PS3

Λίγα παιχνίδια στις μέρες μας μπορούν να ισχυριστούν ότι βάζουν τον παίκτη στα παπούτσια του πρωταγωνιστή τους. Πλέον όλα μας δίνονται στο πιάτο, οι πράξεις μας, τα κίνητρά μας, χωρίς να μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς τον τρόπο για να αντιμετωπίσουμε μία κατάσταση. Μάλιστα δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι σύγχρονες κυκλοφορίες μας επιβάλλουν ακόμη και τα... συναισθήματα, αφήνοντας ελάχιστα στην φαντασία μας. Ομολογώ ότι μέχρι σήμερα ελάχιστα με απασχολούσαν αυτά, αφού τα θεωρούσα αναγκαίο κακό στην προσπάθεια των δημιουργών ενός παιχνιδιού να αφηγηθούν την ιστορία τους όπως την έχουν η ίδιοι στο μυαλό τους.  Όμως μετά την εμπειρία μου με το I Am Alive, οι σκέψεις με στοιχειώνουν.

Μπορεί να μην είναι ο πρώτος προσομοιωτής πτήσης που αναπτύχθηκε από την Gaijin Entertainment στις κονσόλες (αυτή η τιμή ανήκει στο IL-2 Sturmovik: Βirds of Prey), όμως η ύπαρξη και μόνο του Birds of Steel ομολογώ πως με εξέπληξε. Σε μια εποχή όπου πολλοί δημιουργοί  συμβιβάζονται και απλοποιούν τους τίτλους τους, φέρνοντάς τους στα μέτρα της πλειοψηφίας των παικτών που προτιμούν να ασχολούνται με κάτι πιο εύπεπτο και ανάλαφρο (ακόμη και η σειρά Ace Combat που ποτέ δεν θεωρείτο simulation, απλοποιήθηκε ακόμη περισσότερο με το Assault Horizon), έρχεται η ομάδα από την Ρωσία, μία χώρα με μακρά ιστορία στους προσομοιωτές πτήσης, να μας θέσει εκ νέου το ερώτημα για τον αν υπάρχει αρκετός κόσμος για μία πιο «σκληροπυρηνική» εμπειρία και μάλιστα στις κονσόλες.

Η αλήθεια είναι πως το Resident Evil: Operation Raccoon City μας μπέρδεψε. Θα το διαπιστώσατε όσοι κάνατε τον κόπο να ρίξετε μια ματιά στο hands-on του που είχαμε δημοσιεύσει προ εβδομάδων. Μπορεί να φέρει τις λέξεις «Resident Evil» στον τίτλο του, ωστόσο ελάχιστη σχέση έχει με τα παιχνίδια της γνωστής survival horror σειράς και δη με το Resident Evil 3: Nemesis, παράλληλα με τα γεγονότα του οποίου εξελίσσεται η πλοκή του.

Το FIFA Street ήταν ένα από ‘κείνα τα franchises της EA που το ‘φαγε η περιοδικότητα στην κυκλοφορία του: βγήκε το πρώτο το 2005, το δεύτερο το 2006 και το τρίτο το 2008. Εκτός του ότι κάθε επεισόδιο δεν είχε κάτι το ουσιαστικά καινούριο να προσφέρει, όλα τους ήταν και μέτρια σαν παιχνίδια κι έτσι παρά το ενδιαφέρον αν μη τι άλλο concept, η EA αποφάσισε να βάλει για λίγο στο «ψυγείο» το franchise ώστε να το επανεξετάσει στο μέλλον υπό διαφορετικές συνθήκες και μέσα από ένα άλλο πιθανότατα πρίσμα. Αυτό το «μέλλον» λοιπόν ήρθε και έτσι η σειρά πραγματοποιεί ένα υπερήφανο reboot με το FIFA Street σκέτο το οποίο κυκλοφορεί σε PS3 και Xbox 360.

Η αλήθεια είναι ότι προσέγγισα το Street Fighter X Tekken αρκετά επιφυλακτικά. Όχι γιατί πίστευα ότι δεν θα είναι καλό, αλλά γιατί με έχει κουράσει λίγο το μοντέλο της Capcom. Μετά από τρεις ολόκληρες standalone κυκλοφορίες του Street Fighter IV και δύο αυτόνομες κυκλοφορίες για το Marvel vs Capcom 3 (και μία ακόμα στο Vita), η δισδιάστατη δόση για αυτόν τον χρόνο ήταν μάλλον υπερβολική, ακόμα και για έναν λάτρη. Όλα αυτά χωρίς να υπολογίσουμε καν μικρότερες κυκλοφορίες στο είδος των 2D fighters, όπως το νέο Mortal Kombat, το νέο King of Fighters και το νέο BlazBlue, τίτλους που αναγκαστικά ή έχω παίξει ελάχιστα ή δεν έχω αγγίξει καθόλου. Κοινώς, όταν το Street Fighter X Tekken έφτασε στα χέρια μου, η όρεξή μου για δισδιάστατα fighters είχε μάλλον κορεστεί.

