PSP

Κανονικά, αυτό το review θα έπρεπε να είναι μια από τις πιο σύντομες κριτικές που έχω γράψει όσο καιρό αρθρογραφώ. Ό,τι έχω να πω για το παιχνίδι, μπορεί να συνοψιστεί σε μια σύντομη φράση: το Broken Destiny είναι το SoulCalibur IV σε... μέγεθος τσέπης (άντε, μικρής τσάντας). Δεν είναι «κάτι σαν» SoulCalibur, δεν είναι ένας σύντομος handheld τίτλος που θυμίζει Soulcalibur. Είναι ολόκληρη η εμπειρία του SoulCalibur, η οποία με κάποιον... μαγικό τρόπο δείχνει να έχει περάσει αυτούσια στη φορητή κονσόλα της Sony. Σίγουρα, μετά την εκπληκτική δουλειά που είχε κάνει η Namco στο Tekken Dark Resurrection, σύσσωμη η αγορά περίμενε αν μη τι άλλο μια αξιόλογη προσπάθεια. Ειδικά αυτήν την περίοδο, που το PSP διανύει μια από τις καλύτερες χρονιές του. Ακόμα και έτσι, όμως, δύσκολα μπορούσε να φανταστεί κανείς τα τεχνολογικά άλματα που έχει κάνει η κονσόλα της Sony και τον τρόπο με τον οποίο το μηχάνημα δείχνει να μεγαλώνει μαζί με τα παιχνίδια του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Square Enix επιχειρεί κάτι τέτοιο και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία, όχι όσο το franchise του Final Fantasy εξακολουθεί να μεγαλώνει. Μπορεί η κλασική σειρά της Square να μη φέρει πλέον απαραίτητα τα σκήπτρα του «καλύτερου RPG για κονσόλες», αλλά εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο σεβαστές, δημοφιλείς και αξιομνημόνευτες σειρές στην ιστορία του gaming, με κάθε νέο τίτλο να δημιουργεί ρίγη ανυπομονησίας στους gamers. Εντούτοις, όσο επιτυχημένη και αν είναι διεθνώς η κλασική σειρά της Square, δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει φανεί εξίσου τυχερή όσον αφορά τα spin-offs που πηγάζουν από αυτή. Για κάθε Final Fantasy Tactics (το οποίο, άλλωστε, δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί αυστηρά ως spin-off, καθώς έχει ενταχθεί πλέον στον κανόνα της σειράς) υπάρχει ένα Dirge of Cerberus. Για κάθε Crystal Chronicles, υπάρχει ένα Ehrgeiz. Σε γενικές γραμμές, μπορούμε με ασφάλεια να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι, όσο η Square μένει προσκολλημένη στη συνταγή του role playing και του strategy, τα αποτελέσματα που έχει είναι θετικά. Όταν προσπαθεί να επεκταθεί με τη μυθολογία του Final Fantasy σε άλλα είδη παιχνιδιών, η ποιότητα δεν φτάνει ποτέ το επίπεδο των πάντα υψηλών αξιών παραγωγής.

Σας έχουμε δώσει Collector’s, σας έχουμε δώσει παιχνίδια σε προσφορές, ώρα λοιπόν να σας δώσουμε και τις κονσόλες για να τα παίξετε όλα αυτά! Το χθεσινό μενού λοιπόν περιελάμβανε βόλτα σε όλα τα μεγάλα καταστήματα προκειμένου να βρούμε τα πιο ελκυστικά πακετάκια σε επιτραπέζιες και φορητές κονσόλες και φυσικά να σας τα «καρφώσουμε»!

Προκειμένου να προσδιορίσουμε καλύτερα το φαινόμενο Monster Hunter, επιτρέψτε μου μια ελαφρώς χονδροκομμένη παρομοίωση: η σειρά Monster Hunter είναι το Diablo της Ιαπωνίας. Έχοντας κάνει το ντεμπούτο της στο Playstation 2, η σειρά της Capcom γνώρισε τεράστια επιτυχία στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, χρησιμοποιώντας μια συνταγή που συνδυάζει βασικά στοιχεία που απηχούν στην ιδιοσυγκρασία του τοπικού κοινού: εντυπωσιακό τεχνικό τομέα, κοινωνική δικτύωση και απαιτητικές, ατελείωτες μάχες, οι οποίες προσφέρουν ως ανταμοιβή ανεξάντλητα αντικείμενα, τα οποία με τη σειρά τους διέπουν την ανάπτυξη χαρακτήρων. Παρά τις διαφορές στην εμφάνιση και στο σχεδιασμό, στα παιχνίδια αυτής της συνομοταξίας, ο βασικός πυρήνας της εμπειρίας είναι ακριβώς ο ίδιος: μετά από κάποιες ώρες παιχνιδιού, τα RPG στοιχεία και η ιστορία παύουν να έχουν νόημα και το gameplay μετατρέπεται σε έναν φρενήρη αγώνα για την απόκτηση αγαθών. Το grinding, δηλαδή η συστηματική και σχεδόν μηχανική εξολόθρευση εχθρών με σκοπό την απόκτηση καλύτερου εξοπλισμού, ο οποίος με τη σειρά του θα επιτρέψει στο χαρακτήρα μας να αντιμετωπίζει ακόμη πιο εύκολα, ακόμη περισσότερους εχθρούς, είναι ένας φαύλος κύκλος που συνοδεύει το είδος των RPG από τη γέννησή του. Μερικά από τα πιο κλασικά παιχνίδια του είδους, όπως το προαναφερθέν Diablo και ένας μεγάλος αριθμός από τα πιο επιτυχημένα MMO έχουν βασιστεί σε αυτό το είδος εμπειρίας. Σε αυτόν το μακρύ κατάλογο παιχνιδιών που βασίζονται περισσότερο σε μηχανισμούς εθισμού, παρά στην ατμόσφαιρα και την πλοκή τους, έρχεται τώρα να προστεθεί και το Monster Hunter.

