Wii

Την προηγούμενη εβδομάδα στο byteme δημοσιεύσαμε το top10 για τον μήνα Μάρτιο σε ό,τι αφορά τις πωλήσεις videogames στην ελληνική αγορά, όπως αυτές προκύπτουν από τις μετρήσεις της GfK. Προσωπικά θα μου επιτρέψετε να θεωρήσω τη συγκεκριμένη είδηση ως τη σημαντικότερη απ’ όσες έχουμε «ανεβάσει» φέτος κι αυτό για δύο λόγους: πρώτον, διότι δεν θυμάμαι να είχαμε ποτέ στο παρελθόν την ευκαιρία να δούμε charts για την ελληνική αγορά και δεύτερον, διότι πρόκειται για κάτι που θα μας βοηθήσει άπαντες να κατανοήσουμε τον τρόπο που λειτουργεί η αγορά που δραστηριοποιούμαστε –ως Τύπος, ως διανομείς, ως αντιπρόσωποι, καταναλωτές.

Το Pandora’s Tower έρχεται να ολοκληρώσει μια άτυπη τριλογία... αποχαιρετισμού του Wii, προσφορά της Nintendo Ευρώπης. Η αρχή είχε γίνει πέρυσι το καλοκαίρι με το Xenoblade Chronicles της Monolith Software, από τους καλύτερους τίτλους του συστήματος, που οι Ιάπωνες gamer απολάμβαναν ήδη από το 2010. Ακολούθησε το The Last Story της Mistwalker και του Hironobu – Final Fantasy – Sakaguchi τον Φεβρουάριο, δεύτερο κατά σειρά, καθυστερημένο σε κυκλοφορία, ιαπωνικό RPG. Και τώρα, στο πραγματικό λυκόφως του Wii και ενώ όλοι στρέφουν πλέον το βλέμμα στην επερχόμενη Ε3 και τον διάδοχό του, έρχεται ένας από τους τελευταίους, αν όχι ο τελευταίος άξιος αναφοράς τίτλος, του γερασμένου hardware της Nintendo.

Στο άκουσμα μόνο του τίτλου The Last Story, το μυαλό σου τρέχει κατευθείαν σε ένα συγκεκριμένο videogame. Είναι σαν ο Hironobu Sakaguchi, ο 49χρονος Ιάπωνας που ουσιαστικά έφτιαξε τη Square Enix και στη συνέχεια την πιο διάσημη σειρά στα ιαπωνικά RPG, να το κάνει επίτηδες, για να σου θυμίσει πως αυτός είναι ο αυθεντικός δημιουργός του Final Fantasy, οπότε έχει και το δικαίωμα να φτιάχνει παιχνίδια με παρεμφερή ονόματα. Ή μπορεί να συμβαίνει γιατί ο Sakaguchi πάσχει από συγκεκριμένες δημιουργικές εμμονές, και όταν έρχεται η ώρα να διαλέξει ένα τίτλο για το επόμενο project του, δύο στις τρεις φορές πρέπει να επιλέξει κάτι με τις λέξεις «τελικό», «τελευταίο», «φαντασία», «ιστορία», «αμαρτία», «αντίο» κ.λπ. Η αλήθεια είναι πως το The Last Story μοιάζει αρκετά με τα Final Fantasy. Όχι με τα τελευταία επεισόδια του Tetsuya Nomura και του συναφιού του, αλλά με τα παλαιότερα, σε αυτά που ο ίδιος ο Sakaguchi φρόντιζε να είναι αναμειγμένος δημιουργικά. Στα παιχνίδια με αφελείς, σκερτόζους πρωταγωνιστές με όρεξη για περιπέτεια, μπλεγμένους σε επικά γεγονότα και κλισεδιάρικα ρομάντζα, και ιστορίες που πατούσαν πάνω στο γοητευτικό μουσικό χαλί του Nobuo Uematsu.