Η Γη καταστρέφεται μπροστά στα μάτια σου. Κανονικά, το θέαμα θα έπρεπε να προκαλέσει δυνατά συναισθήματα, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είναι κάτι που δεν το έχεις ξαναδεί σε κάποιο videogame. Παρόλα αυτά, έχεις την αίσθηση ότι η σκηνή θα έπρεπε να είναι πιο δυνατή. Το φουτουριστικό Βανκούβερ θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε μεγαλούπολη, ενώ τα τεράστια σκάφη των Reapers που κάνουν κομμάτια την πόλη κρύβουν (με βολικό τρόπο) κάθε λεπτομέρεια. Είναι παράξενο για μια σειρά που βασίζεται τόσο πολύ στο δραματικό της χαρακτήρα, αλλά στο Mass Effect 3 η καταστροφή της Γης δεν είναι η τραγική σκηνή που θα περίμενε κανείς. Είναι απλά ένα tutorial, το οποίο προσπαθεί να εκβιάσει λίγο συναίσθημα με προφανή (και ίσως λίγο φτηνό) τρόπο.

Το πιο κοντινό στο σνόουμπορντ σπορ που έχω κάνει ποτέ, είναι το σκι. Η καριέρα μου εκεί διήρκεσε περίπου πέντε λεπτά, την πρώτη φορά που αποπειράθηκα να κάνω, όταν ακόμα πήγαινα σχολείο. Έστω κι έτσι όμως, η κυκλοφορία του SSX δεν με άφηνε ασυγκίνητο όπως μερικούς-μερικούς –Κλάδη. Τα υπερβολικά πολλά βίντεο με τα οποία μας φλόμωσε τις τελευταίες εβδομάδες η EA έκαναν τη δουλειά τους και μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, οπότε ως εκ τούτου είπα να δώσω στο SSX μια ευκαιρία όταν αυτό έπεσε στα χέρια μου. Δεν το μετάνιωσα.

Το Journey είναι το νέο επίτευγμα της Thatgamecompany, η οποία με τους τέσσερις τίτλους που έχει στο ενεργητικό της μοιάζει εντελώς αφοσιωμένη σε αυτό που εγώ αποκαλώ «καλλιτεχνικά βιντεοπαιχνίδια». Πρώτο της κατόρθωμα το Cloud, δεύτερο το Flow, για να ακολουθήσει το Flower, για το οποίο ο Φωκίωνας θα σας πει ότι το θεωρεί ένα από τα πιο συγκινητικά «videogames» που έχει παίξει. Το Journey προτείνει μία παραμυθένια ιστορία στην οποία θα ακολουθήσουμε τον πρωταγωνιστή σε έναν μακρινό οπτικά, αλλά σχετικά σύντομο χρονικά, ταξίδι, καθώς προσπαθεί να φτάσει... στην κορυφή ενός βουνού!

Δεν είναι μυστικό ότι η αγορά των videogames αλλάζει. Η μαζική εισροή των casual gamers και η καθιέρωση της ψηφιακής διανομής τείνουν να αλλάξουν εντελώς τις αντιλήψεις για το τι είναι ποιοτικό, τι είναι εμπορικό και το πώς λειτουργεί η αγορά. Όπως κάθε μεγάλη αλλαγή, εμπεριέχει και θετικά και αρνητικά στοιχεία, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: όποιος δεν προσαρμοστεί ή έστω δεν αντιδράσει σε αυτές τις αλλαγές κινδυνεύει να μείνει πίσω σε μια αγορά που κινείται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Το πρώτο Syndicate, τον τίτλο της Bullfrog που κυκλοφόρησε το 1993, δεν το έχω παίξει. Όχι ότι αυτό στάθηκε ικανό να επηρεάσει την εμπειρία μου με το τωρινό, συνονόματο παιχνίδι που ανέπτυξε η Starbreeze (The Darkness συν τα Chronicles of Riddick) αλλά έτσι, πληροφοριακά. Ως εκ τούτου φαν του franchise δεν είμαι και κατ’ επέκταση η μεταμόρφωσή του από RTS σε FPS ουδόλως με χάλασε, όπως είμαι σχεδόν βέβαιος πως συνέβη με πολλούς από τους φίλους της σειράς. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως ενθουσιάστηκα κιόλας…