PS3

Ένας νίντζα μπορεί να γίνει πολλά πράγματα. Μπορεί να γίνει αθόρυβος, αόρατος, θανάσιμος, δολοφονικός. Μπορεί όμως να γίνει χαριτωμένος, γλυκούλης και... μίνι; Κατά την IO Interactive, μπορεί από ό,τι φαίνεται, αφού σε μια στροφή σε πιο φιλική προς τις μικρότερες ηλικίες αισθητική, αφήνει παράμερα τα αίματα και τους διαμελισμούς και στρέφεται σε καρτουνίστικους νίντζα και αξιαγάπητα ζωάκια! Πόσο παιδικός όμως είναι πράγματι ο κόσμος του Mini Ninjas;

Η αρχή έγινε χθες με το blog του Luke Didd, Associate Producer του FIFA 10 για PC, PSP και PlayStation 2 και εφ' όσον μπήκαμε στον χορό... θα χορέψουμε! Σήμερα λοιπόν φιλοξενούμε τις σκέψεις του Santiago Jaramillo, Gameplay Producer για το FIFA 10 σε Xbox360 και PLAYSTATION 3. Τα όσα μας λέει, είναι αδιαμφισβήτητα ενδιαφέροντα. Διαβάστε και πάρτε μια γεύση από making-of FIFA 10!

Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό έχουν κυκλοφορήσει τόσα πολλά ποιοτικά videogames με υπερήρωες που έχω αρχίσει να ανησυχώ ευχάριστα, ως φανατικός οπαδός αμφότερων των κλάδων. Για κάποιον περίεργο λόγο όμως, στη λίστα αυτή δεν συμπεριλαμβάνεται ένας από τους πιο διάσημους χαρακτήρες όλων των εποχών, ο Batman, αφού ο Σκοτεινός Ιππότης έχει να δει το μασκοφορεμένο πρόσωπό του σε αξιόλογο παιχνίδι από την εποχή των δυο διαστάσεων! (το LEGO Batman δεν μετράει, ανήκει σε άλλη κατηγορία…) Και να πει κανείς ότι δεν είχε τις ευκαιρίες… Ειδικά μάλιστα από τη στιγμή που πήγε χαμένη η ευκαιρία να αναπτυχθεί κάτι παράλληλα με την περσινή κυκλοφορία του Dark Knight -της αρτιότερης ίσως κινηματογραφικής ταινίας υπερηρώων- είχα πιστέψει πως είχε χαθεί και το τελευταίο ίχνος ελπίδας για ένα σοβαρό παιχνίδι με πρωταγωνιστή τον Batman. Για καλή μου τύχη πάντως, η Warner Bros. φαίνεται να είχε διαφορετική άποψη και σε αντίθεση με τη μαμά-DC που αποφάσισε να “σκοτώσει” τον προστάτη του Gotham στο κόμικ “Batman R.I.P.”, αυτή θέλησε να δοκιμάσει να αναβιώσει το μύθο του μέσα από τον κόσμο των videogames και εκ πρώτης όψεως δείχνει να τα καταφέρνει αρκετά καλά.

New Age of Heroes

Εγώ το είδα απλά ως μια ευκαιρία για να παίξω ένα παιχνίδι, ένα κομμάτι της ιστορίας των fighters, με το οποίο δεν είχα ποτέ την τύχη να ασχοληθώ όπως του αξίζει. Που να φανταστώ ότι στα υγρά, κακοφωτισμένα δικτυακά σοκάκια του Xbox LIVE καραδοκούσε μια σπείρα αιμοβόρων, σκληροπυρηνικών χούλιγκαν, οι οποίοι έσπευσαν να αγοράσουν τη νέα έκδοση του Marvel vs Capcom 2 από την πρώτη μέρα διάθεσής του, με αποκλειστικό σκοπό το συστηματικό εξευτελισμό όλων των... αθώων noobάδων που δοκίμαζαν τον τίτλο για πρώτη φορά;

