Wii

Με τα γόνατά μου να παραδίδουν σιγά-σιγά το πνεύμα, έσυρα το κουφάρι μου δυο τετράγωνα πιο κάτω απ’ το Orpheum Theatre που έλαβε χώρα η συνέντευξη Τύπου της EA στο Los Angeles Theatre όπου η Ubisoft οργάνωσε τη δικιά της ενημέρωση –τουλάχιστον δεν είχα να ψάχνω για ταξί σαν τρελός. Η συνέντευξη Τύπου της Ubisoft ήταν μακράν η λιγότερο «στημένη» και πιο χαλαρή, τουλάχιστον από τις τρεις που έχω παρακολουθήσει ως τώρα σήμερα. Σε αυτό βοήθησε πολύ και ο Aaron Priceman που είχε τον ρόλο του συντονιστή –αν και με πολλά απ’ τα αστεία του δεν θα γέλαγε ούτε καν ο Κηπουρόπετρος. Η εταιρεία πάντως γιορτάζει φέτος τα 25 της χρόνια (1986-2011) οπότε σε ολόκληρη την παρουσίαση ήταν διάχυτο ένα… retro αίσθημα!

Αμέσως μετά τη Microsoft την σκυτάλη πήρε η ΕΑ, αλλά η παρουσίαση κύλησε χωρίς εκπλήξεις. Λίγο-πολύ ξέραμε τι να περιμένουμε, τόσο από το μέτωπο της «μαμάς» ΕΑ, όσο και της ΕΑ Sports και των υπόλοιπων «υπό προστασία» εταιρειών. Η αρχή δεν θαμπορούσε παρά να γίνει με το Mass Effect 3. Βεβαίως ήδη είδαμε το παιχνίδι κατά την παρουσίαση της Microsoft, αλλά εκεί δόθηκε σημασία κυρίως στην χρήση με το Kinect. Έτσι κατά την παρουσίαση της ΕΑ είδαμε μεγαλύτερο playthrough από το παιχνίδι, στην διάρκεια του οποίου δόθηκε έμφαση στα οχήματα και στον βαρύ οπλισμό που εξυπηρετούν την προφανή μεγαλύτερη έκταση των μαχών και στο «σωτηρία της Γης» σκηνικό – ίσως η BioWare να «ζήλεψε» κάτι από το Gears of War 3. Πάντως το παιχνίδι δείχνει πάρα πολύ «shooter» πλέον και αυτό ίσως να απογοητεύσει όσους ήθελαν εντονότερο το RPG στοιχείο.

Μετράμε ώρες πλέον μέχρι την έναρξη της E3, την τυπική έναρξη της Ε3. Διότι μπορεί επίσημα η έκθεση να ανοίγει τις πόρτες της στις 12:00 ώρα Ειρηνικού αύριο (δηλαδή στις 22:00 της ίδιας μέρας για ‘μας), ωστόσο το σόου έχει αρχίσει προ πολλού! Οι φήμες και οι διαδόσεις ξεκίνησαν εβδομάδες πριν και φυσικά κορυφώνονται τώρα, λίγες ώρες πριν τις καθιερωμένες συνεντεύξεις Τύπου των «μεγάλων», στις οποίες και θα ανοίξουν τα χαρτιά τους όσον αφορά τα μελλοντικά τους σχέδια.

Δεν ήταν εύκολη η επιλογή ενός θέματος για το State of Play αυτού του δεκαπενθημέρου. Καλώς ή κακώς, αυτή η εβδομάδα «ανήκει» ειδησεογραφικά στη Sony και στη μεγάλη της αποτυχία όσον αφορά την προστασία των στοιχείων των πελατών της. Επίσης, όσον αφορά τα τοπικά δρώμενα, την τρέχουσα εβδομάδα επέλεξε και η ΕΡΤ για να κάνει το ντεμπούτο της σε εικόνα υψηλής ευκρίνειας. Φλέγοντα θέματα για την τοπική και παγκόσμια σκηνή, χωρίς αμφιβολία. Τελικά όμως, επέλεξα να μην ασχοληθώ με κανένα από τα δύο θέματα και να συνεχίσω με την ανάλυση που είχα προγραμματίσει. Οι λόγοι είναι απλοί: σχετικά με την τραγική αποτυχία του PSN, ε, δεν διαβάζουμε και τίποτα άλλο αυτές τις μέρες, όπως θα είδατε και στο byteme. Άλλωστε, χρειαζόμαστε και άλλες πληροφορίες αυτήν τη χρονική στιγμή. Σχετικά με την ΕΡΤ HD, βρίσκεται ακόμα σε πιλοτικό στάδιο και ούτως ή άλλως πρέπει να γίνει κάποια έρευνα σχετικά με το παρασκήνιο και τις διαμαρτυρίες που ακούγονται από πλευράς Digea. Επομένως, εμείς συνεχίζουμε κανονικά το πρόγραμμά μας με το άλλο μεγάλο θέμα των ημερών: το Project Café της Nintendo, το νέο στοίχημα της ιαπωνικής εταιρείας και προάγγελο της επόμενης γενιάς κονσολών.