Όσοι δεν έχουν παρακολουθήσει την πρόσφατη ιστορία των videogames και συγκεκριμένα τη μέση περίοδο της προηγούμενης γενιάς παιχνιδομηχανών, λογικό είναι να απορήσουν με την επιλογή της ανάπτυξης μιας έκδοσης του Rock Band για το PSP. Ένας τίτλος που βασίζεται στην παρέα, στο χαβαλέ και στην άμεση διασκέδαση που μπορεί να προσφέρει η χρήση ενός ειδικού χειριστηρίου που αναγκάζει τον παίκτη να χρησιμοποιεί τις βασικές τεχνικές, αλλά και την κίνηση πραγματικών μουσικών οργάνων, δεν δείχνει να έχει θέση σε ένα φορητό σύστημα, ακόμα και όταν συνοδεύεται από ένα ειδικό περιφερειακό, όπως είχε συμβεί με το Guitar Hero του DS. Κι όμως, η Harmonix, δημιουργός του Guitar Hero, του Rock Band και μια ομάδα ανάπτυξης που κάποτε είχε κάνει τα πρώτα της βήματα στο χώρο των videogames στο Playstation 2 με τα Frequency και Amplitude, δύο πρωτότυπα και ποιοτικά rhythm games που κυκλοφόρησαν υπό την αιγίδα της Sony, ξέρει πολύ καλά τι κάνει.

Time waits for no game

Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα πολλά πράγματα όταν κατέβασα στο Memory Stick του PSP μου την επίσημη emulated έκδοση του Final Fantasy VII. Ίσως να φταίει η έμφυτη κυνικότητα της ιδιότητας του κριτικού, ένα... κοστούμι που έχω αναγκαστεί να φορέσω πολλές φορές, ίσως ο φόβος της απογοήτευσης. Όποιος και αν ήταν ο λόγος, πριν ξεκινήσω να παίζω είχα «θωρακίσει» τις προσδοκίες μου σε σχέση με αυτό που είχα νιώσει όταν έπαιξα το παιχνίδι για πρώτη φορά, ενώ είχα προετοιμαστεί για μια ύπουλη επίθεση νοσταλγίας, η οποία δεν θα μου επέτρεπε να κρίνω αντικειμενικά έναν τόσο ιστορικό τίτλο. Γιατί, κακά τα ψέματα, δεν υπάρχει λέξη που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει καλύτερα το Final Fantasy VII. Ήταν ο τίτλος που έμαθε σε πολλούς όχι μόνο την αξία και την πλούσια παράδοση της ιαπωνικής σχολής των RPG, αλλά και τη δυνατότητα χρήσης της τεχνολογίας για την επίτευξη αφήγησης πραγματικά κινηματογραφικής υφής και ποιότητας.

Τα Need for Speed θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως τα «FIFA του racing genre» και όχι άδικα μιας και αφ’ ενός αμφότερα εκδίδονται από την ίδια εταιρεία (τι Electronic Arts, τι EA Sports), αφ’ ετέρου φροντίζουν κάθε μα κάθε χρόνο να εμπλουτίζουν το γενεαλογικό τους δέντρο με τουλάχιστον ένα νέο μέλος. Έτσι λοιπόν και τη φετινή σεζόν η ΕΑ δεν άφησε παραπονεμένους τους φίλους των αγώνων ταχύτητας λανσάροντας ένα ακόμα «επεισόδιο» του Need for Speed ονόματι ProStreet.

Το Metal Gear Solid: Portable Ops ήταν ένα παιχνίδι για το PSP που συνδύαζε με έναν αν μη τι άλλο πρωτότυπο τρόπο τα Metal Gear Solid και Pokemon και απέκτησε σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα το δικό του, φανατικό κοινό. Η Konami και ο Hideo Kojima δε θα μπορούσαν να το αφήσουν ανεκμετάλλευτο βεβαίως, κι έτσι έναν περίπου χρόνο μετά την κυκλοφορία του αρχικού παιχνιδιού, λάνσαραν το πρώτο του add-on με τίτλο Metal Gear Solid: Portable Ops Plus.