Γνώριμα mechanics - πρωτότυπο concept, σημειώσατε «2»

Αν υπάρχει μια θρυλική (αλλά και... θρυλούμενη) «αρετή» στο χώρο των videogames, αυτή είναι η περιβόητη ευρηματικότητα, αλλιώς γνωστή ως πρωτοτυπία ή innovation ή, τέλος πάντων, αυτό το «κάτι διαφορετικό» που χρειάζεται ένα παιχνίδι προκειμένου να συγκινήσει έναν έμπειρο, γκρινιάρη gamer που αισθάνεται ότι τα έχει δει όλα. Στη μακρόχρονη... καριέρα μου ως gamer δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν κατάφερα να συγκινηθώ από έναν κατά τα άλλα εκπληκτικό τίτλο, μόνο και μόνο επειδή μου φαινόταν υπερβολικά οικείος. Όταν έχεις παίξει πολλές φορές τα πάντα, είναι φυσικό να ζητάς κάτι διαφορετικό. Είναι δύσκολο να απολαύσεις το gaming αν χάσεις τον ενθουσιασμό σου (ευτυχώς αυτό δεν έχει συμβεί ακόμα και δεν προβλέπω να συμβεί). Είναι ανάγκη όμως να είναι ένα παιχνίδι πρωτότυπο και ευρηματικό προκειμένου να είναι ποιοτικό και, πάνω από όλα, διασκεδαστικό; Σίγουρα, οι καλές και φρέσκιες ιδέες βοηθούν, αλλά, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι τελικά το πιο σημαντικό συστατικό μιας διασκεδαστικής συνταγής. Αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι το πόσο καλά δένεται το concept, η κεντρική ιδέα ενός παιχνιδιού, με την υλοποίησή του. Τα παιχνίδια που επιτυγχάνουν την ιδανική σύνδεση μεταξύ concept και υλοποίησης, είναι τελικά αυτά που πετυχαίνουν το ποθητό αποτέλεσμα. Όταν μάλιστα το concept έχει κάποια σημαντικά ψήγματα ευρηματικότητας, το αποτέλεσμα μπορεί πολλές φορές να συναρπάσει, έστω και αν οι μηχανισμοί του gameplay δεν είναι και οι πιο πρωτότυποι.

Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια έχω χάσει το τρένο όσον αφορά τα brawling games. Θυμάμαι τις μαζώξεις που κάναμε σε σπίτια φίλων για να παίξουμε ως επί το πλείστον Mortal Kombat και Street Fighter τη χρυσή εποχή των 16-bit –ήταν βλέπετε τα μόνα παιχνίδια μαζί με FIFA και NBA Jam που μπορούσαν να βολέψουν 4-5 άτομα σχεδόν παράλληλα. Έκτοτε κάνα Tekken που και που, κάνα Street Fighter για να σπάει ο πάγος, άντε και κανένα αγνώστου ταυτότητος Japanese oriented arcade μέχρι να τα κλείσει όλα ο –κακό χρόνο να ‘χει- 3037…

Αχ, τι τράβηξα μέχρι να πάρω στα χέρια μου αυτό το παιχνίδι. Ακόμα και αρκετούς μήνες πριν κυκλοφορήσει, εγώ το είχα ήδη στην λίστα μου με τους τίτλους που πρέπει να αγοράσω (τύφλα να έχει η λίστα του Σϊντλερ). Όμως λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία του στην Αμερική (αρχές Αυγούστου 2008), έσκασε η βόμβα. Όσοι περίμεναν στην Ευρώπη για να το αποκτήσουν θα έπρεπε να περιμένουν ακόμα ένα χρόνο για να το απολαύσουν! Πραγματικά απογοητεύτηκα πολύ αλλά ποτέ μου δεν το διάγραψα απο την λίστα μου. Επιτέλους μετά απο τόσο καιρό το Tales of Vesperia βρίσκεται στα χέρια μου (it's mine, all mine!!!). Άξιζε η αναμονή; Οι δεκάδες ώρες που του αφιέρωσα σε μερικές μόνο μέρες που το έχω, νομίζω μιλούν απο μόνες τους.