Σημείωση: το ακόλουθο ριβιού γράφτηκε υπό την επήρεια καφεΐνης και συναισθηματικής φόρτισης. Ωστόσο διαβάζοντάς το ξανά σήμερα το πρωί, δεν θα άλλαζα τίποτα :Ρ

Τι κι αν τα Just Dance έχουν ξεσκιστεί να πουλάνε; 25 εκατομμύρια πωλήσεις έχει πιάσει, λέει, η σειρά και η ζήτηση παγκοσμίως δεν λέει να πέσει! Αφού μέχρι κι ο πρόεδρας Ομπάμα επέλεξε να δωρίσει στη μια απ’ τις δυο του κόρες το Just Dance 3 για τα Χριστούγεννα –αλλά στο Wii. Εν πάση περιπτώσει, το Just Dance 3 είναι το πρώτο core παιχνίδι της δημοφιλούς σειράς της Ubisoft που κυκλοφορεί στο PS3. Οπότε; Μην κάθεστε, πάρτε τα Move σας και ξεκινήστε!

Τα LEGOπαίχνιδα μ’ αρέσουν. Ναι, ΟΚ, το ξέρω ότι σε κάθε νέα κυκλοφορία αυτό που αλλάζει είναι το franchise και ουχί το gameplay αλλά μ’ αρέσουν. Επίσης μ’ αρέσει και ο Harry Potter –είχα διαβάσει τα πρώτα τέσσερα βιβλία αρκετά πριν βγουν οι ταινίες, αφού δεν καταλάβαινα για ποιον λόγο ένας κολλητός μου στο σχολείο με φώναζε… μαγκλ! Ακόμα μ’ αρέσουν οι μπάμιες και τα γεμιστά αλλά αυτό νομίζω ότι μπορούμε να το συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή.

Ποτέ δεν υπήρξα τρελός φαν των ABBA. Βέβαια δεδομένων των μουσικών προτιμήσεων των λοιπών παιδιών στο byteme, τα δικά μου τα ακούσματα είναι αυτά που είναι πιο κοντά στη μουσική του σουηδικού συγκροτήματος, οπότε εξ’ ου και ανέλαβα την ιερή υποχρέωση να σας μεταφέρω τις σκέψεις μου πάνω στο ABBA You Can Dance, το νέο spin-off της σειράς Just Dance.

Γουστάρω αφάνταστα τα παιχνίδια, τις σειρές ή τις ταινίες που με κάποιον τρόπο σπάνε τον λεγόμενο «τέταρτο τοίχο» με τους ήρωες να απευθύνονται με έναν τελείως σουρεάλ τρόπο στο κοινό –ή να ανοίγουν διάλογο με τον αφηγητή (για αυτό το τελευταίο δεν είμαι βέβαιος αν εμπίπτει στο παραπάνω φαινόμενο αλλά τεσπά, μ’ αρέσει). Το Marvel Super Hero Squad: Comic Combat είναι ένας τέτοιος τίτλος με τον παίκτη να αναλαμβάνει τον ρόλο ενός… κομίστα (σχεδιαστή κόμικς ντε!) ο οποίος καλείται να βοηθήσει τα μέλη της Super Hero Squad να σταματήσουν τον Doctor Doom που έχει βάλει αμέχι μουχαμέτι να σπείρει τον πανικό και στους δύο κόσμους!

Ποια πρόκληση και ποιο στόχο να πρωτοδιαλέξεις για το Skyward Sword;  Ότι το πιο «σκληροπυρηνικό» franchise της Nintendo εξακολουθεί να κατέχει πάγια θέση στην ελίτ της βιομηχανίας; Ότι είναι το κύκνειο άσμα για το Wii; Ότι επιτέλους δίνει νόημα στο motion gaming, πέντε ολόκληρα χρόνια μετά τη στροφή της Nintendo προς αυτό; Ό,τι και να διαλέξεις, το Skyward Sword καταφθάνει κουβαλώντας αναρίθμητες προσδοκίες στην «πλάτη» του. Και καταφέρνει να ξαφνιάσει, να προκαλέσει το θαυμασμό και ταυτόχρονα να προβληματίσει, κυρίως – αν και όχι πάντα – ευχάριστα για το μέλλον. Όχι μόνο μιας αγαπημένης σειράς, αλλά και μιας ολόκληρης εταιρείας.

Διαβάσατε τον υπότιτλο του κειμένου; Αυτό το κειμενάκι της μιας γραμμής μωρέ που μπαίνει κάτω από τον τίτλο στην αρχική σελίδα του site. Αν τον διαβάσατε, τότε έχετε εν τάχει την εικόνα που σχημάτισα για το Rayman Origins παίζοντάς το. Αν όχι, τότε ορίστε ένας πολύ καλός λόγος να επισκεφθείτε για άλλη μια φορά την αρχική σελίδα του byteme!