PC

Πριν λίγες ημέρες «πετάχτηκα» μια βόλτα μέχρι το –παραδόξως θερμό συγκριτικά με τις πολικές θερμοκρασίες της Αθήνας-  κεντρικό Λονδίνο για να παρακολουθήσω από κοντά το ειδικό event της Activision για το Prototype 2. Σχετικά με την παρουσίαση και το χρόνο που πέρασα με το παιχνίδι θα έχετε την ευκαιρία να μάθετε περισσότερα μέσα στις επόμενες ημέρες –ανωτέρα βία, βλέπετε… Έως τότε όμως, το byteme.gr σας εξασφάλισε μια συνέντευξη με τον Dave Fracchia, Studio VP της Radical Entertainment, ο οποίος μας καλωσόρισε στη… σκηνή του όπως μας είπε χαρακτηριστικά (το παραβάν που είχε διαμορφώσει η Activision για τα τετ α τετ με τους δημοσιογράφους) και μας πρόσφερε αρκετές έξτρα πληροφορίες για τον τίτλο που περιμένουμε πώς και πώς.

Αν έβλεπα το πρώτο τρέιλερ του Scarygirl χωρίς το κείμενο που το συνόδευε στη σχετική είδηση που είχαμε αναρτήσει στο byteme, θα έπαιζα στοίχημα τις κάλτσες του Μουστάκη (τις καλές με τα παπάκια, όχι τις τρύπιες με τις πεταλούδες) ότι επρόκειτο για τίτλο που δημιουργήθηκε υπό την επίβλεψη του Tim Burton. Το Scarygirl βέβαια ουδεμία σχέση έχει με τον λατρεμένο Tim (κακόμοιρε Στέλιο τι σου ‘μελλε να πάθεις…) αφού αποτελεί εγχείρημα του Αυστραλού σχεδιαστή Nathan Jurevicius –αυτός πάλι μου θυμίζει έναν επιθετικό του Ακράτητου…

Τα hands-on (και όχι previews, όπως έχουμε εξηγήσει στο παρελθόν) έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο: να μεταδώσουν στον αναγνώστη τις πρώτες εμπειρίες ενός συντάκτη από ένα συγκεκριμένο παιχνίδι. Δεν είναι τόσο αναλυτικά όσο τα reviews αφού δεν βασίζονται στις τελικές εκδόσεις των τίτλων, ωστόσο είναι τόσο περιεκτικά όσο χρειάζεται προκειμένου να εξηγήσουν στον αναγνώστη τι να περιμένει –και τι όχι- από το τάδε παιχνίδι που έρχεται. Έτσι λοιπόν και το συγκεκριμένο hands-on, προσφορά του byteme, έρχεται να σας ξεκαθαρίσει το εξής: το Resident Evil: Operation Raccoon City δεν είναι Resident Evil.

Η σειρά Settlers αποτελεί αναμφισβήτητα μια από τις πιο διαχρονικές μπράντες της τελευταίας εικοσαετίας (1993-2012) στον χώρο των παιχνιδιών στρατηγικής και του resource management. Η τελευταία υλοποίησή, το Settlers Online, επιχειρεί να μεταφέρει το κλίμα του παιχνιδιού στους browsers των υπολογιστών και των φορητών συσκευών μας, προσφέροντας καινούργιες προοπτικές ανάπτυξης, αξιοποιώντας παράλληλα τα οφέλη της κοινωνικής δικτύωσης. Τιμώντας την μακροχρόνια παράδοσή του, το Settlers Online είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να μην ξενίσει τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς του αλλά να είναι θελκτικό για τους νέους παίκτες που θα αποφασίσουν να του δώσουν μια ευκαιρία. Άλλωστε η λογική του είναι εξαιρετικά απλή. Και το καλύτερο; Είναι δωρεάν!

Παρότι δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ κοινότυπες εκφράσεις, το Book of Unwritten Tales είναι ο ορισμός αυτού που λέμε «κεραυνός εν αιθρία». Το παιχνίδι κατέφτασε στα υλικά και ψηφιακά ράφια των καταστημάτων τον Απρίλιο του 2009, αλλά μόνο στα γερμανικά. Κατόπιν των διθυράμβων που απέσπασε από τον ειδικό Τύπο της Γερμανίας και μετά από την εμπορική επιτυχία που γνώρισε, αποφασίστηκε η μετάφρασή του στα αγγλικά. Η αγγλική έκδοση του παιχνιδιού κυκλοφόρησε στα τέλη του περασμένου Οκτώβρη. Πέντε τυχεροί εξ υμών έχετε ήδη στα χέρια σας ένα αντίτυπο του παιχνιδιού χάρη στο διαγωνισμό μας ο οποίος διεξήχθη στις 22 του Δεκέμβρη, οπότε έχετε ήδη σχηματίσει άποψη. Ας δούμε και οι υπόλοιποι προς τι η όλη φασαρία.

