PC

Το μοντέρνο franchise που έχω τιμήσει περισσότερο από κάθε άλλο την τελευταία πενταετία είναι το Assassin’s Creed. Όχι μόνο έχω τερματίσει τα τέσσερα «κύρια» επεισόδια και τα δύο «μικρά» που κυκλοφόρησαν για το DS (ΟΚ, το παραδέχομαι πως μου ξέφυγε αυτό του PSP), αλλά επιπλέον έχω δει τις μικρού μήκους ταινίες (Lineage, Ascendance, Embers), διαβάσει τα κόμικς κ.λπ., ενώ πρόσφατα παρήγγειλα και την εγκυκλοπαίδεια για να εντρυφήσω ακόμα περισσότερο στο σύμπαν. Καταλαβαίνετε λοιπόν τη χαρά μου όταν έλαβα την πρόσκληση για τα αποκαλυπτήρια του ολοκαίνουριου κεφαλαίου στην ιστορία των Assassin’s Creed που θα λάμβαναν χώρα στον εκθεσιακό χώρο Kings Place στο κεντρικό Λονδίνο, έστω και αν ο δικός μου (αλλά και της ίδιας της Ubisoft, φαντάζομαι) ενθουσιασμός μετριάστηκε από τις διαρροές πληροφοριών (τις οποίες η Ubisoft αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει αποκαλύπτοντας βεβιασμένα το εξώφυλλο του παιχνιδιού και ορισμένες πρώτες εικόνες).

Η δεύτερη συνέντευξη (η πρώτη ήταν με τον Ray Cobo) που είχα την ευκαιρία να πάρω κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στα κεντρικά της Blizzard στο Ιρβάιν της Καλιφόρνια για τις ανάγκες της παρουσίασης του World of Warcraft: Mists of Pandaria, ήταν με τον Tom Chilton, επικεφαλής παραγωγής του παιχνιδιού και μία από τις μεγαλύτερες «φίρμες» της ομάδας ανάπτυξής του. Η συνέντευξη του Chilton ήταν και η δεύτερη που πήρα χρονικά, οπότε θεώρησα πως ήταν μια καλή ευκαιρία αφ’ ενός να ρωτήσω όσα δεν πρόλαβα τον Cobo, αφ’ ετέρου να επιβεβαιώσω κάποια άλλα πραγματάκια. Εκτός αυτών βέβαια, εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία γα μια υπερπλήρη ανάλυση του νέου talent system του Mists of Pandaria, καθώς ο Chilton είναι ο άνθρωπος από τα χέρια του οποίου περνά ό,τι αφορά το εν λόγω κομμάτι του παιχνιδιού.

Τρεις μέρες στο Ιρβάιν της Καλιφόρνια μη νομίζετε ότι το μόνο που έκανα ήταν να παίζω το Mists of Pandaria και να τρώω παγωτά ψάχνοντας παπούτσια. Σας παρακαλώ, για ποιον με περάσατε; Κατά την επίσκεψή μου στα κεντρικά της Blizzard, είχα την ευκαιρία να μιλήσω με δύο στελέχη της εταιρείας και εκ των βασικών συντελεστών του World of Warcraft για –τι άλλο- το επερχόμενο expansion του παιχνιδιού. Πρόσωπο με πρόσωπο συνεντεύξεις, χωρίς καμία δυνατότητα γι’ αυτούς να γλιτώσουν από τις ερωτήσεις (ενίοτε και το χιούμορ) μου!

Η αλήθεια είναι πως το Resident Evil: Operation Raccoon City μας μπέρδεψε. Θα το διαπιστώσατε όσοι κάνατε τον κόπο να ρίξετε μια ματιά στο hands-on του που είχαμε δημοσιεύσει προ εβδομάδων. Μπορεί να φέρει τις λέξεις «Resident Evil» στον τίτλο του, ωστόσο ελάχιστη σχέση έχει με τα παιχνίδια της γνωστής survival horror σειράς και δη με το Resident Evil 3: Nemesis, παράλληλα με τα γεγονότα του οποίου εξελίσσεται η πλοκή του.

