μπάχαλο που πρέπει να επικρατεί αυτή την περίοδο στα στούντιο της Square Enix. Το παιχνίδι ξεκινάει παραδοσιακά, με μια φαντασμαγορική, επικής κλίμακας εισαγωγική σκηνή. Η Lightning, ηρωίδα του προηγούμενου παιχνιδιού και προστάτιδα της θεότητας Etro και της Valhalla, ενός κόσμου που βρίσκεται στις σχισμές του χωροχρόνου, έρχεται αντιμέτωπη με έναν εχθρό που εμφανίζεται από το πουθενά. Οι δύο τους μάχονται ξεστομίζοντας βαρύγδουπες, κούφιες κουβέντες, σε ένα παρατεταμένο βίντεο όπου μια πόλη ισοπεδώνεται συθέμελα ενώ παράλληλα συγκρούονται δύο στρατοί από τερατώδη πλάσματα. Μετά εμφανίζεται – ξανά από το πουθενά – ένας τύπος εν ονόματι Noel, που στην όψη μοιάζει να έχει φύγει από το Kingdom Hearts για να περάσει μια βόλτα να δει τι γίνεται στα Final Fantasy, ο οποίος έχει κάποια σχέση (λέμε τώρα, τίποτα δεν είναι σίγουρο) με την αδερφή της Lightning. Ξεκινά μια μάχη στα πλαίσια του tutorial η οποία θα δώσει τη θέση της σε ένα σύντομο, εντυπωσιακό και εντελώς ανούσιο QTE. Στο τέλος η Lightning αποφασίζει να στείλει το Noel σε μια πύλη στο χωροχρόνο για να βρει την αδερφή της τη Serah, οπότε οι δυο τους να αλλάξουν πράγματα στο χωροχρόνο για να σώσουν την Valhalla και τον κόσμο ολόκληρο. Λίγο μετά, αναλαμβάνεις το ρόλο της Serah η οποία είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του παιχνιδιού, την ώρα που στη δική της διάσταση συντελείται μια εισβολή από μυστηριώδη τέρατα. Ένας πρώτος γύρος δοκιμαστικών μαχών ξεκινά, υπό τον ενοχλητικό άκουσμα μιας ψευτό-ροκ μουσικής υπόκρουσης, μέχρι που έρχεσαι αντιμέτωπος με τον πρώτο αρχηγό το παιχνιδιού.

Γράφω αυτό το κείμενο την ώρα που ο Tim Schafer και η Double Fine έχουν συγκεντρώσει $1,7 εκατομμύρια στο Kickstarter για το επόμενο –μεγάλο, απ’ ό,τι φαίνεται- εγχείρημά τους. «Μα καλά, όντως τα αξίζουν τόσα πολλά χρήματα;», ίσως να αναρωτηθεί κάποιος. Ε, φτάνει να δει τους τίτλους που έχει λανσάρει το καλιφορνέζικο στούντιο τα χρόνια που δραστηριοποιείται: Psychonauts, Brutal Legend, Costume Quest, Stacking, Iron Brigade, Sesame Street: Once Upon a Monster και τώρα Happy Action Theater. Ξεκίνησα να αναφέρω δυο-τρία απ’ αυτά και τελικά τα ‘πα όλα. Δεν έλεγε να αφήσω κάποιο απ’ έξω. Όλα, με τον τρόπο τους, ήταν ένα κι ένα…

Όπως έγραφα στην γενικότερη παράθεση απόψεων για το PS Vita, το Wipeout 2048 ήταν ο τίτλος που περίμενα να δω πιο πολύ απ´ όλους - ναι, περισσότερο και από το Little Deviants, του οποίου ο χειρισμός με το touch pad με ιντριγκάρει. Οι λόγοι διάφοροι - από εντελώς fanboyάρικους (βλ. Studio Liverpool = Psygnosis = <3), μέχρι τους πλέον λογιστικούς (βλ. benchmark για τις δυνατότητες του συστήματος). Όπως και να το πήρα, όμως, τελικά το συμπέρασμα που μένει είναι πως το Wipeout 2048 εκτός από μέσο επίδειξης είναι και αξιόλογο παιχνίδι.