Το Star Wars The Old Republic (SWTOR από εδώ και στο εξής για ευνόητους λόγους) είναι ένα από τα πιο ακριβά παιχνίδια όλων των εποχών. Και η BioWare δεν σε αφήνει να το ξεχάσεις. Ακόμα και πριν αρχίσεις να παίζεις, το άγχος για την απόσβεση της τεράστιας επένδυσης που έγινε στο παιχνίδι είναι εμφανές. Πρώτα από όλα, το κόστος του παιχνιδιού στα ράφια των καταστημάτων είναι το κόστος ενός παιχνιδιού κονσόλας και απέχει αρκετά από αυτό που έχουμε συνηθίσει να πληρώνουμε για τίτλους για υπολογιστές. Δεύτερον, δεν μπορείς να ξεκινήσεις να παίζεις αν δεν δημιουργήσεις μια συνδρομή και δεν περάσεις στο λογαριασμό σου στοιχεία πληρωμής. Σίγουρα, δεν είναι το πρώτο ΜΜΟ που το κάνει αυτό, αλλά στην εποχή του freemium η επιχειρηματική προσέγγιση του SWTOR μοιάζει λίγο απεγνωσμένη.

Το 2011 μας άφησε παραχωρώντας τη θέση του στο πολλά υποσχόμενο 2012. Δηλαδή, υποσχόμενο για τους οπαδούς του StarCraft II, οι οποίοι έχουν ήδη μπει σε τροχιά «Heart of the Swarm», το οποίο αναμένεται λογικά το ερχόμενο καλοκαίρι να εμφανιστεί στα μαγαζιά. Για την ώρα θα αρκεστούμε στο να σας μεταφέρουμε τις πρώτες μας εντυπώσεις, κάποιες σκέψεις και αρκετή ανάλυση όσον αφορά τις εξελίξεις και στις ανατροπές που αυτές θα επιφέρουν στη στρατηγική κάθε φυλής. 

Σας έχει τύχει ποτέ να προσπαθείτε να πείσετε τον εαυτό σας πως ένα παιχνίδι θα είναι καλό παρά τα εμφανή σημάδια πριν την κυκλοφορία του που δείχνουν το αντίθετο; Τι και αν το τελευταίο τρέιλερ του τίτλου ήταν απογοητευτικότατο, τι κι αν το demo του σας έκαψε τον σκληρό δίσκο και σας προκάλεσε αναγούλα; Έστω και «λαβωμένες», οι προσδοκίες σας παραμένουν στα ύψη και «χτυπάτε» το παιχνίδι με το που σκάει μύτη στην αγορά χωρίς δεύτερη σκέψη. Προσωπικά δύο φορές μου συνέβη κάτι τέτοιο αυτή την εποχή. Η πρώτη με το Duke Nukem Forever (το οποίο μπορεί να μην είναι τόσο καταστροφικό όσο το παρουσιάζουν όλοι, αλλά πάλι περίμενα κάτι πολύ καλύτερο) και η δεύτερη με το Postal III. Και αν τον Δούκα το βρήκα στην καρδιά μου να τον συγχωρέσω για τα όποια προβλήματα του, με τον… ταχυδρόμο κάτι τέτοιο δεν παίζει, αφού τα πράγματα στην περίπτωσή του είναι απλά… ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΑ!

Το All Zombies Must Die! είναι ένα twin-stick shooter το οποίο όπως αντιλαμβάνεστε και από τον τίτλο του ασχολείται ίσως με τον πλέον χιλιοτραγουδισμένο εχθρό στην ιστορία των videogames: τα ζόμπι. Βρισκόμαστε στην πόλη Deadhill στην οποία έχει ξεσπάσει μια επιδημία με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνουν διαρκώς απέθαντοι! Οι τέσσερις ήρωες πρέπει φυσικά να σώσουν το τομάρι τους και να βρουν τον τρόπο να δραπετεύσουν από το μενού των όχι και τόσο χορτοφάγων ζόμπι. Παρ’ ότι εν γένει το All Zombies Must Die! είναι ένα προσεγμένο και συμπαθές παιχνιδάκι, εν τέλει η επαναλαμβανόμενη φύση του gameplay του και το ότι δεν προσφέρει κάτι το ουσιαστικά καινούργιο, αποτελούν αρνητικά που δύσκολα παραβλέπει κανείς.

Η γιαγιά μου λέει κάτι πολύ σοφό: τα MOBA games είναι σαν τον μουσακά, έτσι και σου πετύχει η μπεσαμέλ, καθάρισες. Έτσι και στη Valve δεν είναι ηλίθιοι. Βλέποντας από τη μία τη Riot να έχει θησαυρίσει με το League of Legends παίρνοντας την ιδέα της DotA και πηγαίνοντάς την ένα βήμα μπροστά, και από την άλλη το «θηρίο» που ακούει στο όνομα Blizzard να ξυπνάει, ετοιμάζοντας τη Blizzard DOTA, με άλλα λόγια τη δικιά του εκδοχή του δημοφιλούς mod του Warcraft 3 (με χαρακτήρες από τα διάφορα franchises της), ο Gabe Newell και η παρέα του αποφάσισαν πως έπρεπε να δραστηριοποιηθούν και να προσφέρουν κάτι αλλιώτικο απ’ τους ανταγωνιστές τους. Τι; Μα φυσικά ό,τι ακριβώς λάτρεψαν οι φαν του «αθλήματος» στην πρώτη DotA! Εμπρός πίσω!