Θα είμαι ειλικρινής κι ας ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσετε μαζί μου: Δεν είμαι ο μεγαλύτερος fan των FPS σε X360 και PS3, για τον απλούστατο λόγο ότι μετά από τόσα χρόνια, ακόμα δεν έχω συνηθίσει στην ιδέα του first-person χειρισμού με διπλό αναλογικό μοχλό. Είναι ίσως από τα ελάχιστα genres (μαζί με τα παραδοσιακά RTS, άντε και τα adventures που απαιτούν λεπτομερές pixel hunting) που προτιμάω το συνδυασμό πληκτρολογίου και mouse από το gamepad. Ωστόσο, όταν πρωτοέπαιξα παιχνίδι πρώτου προσώπου στο Wii (και μιλάμε για το μετριότατο πρώτο Red Steel!), τα πάντα μου φαινόντουσαν πολύ πιο φυσικά και βολικά. Για αυτό λοιπόν, ήλπιζα πως στην πορεία, θα ήταν ένα από τα είδη παιχνιδιών που θα έκαναν το Wii να ξεχωρίσει ως πλατφόρμα.

Την Τρίτη η CD Media, αντιπρόσωπος της Disney στη χώρα μας, διοργάνωσε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας (πάντα ήθελα να γράψω αυτή την πιο κλισέ κι από την «επέλαση του χιονιά» φράση) τη Disney Day, όπου παρουσιάστηκαν στον Τύπο οι δύο σημαντικότερες κυκλοφορίες της Disney στο άμεσο μέλλον: το Cars 2 και το LEGO Pirates of the Caribbean: The Video Game –για το δεύτερο μάλιστα, χθες διαβάσατε και hands-on αφού είχα την ευκαιρία να το δοκιμάσω κιόλας.

Ας ξεκινήσουμε με μια δήλωση που σίγουρα δεν είναι αποδεκτή από όλους, αλλά θα προσπαθήσω να τη δικαιολογήσω: η κινητήριος δύναμη του σύγχρονου παραδοσιακού gaming είναι οι κονσόλες.

«Ε, εντάξει μωρέ, κλασσικό ό,τι να ‘ναι arcade sports mix με τον Μάριο». Κάπως έτσι περιέγραφα στον Χάρη αν δεν απατώμαι, το Mario Sports Mix, λίγες ώρες αφότου το έπαιξα για πρώτη φορά στην E3 και φυσικά πριν ανεβάσω το σχετικό hands-on στο site. Εκ του αποτελέσματος λοιπόν, αυτή η μία πρόταση θα έλεγα πως περιλαμβάνει το «ζουμί» όσον αφορά τον τελευταίο τίτλο για το Wii με πρωταγωνιστή τον ζουμπά, μυστακοφόρο υδραυλικό και τη γνωστή κομπανία του, που αυτή τη φορά είπαν να το ρίξουν στον αθλητισμό κάνοντας… λίγο απ’ όλα!

Το πρώτο de Blob αν και βγήκε αποκλειστικά στο Wii δεν τα πήγε κι άσχημα –ξέρετε, η «κατάρα» των third-party τίτλων στο σύστημα της Nintendo… Λογικά σκεπτόμενη πάντως, η THQ θέλοντας να προσεγγίσει ένα ακόμα μεγαλύτερο κοινό, αποφάσισε το sequel του να κυκλοφορήσει και στα δύο «μεγάλα» formats (PS3 και Xbox 360) οπότε κάπως έτσι το de Blob 2 μας προέκυψε multiplatform. Οι διαφορές μεταξύ των τριών εκδόσεων είναι αμελητέες και έχουν να κάνουν κυρίως με τον τρόπο χειρισμού –ναι, ΟΚ, υπάρχουν και ορισμένες διαφοροποιήσεις στα γραφικά αλλά τίποτα το συγκλονιστικό. Η έκδοση για PS3 θεωρητικά υποστηρίζει και Move, ωστόσο το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό κρίνεται τουλάχιστον άχρηστο –και Move να έχετε, δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσετε πάνω από πέντε λεπτά. Ο έλεγχος του Blob γίνεται με τα «παραδοσιακά» χειριστήρια, πλην φυσικά της περίπτωσης του Wii όπου δράση αναλαμβάνει ο δοκιμασμένος συνδυασμός Wiimote + Nunchuk.

Όταν ο μικρός Νοτούλης ήταν ακόμα κάτω από 2μ. και μαθητής του Δημοτικού, είχε ένα NES και μια παράξενη συνήθεια που θα αποδεικνυόταν προφητική: Κάθε φορά που ολοκλήρωνε ένα παιχνίδι στην κονσόλα του (δικό του ή φίλου του που του το είχε δανείσει), έβγαζε μια κόλλα χαρτί που φυλούσε διπλωμένη μέσα στο πρώτο τεύχος του Club Nintendo στο κουτί του «ΝΕΣ» και σημείωνε σε μια λίστα το όνομα του παιχνιδιού, μαζί με έναν αριθμό από το 1-10. Το μοναδικό παιχνίδι που το όνομά του συνόδευε όχι απλά τα «δέκα το καλό», αλλά ένα «10!», ήταν το Kirby’s Adventure. Με τεχνικό τομέα που πλησίαζε απειλητικά τα στάνταρ που είχαν θέσει τα ολόφρεσκα τότε Super NES και Mega Drive, δεκάδες μυστικά, ξεκαρδιστικά mini-games και πλούσιο gameplay, η στρουμπουλή ροζ μπαλίτσα είχε αφήσει τον Νοτούλη εκστασιασμένο. Τόσο που έγινε φανατικός φίλος της σειράς και ακόμα και σήμερα, θεωρεί το εν λόγω παιχνίδι ως το κορυφαίο παιχνίδι σε 8-bit κονσόλα (ναι, πιο πάνω και από το Super Mario Bros. 3, όσο ιερόσυλο κι αν σας φαίνεται!).