X360

Τα πράγματα θα φανούν κάπως στραβά από την αρχή, τουλάχιστον για όσους ασχολούνται την τελευταία δεκαετία με το δημιούργημα της Team Ninja. Οι πρώτες στιγμές του παιχνιδιού «βαφτίζονται» με αμηχανία, παραγεμισμένες με το πλέον πολυχρησιμοποιημένο κινηματογραφικό τέχνασμα αυτής της γενιάς, τα QTE, ένα τρικ που αν και συμβατό με το είδος, έρχεται παράταιρο απέναντι στη μέχρι πρότινος φιλοσοφία του Ninja Gaiden. Ώσπου να περάσουν οι πρώτες σκηνές και οι ορδές των αντιπάλων να ξεκινήσουν να εξοστρακίζονται μέσα σε πίδακες αίματος, από την κοφτερή λεπίδα του σπαθιού του Ryu Hayabusa, ένα άβολο συναίσθημα αρχίζει, με βεβαιότητα πλέον, να βουλιάζει στην καρδιά. Το Ninja Gaiden 3 εμφανίζεται με την αύρα ενός δημιουργήματος που πασχίζει να σε εντυπωσιάσει, όσο πιο γρήγορα και εύκολα γίνεται, αλλά ειδικά για τους οπαδούς του franchise, αυτή η προσπάθεια αποδεικνύεται πραγματική... κατάρα.

Δεύτερο review για Silent Hill αυτή τη βδομάδα και πάλι από τον υποφαινόμενο και δεν σας κρύβω ότι αισθάνομαι λίγο περίεργα. Όχι, δεν φταίνε ούτε οι τέσσερις ώρες ύπνου, ούτε το κοπάδι γαρίδες που έφαγα χθες. Ο προβληματισμός μου έχει να κάνει καθαρά με τη σειρά Silent Hill, ένα franchise που όπως έλεγα και στο review της HD Collection, μαζί με τα Resident Evil για ‘μένα είναι συνώνυμα του survival horror. Τα Silent Hill όσο περνά ο καιρός χάνουν ολοένα και περισσότερο τον δρόμο τους. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακά παιχνίδια, για κάποιον περίεργο λόγο αποτινάσσουν από επάνω τους όλα όσα υποδηλώνει το ιστορικό brand name τους, υιοθετώντας ένα πιο «generic» προφίλ που τελικά τα κάνει να χάνονται μέσα στο πλήθος.

Το Capcom Digital Collection είναι ένα ενδιαφέρον πακέτο που περιλαμβάνει οκτώ παιχνίδια που έχουν διατεθεί προς πώληση στο XBLA και στο PSN από το 2008 έως το 2011. Κάποια από αυτά είναι remakes παλαιότερων τίτλων της εταιρείας, κάποια είναι φυσικές συνέχειες παιχνιδιών των 80s και 90s, ενώ καναδυό είναι εντελώς νέα πράγματα. Η τιμή του πακέτου για Xbox 360 (δεν υπάρχει για την ώρα σε PS3) ανέρχεται σε 30€, όχι ιδιαίτερα υψηλή αν δούμε την αξία κάθε παιχνιδιού ξεχωριστά, ενώ ακόμη και αν δεν είναι όλα τα παιχνίδια του γούστου σας σίγουρα θα απασχοληθείτε με τουλάχιστον τα πέντε από αυτά, ειδικότερα δε αν έχετε παρελθοντικές gaming εμπειρίες. Τα παιχνίδια που περιλαμβάνονται είναι τα εξής:

Γνώρισα τη σειρά Silent Hill με το πρώτο της παιχνίδι στο PlayStation. Τότε ήταν που τα survival horror για ‘μένα προσωπικά ταυτίστηκαν με δύο franchises: αυτό και το Resident Evil. Τα μεν Silent Hill ήταν πιο ατμοσφαιρικά, με μεγαλύτερη έμφαση στον ψυχολογικό τρόμο και τον φόβο του αγνώστου (ποιος μπορεί να ξεχάσει τις ομίχλες;), τα δε Resident Evil βασίζονταν στη splatterιά, την ωμή βία και διάφορα πετυχημένα «κινηματογραφικά» τρικ που κατάφερναν να σε τινάξουν κάμποσες φορές απ’ τη θέση σου. Με τον καιρό βέβαια αμφότερες οι δύο σειρές άλλαξαν προσανατολισμούς –άλλη λίγο, άλλη πολύ- κι έτσι περίμενα πως με τη Silent Hill HD Collection θα νοσταλγούσα τον παλιό, καλό καιρό. Φευ όμως, κάτι δεν ταίριαζε…

Το Alan Wake’s American Nightmare έρχεται να συνεχίσει την εμπειρία και την ιστορία του Alan Wake, προσφέροντας στους φίλους της σειράς και κατ’ επέκταση εκείνους που έχουν παίξει όπως και δήποτε το πρώτο Alan Wake (αν δεν το έχετε κάνει, τότε πολύ απλά και μάλλον αναμενόμενα θα μείνετε με πολλά αναπάντητα ερωτήματα) άλλες 3-4 ώρες δράσης με τον ομώνυμο συγγραφέα. Ο «κακός εαυτός» ή αν προτιμάτε η σκοτεινή πλευρά του Alan Wake έχει κάνει και πάλι το θαύμα της σπέρνοντας την καταστροφή στο Night Springs με τον ήρωα να πρέπει να βρει τον τρόπο για να επικρατήσει και να γράψει έτσι το «χάπι εντ» και σε αυτή την ιστορία.

Σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα των –ουκ ολίγων- εκπροσώπων του ειδικού Τύπου που είχαν την τύχη να βρεθούν στα επίσημα αποκαλυπτήρια του Assassin’s Creed III (τονίζω το «επίσημα», γιατί για τα ανεπίσημα ας όψονται οι διαρροές), ήμουν από τους ελάχιστους (μιλάμε για μονοψήφιο αριθμό) που είχαν την –ακόμα μεγαλύτερη- τύχη να συνομιλήσουν την επόμενη μέρα με τον Matt Turner, script writer του παιχνιδιού ο οποίος έχει εργαστεί και σε προηγούμενα μέρη της σειράς. Ε, οι ερωτήσεις μου δεν ήταν και λίγες...

Το μοντέρνο franchise που έχω τιμήσει περισσότερο από κάθε άλλο την τελευταία πενταετία είναι το Assassin’s Creed. Όχι μόνο έχω τερματίσει τα τέσσερα «κύρια» επεισόδια και τα δύο «μικρά» που κυκλοφόρησαν για το DS (ΟΚ, το παραδέχομαι πως μου ξέφυγε αυτό του PSP), αλλά επιπλέον έχω δει τις μικρού μήκους ταινίες (Lineage, Ascendance, Embers), διαβάσει τα κόμικς κ.λπ., ενώ πρόσφατα παρήγγειλα και την εγκυκλοπαίδεια για να εντρυφήσω ακόμα περισσότερο στο σύμπαν. Καταλαβαίνετε λοιπόν τη χαρά μου όταν έλαβα την πρόσκληση για τα αποκαλυπτήρια του ολοκαίνουριου κεφαλαίου στην ιστορία των Assassin’s Creed που θα λάμβαναν χώρα στον εκθεσιακό χώρο Kings Place στο κεντρικό Λονδίνο, έστω και αν ο δικός μου (αλλά και της ίδιας της Ubisoft, φαντάζομαι) ενθουσιασμός μετριάστηκε από τις διαρροές πληροφοριών (τις οποίες η Ubisoft αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει αποκαλύπτοντας βεβιασμένα το εξώφυλλο του παιχνιδιού και ορισμένες πρώτες εικόνες).

Λίγα παιχνίδια στις μέρες μας μπορούν να ισχυριστούν ότι βάζουν τον παίκτη στα παπούτσια του πρωταγωνιστή τους. Πλέον όλα μας δίνονται στο πιάτο, οι πράξεις μας, τα κίνητρά μας, χωρίς να μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς τον τρόπο για να αντιμετωπίσουμε μία κατάσταση. Μάλιστα δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι σύγχρονες κυκλοφορίες μας επιβάλλουν ακόμη και τα... συναισθήματα, αφήνοντας ελάχιστα στην φαντασία μας. Ομολογώ ότι μέχρι σήμερα ελάχιστα με απασχολούσαν αυτά, αφού τα θεωρούσα αναγκαίο κακό στην προσπάθεια των δημιουργών ενός παιχνιδιού να αφηγηθούν την ιστορία τους όπως την έχουν η ίδιοι στο μυαλό τους.  Όμως μετά την εμπειρία μου με το I Am Alive, οι σκέψεις με στοιχειώνουν.

Μπορεί να μην είναι ο πρώτος προσομοιωτής πτήσης που αναπτύχθηκε από την Gaijin Entertainment στις κονσόλες (αυτή η τιμή ανήκει στο IL-2 Sturmovik: Βirds of Prey), όμως η ύπαρξη και μόνο του Birds of Steel ομολογώ πως με εξέπληξε. Σε μια εποχή όπου πολλοί δημιουργοί  συμβιβάζονται και απλοποιούν τους τίτλους τους, φέρνοντάς τους στα μέτρα της πλειοψηφίας των παικτών που προτιμούν να ασχολούνται με κάτι πιο εύπεπτο και ανάλαφρο (ακόμη και η σειρά Ace Combat που ποτέ δεν θεωρείτο simulation, απλοποιήθηκε ακόμη περισσότερο με το Assault Horizon), έρχεται η ομάδα από την Ρωσία, μία χώρα με μακρά ιστορία στους προσομοιωτές πτήσης, να μας θέσει εκ νέου το ερώτημα για τον αν υπάρχει αρκετός κόσμος για μία πιο «σκληροπυρηνική» εμπειρία και μάλιστα στις κονσόλες.

Η αλήθεια είναι πως το Resident Evil: Operation Raccoon City μας μπέρδεψε. Θα το διαπιστώσατε όσοι κάνατε τον κόπο να ρίξετε μια ματιά στο hands-on του που είχαμε δημοσιεύσει προ εβδομάδων. Μπορεί να φέρει τις λέξεις «Resident Evil» στον τίτλο του, ωστόσο ελάχιστη σχέση έχει με τα παιχνίδια της γνωστής survival horror σειράς και δη με το Resident Evil 3: Nemesis, παράλληλα με τα γεγονότα του οποίου εξελίσσεται η πλοκή του.