Αισίως συμπληρώνονται, σήμερα, τρεις ημέρες λειτουργίας του byteme. Μέρες επιφορτισμένες, κυρίως, με «κυνήγι» λαθών, προβλημάτων στο ftp, στον email server και πάει λέγοντας. Ευτυχώς τα όποια προβλήματα συναντήσαμε μέχρι τώρα αντιμετωπίστηκαν γρήγορα και με επιτυχία – χωρίς να συμβεί κάτι ανεπανόρθωτο!

H Capcom συμπλήρωσε 30 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στον χώρο των computer & video games, και φαίνεται πως το γιορτάζει με την κυκλοφορία μερικών από τα καλύτερα retro remakes που έχουν γίνει μέχρι στιγμής. Μετά από το καταπληκτικό Street Fighter IV, το Bionic Commando που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν η απόλυτη arcade μεταφορά από τη δεκαετία του ’80 στην 3D εποχή.

Είναι Ιούλιος, οι γονείς σου έχουν πάει διακοπές στην Αιδηψό για ιαματικά λουτρά και σου έχουν αφήσει το σπίτι ελεύθερο για μια βδομάδα. Τι πιο λογικό από το να κάνεις το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό. Ok… μάλλον το δεύτερο, γιατί σιγά μην καταφέρεις να πείσεις εκείνη την τσαχπινούλα συμφοιτήτριά σου που τη γλυκοκοίταζες σε όλη την εξεταστική να έρθει σπίτι σου για να της δείξεις τη συλλογή σου από γραμματόσημα… Καλείς λοιπόν τους δυο κολλητούς σου, για ένα ολοήμερο gaming session! Εδώ όμως αναδύεται ένα τεράστιο πρόβλημα: Πώς στο καλό θα αποφασίσετε τι θα παίξετε τη στιγμή που δεν μπορείτε να καταλήξετε ούτε καν στο τι θα φάτε; Τους προτείνεις να παίξετε κανένα τουρνουά στο PES ή στο NBA 2K9, αλλά ο Αναξίμανδρος “δεν τα χωνεύει καθόλου αυτά τα αθλητικά”. Προτείνεις τη λύση του Street Fighter IV, αλλά στο τέλος συμφωνείτε πως πρέπει να βρείτε κάτι που να παίζετε ταυτόχρονα και οι τρεις, γιατί αλλιώς αυτός που θα κάθεται θα ρημάξει το φαΐ την ώρα που παίζουν οι άλλοι δυο… ο,τι και αν παραγγείλετε τελικά. Σου έρχεται η ιδέα να φορτώσετε το ΜΑΜΕ και να ξεχαρμανιάσετε με κανένα Cadillacs and Dinosaurs, Knights of the Round, X-Men, Teenage Mutant Ninja Turtles, The Simpsons, αλλά ο Μήτσος στο ξεκόβει λέγοντας πως “αυτά τα έπαιζε ο παππούς μου όταν περπάταγε ξυπόλητος 42 χιλιόμετρα για να πάει στο σχολείο!”. Μην απελπίζεστε, γιατί το byteme έχει πάντα μια λύση για όλα σας τα προβλήματα, ακόμα και για το τι θα φάτε! Η ελκυστικότατη λύση προέρχεται από τη μακρινή Φινλανδία, είναι σπάνιας ομορφιάς, ακούει στο όνομα Trine και σε αντίθεση με ό,τι πέρασε από το πονηρό σας μυαλό δεν είναι μια δίμετρη ξανθιά γαλανομάτα Σκανδιναβή, αλλά ένα πρωτότυπο υβρίδιο puzzle/platform! Α και παραγγείλετε σουβλάκια καλύτερα. Με την πίτσα θα λερώσετε πολύ περισσότερο τα χειριστήρια…