X360

To Gotham City Impostors είναι περίεργο φρούτο. Με μία πρόχειρη ματιά η downloadable πρόταση της Monolith, της εταιρείας πίσω από την σειρά F.E.A.R., μοιάζει  με έναν συνδυασμό των πλέον «τρέντι»  FPS που κυριαρχούν στην αγορά, κατά κύριο λόγο του Call of Duty, πασπαλισμένο με μία μικρή δόση… «Σκοτεινού Ιππότη». Είναι όμως όντως έτσι, ή αυτοί οι… «απατεώνες» έχουν κάτι περισσότερο να μας προσφέρουν από συνεχή déjà vu;

Το πιο δύσκολο πράγμα, που λέτε, σε ένα game review είναι το να... ξεκινήσεις. Ειδικά δε αν έχεις γράψει ουκ ολίγα – και επειδή στην πλειοψηφία τους τα videogames που κυκλοφορούν δεν διεκδικούν δάφνες για την πρωτοτυπία και τη διαφορετικότητα μεταξύ τους – τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα, αφού δεν σου κατεβαίνει στο κεφάλι κάτι που να μην σου θυμίζει πράγματα που έχεις επαναλάβει ξανά και ξανά και ξανά. Υπάρχουν όμως και αυτές οι πιο σπάνιες περιπτώσεις που ένα παιχνίδι σε εμπνέει τόσο πολύ που, κοιτώντας απλώς μία εικόνα του, σού έρχονται στο νου δεκαπέντε διαφορετικές ιστορίες για να διηγηθείς. Ή κάποιες άλλες, ακόμα πιο σπάνιες, που ένα παιχνίδι τα κάνει όλα με τόσο... μοναδικό τρόπο που το λεξιλόγιό σου δεν περιέχει τις κατάλληλες κουβέντες. Το Asura's Wrath εμπίπτει, ευτυχώς για εμένα, στην τελευταία αυτή κατηγορία...

Το πρώτο The Darkness ήταν ένας από αυτούς τους λιγοστούς τίτλους που προσπάθησαν να σπάσουν το καλούπι του είδους στο οποίο ανήκουν και το κατάφεραν. Βέβαια, η Starbreeze είχε δείξει ήδη ότι μπορεί να κινείται εκτός των εσκαμμένων με το εξαιρετικά επιτυχημένο Chronicles of Riddick: Return to Butcher Bay και η αλήθεια είναι ότι με το Darkness απλά επανέλαβε την ίδια συνταγή: επένδυσε αρκετά στην ατμόσφαιρα και στο σενάριο, πρόσθεσε μερικούς ενδιαφέροντες μηχανισμούς που ενισχύουν λίγο την τακτική του τίτλου και έδωσε στον παίκτη μια ψευδαίσθηση ελευθερίας που τον έκανε να νιώθει ότι παίζει κάτι περισσότερο από ένα κλασικό FPS. Εν ολίγοις, η Starbreeze έκανε το αυτονόητο όσον αφορά τη δημιουργία ενός licensed παιχνιδιού: έδωσε βάση στο ίδιο το license, εκμεταλλεύτηκε τα πιο σημαντικά γνωρίσματά του για να κάνει τον τίτλο της να ξεχωρίσει κάπως και κατά τα άλλα φρόντισε ώστε οι υπόλοιποι μηχανισμοί του παιχνιδιού να είναι αξιοπρεπείς. Το αποτέλεσμα; Όχι ακριβώς ένα blockbuster, αλλά ένας τίτλος που γνώρισε σημαντική επιτυχία, τόσο από πλευράς κοινού όσο και από πλευράς κριτικών.

Τα πρώτα 30 λεπτά του Final Fantasy XIII-2 αρκούν για να πάρεις μια ιδέα για το μπάχαλο που πρέπει να επικρατεί αυτή την περίοδο στα στούντιο της Square Enix. Το παιχνίδι ξεκινάει παραδοσιακά, με μια φαντασμαγορική, επικής κλίμακας εισαγωγική σκηνή. Η Lightning, ηρωίδα του προηγούμενου παιχνιδιού και προστάτιδα της θεότητας Etro και της Valhalla, ενός κόσμου που βρίσκεται στις σχισμές του χωροχρόνου, έρχεται αντιμέτωπη με έναν εχθρό που εμφανίζεται από το πουθενά. Οι δύο τους μάχονται ξεστομίζοντας βαρύγδουπες, κούφιες κουβέντες, σε ένα παρατεταμένο βίντεο όπου μια πόλη ισοπεδώνεται συθέμελα ενώ παράλληλα συγκρούονται δύο στρατοί από τερατώδη πλάσματα. Μετά εμφανίζεται – ξανά από το πουθενά – ένας τύπος εν ονόματι Noel, που στην όψη μοιάζει να έχει φύγει από το Kingdom Hearts για να περάσει μια βόλτα να δει τι γίνεται στα Final Fantasy, ο οποίος έχει κάποια σχέση (λέμε τώρα, τίποτα δεν είναι σίγουρο) με την αδερφή της Lightning. Ξεκινά μια μάχη στα πλαίσια του tutorial η οποία θα δώσει τη θέση της σε ένα σύντομο, εντυπωσιακό και εντελώς ανούσιο QTE. Στο τέλος η Lightning αποφασίζει να στείλει το Noel σε μια πύλη στο χωροχρόνο για να βρει την αδερφή της τη Serah, οπότε οι δυο τους να αλλάξουν πράγματα στο χωροχρόνο για να σώσουν την Valhalla και τον κόσμο ολόκληρο. Λίγο μετά, αναλαμβάνεις το ρόλο της Serah η οποία είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του παιχνιδιού, την ώρα που στη δική της διάσταση συντελείται μια εισβολή από μυστηριώδη τέρατα. Ένας πρώτος γύρος δοκιμαστικών μαχών ξεκινά, υπό τον ενοχλητικό άκουσμα μιας ψευτό-ροκ μουσικής υπόκρουσης, μέχρι που έρχεσαι αντιμέτωπος με τον πρώτο αρχηγό το παιχνιδιού.