Την περασμένη εβδομάδα η αφεντιά μου ήταν ωσεί παρούσα στα κοινά του byteme και ο λόγος ήταν το ότι βρέθηκα στην… άλλη άκρη του κόσμου και την πάντα καλοκαιρινή Καλιφόρνια, προσκεκλημένος της Blizzard για μια πρώτη, χορταστική ματιά του World of Warcraft: Mists of Pandaria. Το τέταρτο expansion του δημοφιλέστερου MMORPG είχε ανακοινωθεί στη BlizzCon του Οκτωβρίου και έκτοτε η αλήθεια είναι πως είχαμε χάσει ελαφρώς τα ίχνη του. Όχι αναίτια, αφού η Blizzard στρώθηκε στη δουλειά, εστίασε στην ανάπτυξη του παιχνιδιού και τώρα είναι σε θέση να μας παρουσιάζει μια αρκετά ολοκληρωμένη έκδοση του επερχόμενου πακέτου.

Στα μέσα του 15ου αιώνα μ.Χ. ξέσπασε στην Ιαπωνία μία αιματηρή εμφύλια διαμάχη ανάμεσα στις πολυάριθμες πόλεις - κράτη της, κάθε μία εκ των οποίων εποφθαλμιούσε το σογκουνάτο, δηλαδή την απόλυτη κυριαρχία στη χώρα. Η περίοδος αυτή έμεινε γνωστή στην ιστορία ως Σενγκόκου και έληξε στις αρχές του 17ου αιώνα με την εγκαθίδρυση του σογκουνάτου της Tokugawa. Ακολούθησαν 200 χρόνια ευημερίας υπό τη σοφή διακυβέρνηση των Tokugawa, μία περίοδος που ήρθε στο τέλος της εξ αιτίας της υπερβολικά γενναιόδωρης στάσης του σογκουνάτου απέναντι στις παραδοσιακές «δυτικές» δυνάμεις (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία κλπ). Η εκμετάλλευση του πλούτου και του λαού της Ιαπωνίας από τους δυτικούς δυσαρέστησε αρκετές φυλές, οι οποίες βρήκαν στο πρόσωπο του Αυτοκράτορα τον ηγέτη της επανάστασης που αποζητούσαν. Βρισκόμαστε στο έτος 1868. Ο Πόλεμος της Χρονιάς του Δράκου ξεκινά.

Η αλήθεια είναι ότι προσέγγισα το Street Fighter X Tekken αρκετά επιφυλακτικά. Όχι γιατί πίστευα ότι δεν θα είναι καλό, αλλά γιατί με έχει κουράσει λίγο το μοντέλο της Capcom. Μετά από τρεις ολόκληρες standalone κυκλοφορίες του Street Fighter IV και δύο αυτόνομες κυκλοφορίες για το Marvel vs Capcom 3 (και μία ακόμα στο Vita), η δισδιάστατη δόση για αυτόν τον χρόνο ήταν μάλλον υπερβολική, ακόμα και για έναν λάτρη. Όλα αυτά χωρίς να υπολογίσουμε καν μικρότερες κυκλοφορίες στο είδος των 2D fighters, όπως το νέο Mortal Kombat, το νέο King of Fighters και το νέο BlazBlue, τίτλους που αναγκαστικά ή έχω παίξει ελάχιστα ή δεν έχω αγγίξει καθόλου. Κοινώς, όταν το Street Fighter X Tekken έφτασε στα χέρια μου, η όρεξή μου για δισδιάστατα fighters είχε μάλλον κορεστεί.