Πριν λίγες ημέρες είχατε την ευκαιρία να διαβάσετε τη συνέντευξη που πήραμε από τον Dave Fracchia, Studio VP της Radical Entertainment, σχετικά με το Prototype 2. Στο ίδιο event που διοργάνωσε η Activision στο Λονδίνο, το byteme παρακολούθησε και μια εκτενή παρουσίαση του παιχνιδιού από τους ανθρώπους της Radical, ενώ είχαμε τη δυνατότητα και να το τεστάρουμε με την ησυχία μας. Δείτε λοιπόν παρακάτω τι μας ετοιμάζει η Radical με τη συνέχεια του επιτυχημένου τίτλου της...

Έχετε διαβάσει τον Δρόμο; Το μυθιστόρημα του Κόρμακ ΜακΚάρθι (από τους πλέον ζοφερούς σύγχρονους Αμερικανούς συγγραφείς)  προσφέρει μια από τις πιο συγκλονιστικές μετα-αποκαλυπτικές ιστορίες που μπορείτε να βρείτε σε ράφι βιβλιοπωλείου η οποία μεταφέρθηκε αξιοπρεπώς στο σινεμά το 2009. Είναι άγνωστο το κατά πόσο η αρχική ιδέα για το I Am Alive ήταν όντως εμπνευσμένη από το βιβλίο και την ταινία (πιθανόν να μην το μάθουμε ποτέ), το τωρινό παιχνίδι όμως κοιτάζει ξεκάθαρα προς το δημιούργημα του ΜακΚάρθι.

Γράφω αυτό το κείμενο την ώρα που ο Tim Schafer και η Double Fine έχουν συγκεντρώσει $1,7 εκατομμύρια στο Kickstarter για το επόμενο –μεγάλο, απ’ ό,τι φαίνεται- εγχείρημά τους. «Μα καλά, όντως τα αξίζουν τόσα πολλά χρήματα;», ίσως να αναρωτηθεί κάποιος. Ε, φτάνει να δει τους τίτλους που έχει λανσάρει το καλιφορνέζικο στούντιο τα χρόνια που δραστηριοποιείται: Psychonauts, Brutal Legend, Costume Quest, Stacking, Iron Brigade, Sesame Street: Once Upon a Monster και τώρα Happy Action Theater. Ξεκίνησα να αναφέρω δυο-τρία απ’ αυτά και τελικά τα ‘πα όλα. Δεν έλεγε να αφήσω κάποιο απ’ έξω. Όλα, με τον τρόπο τους, ήταν ένα κι ένα…

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, σε ένα ελληνικό site που πολλοί αγαπήσαμε και τώρα δεν υπάρχει πια, είχαμε ξεκινήσει ένα θέμα σχετικά με την αφήγηση στα videogames. Ως ερασιτέχνης συγγραφέας και επαγγελματίας μεταφραστής (δεν είχα ασχοληθεί ακόμα επαγγελματικά με τον χώρο των videogames) προσωπικά υποστήριζα τη θέση ότι όλα ξεκινούσαν από την ποιότητα της γραφής. Από τότε, έχω αλλάξει άποψη, αλλά μερικοί από τους προβληματισμούς που είχα εκφράσει τότε σχετίζονται άμεσα με το Amalur ως Προϊόν. Φανταζόμουν, λοιπόν, ένα μέλλον όπου τα videogames θα είχαν πλέον την απαραίτητη οικονομική επιφάνεια, αλλά και το απαραίτητο δημιουργικό status που θα επέτρεπε στους εκδότες να προσλαμβάνουν «πραγματικούς», φτασμένους συγγραφείς για τα σενάρια των παιχνιδιών τους. Σύμφωνα με τη λογική που υπερασπιζόμουν τότε, αν οι συγγραφείς τίτλων όπως τα Final Fantasy (με τη φτηνή μετάφραση στα Αγγλικά), ή τα RPG της Infinity Engine κατάφερναν να μας ταξιδέψουν τόσο επιτυχημένα σε άλλους κόσμους, τότε συγγραφείς όπως ένας Στίβεν Κινγκ, ένας Γκάι Γκέβριελ Κέι, ένας Νταν Σίμονς ή, γιατί όχι, ακόμα κι ένας Γουίλιαμ Γκίμπσον θα μπορούσαν να μεγαλουργήσουν πραγματικά.

Κι ενώ μένουν μερικές εβδομάδες (βασικά ένας μήνας νταν είναι, τώρα που το βλέπω) ακόμα μέχρι το λανσάρισμα του Street Fighter X Tekken, έφτασε στο byteme μια preview έκδοση του παιχνιδιού, οπότε εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι αυτόν τον καιρό ο Φωκίωνας πήζει ασύστολα, ε, είπα να βρω λίγο χρόνο να ρίξω μια πρώτη ματιά στο παιχνίδι στην οποία θα πρέπει να αρκεστείτε μέχρι ο μάστορας του είδους ΦΧ να μας/σας δώσει τα φώτα του.

(Σ.Σ. Το κείμενο δημοσιεύεται εκ νέου με την προσθήκη άποψης για το DLC του παιχνιδιού, Genkibowl VII. Θα τη βρείτε στην τρίτη σελίδα του review.)