Η Γη καταστρέφεται μπροστά στα μάτια σου. Κανονικά, το θέαμα θα έπρεπε να προκαλέσει δυνατά συναισθήματα, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είναι κάτι που δεν το έχεις ξαναδεί σε κάποιο videogame. Παρόλα αυτά, έχεις την αίσθηση ότι η σκηνή θα έπρεπε να είναι πιο δυνατή. Το φουτουριστικό Βανκούβερ θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε μεγαλούπολη, ενώ τα τεράστια σκάφη των Reapers που κάνουν κομμάτια την πόλη κρύβουν (με βολικό τρόπο) κάθε λεπτομέρεια. Είναι παράξενο για μια σειρά που βασίζεται τόσο πολύ στο δραματικό της χαρακτήρα, αλλά στο Mass Effect 3 η καταστροφή της Γης δεν είναι η τραγική σκηνή που θα περίμενε κανείς. Είναι απλά ένα tutorial, το οποίο προσπαθεί να εκβιάσει λίγο συναίσθημα με προφανή (και ίσως λίγο φτηνό) τρόπο.

Η έλευση των καρτών της νέας γενιάς «7000» της AMD αναμόρφωσε σημαντικά τα τρία πανάκριβα PC του οδηγού αγοράς πριν από έναν μήνα. Εδώ και λίγες μέρες συμπληρώθηκε και στην ελληνική αγορά το καρέ με τις μεσαίες και μικρές κάρτες της ίδιας γενιάς, οι οποίες «ακούν» στις γενικές ονομασίες 7800 και 7700 αντίστοιχα. Βεβαίως δεν είναι όλα «τέλεια» ακόμα, αφού λόγω της σχεδόν παντελούς έλλειψης ανταγωνισμού από την nVIDIA (η οποία απ' ότι φαίνεται εξαντλεί πόρους και χρόνο στο πεδίο της μάχης των SoC με τα Tegra, αφήνοντας την AMD να αλλωνίζει στον χώρο των παραδοσιακών καρτών γραφικών), οι νέες κάρτες διατίθενται σε εξωφρενικά υψηλές τιμές και δεν συμβαδίζουν με τις αντίστοιχες κάρτες της προηγούμενης γενιάς που υποτίθεται ότι θα αντικαθιστούσαν στα ράφια. Έτσι τα δύο πιο φτηνά PC μας έμειναν εκτός ολοκληρωτικής ανανέωσης...

Το όραμα της ταμπλέτας να έχει τον ρόλο του κυρίως οικιακού υπολογιστή γενικής χρήσης δεν είναι δα και εξωπραγματικό. Όλοι γνωρίζουμε την τωρινή μορφή μίας ταμπλέτας και πως αυτή χρησιμοποιείται. Με πάρα πολύ απλά λόγια θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι «ένα netbook ή ultraportable χωρίς πληκτρολόγιο» ενώ ήδη κυκλοφορούν στην αγορά αξεσουάρ που συμπληρώνουν αυτές τις ελλείψεις (για να μην βάλουμε στη κουβέντα τις τύποις υβριδικές ταμπλέτες, όπως είναι το Transformer της Asus) δίνοντάς μας ταυτόχρονα και μία preview εικόνα για το πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα στο διαφαινόμενο (και όχι και τόσο μακρινό, τελικά) μέλλον. Ποιο θα είναι αυτό; Το μέλλον όπου, α) ένας υπολογιστής θα είναι αρκετά ισχυρός ώστε να καλύπτει οποιαδήποτε ανάγκη για ψυχαγωγία (είτε αυτόνομα είτε μέσω υπηρεσιών streaming  για μουσική, ταινίες, παιχνίδια), β) θα είναι μικρός σε μέγεθος, ελαφρύς, με εύχρηστο interface (αφή) και με μεγάλη αυτονομία, γενικότερα ευέλικτος, ώστε να μπορούμε να τον έχουμε μαζί μας και να τον χρησιμοποιούμε εν κινήσει και γ) όπου τα «εσωτερικά» τεχνικά του χαρακτηριστικά θα είναι τυποποιημένα, με το εύρος και η αποτελεσματικότητα των χρήσεών του να μην καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από αυτά (όπως στην ουσία συμβαίνει σήμερα με τα «χτιστά» PC), αλλά από τα πρόσθετα αξεσουάρ και τις υπηρεσίες που θα επιλέγουμε για να τον εξοπλίσουμε.