DS

Όχι πως το DS είχε παρουσιάσει ποτέ έλλειψη από JRPGs –τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά- αλλά τον τελευταίο καιρό οι φίλοι του είδους πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιημένοι. Ακόμα δεν πρόλαβαν καλά-καλά να ολοκληρώσουν το Dragon Quest IX ή/και το Final Fantasy: The 4 Heroes of Light και να σου έρχεται το sequel ενός ακόμα ιστορικού franchise, του Golden Sun. Ίσως να μην πρόκειται για τόσο σημαντική ή πολυπληθή σειρά παιχνιδιών όσο οι προαναφερόμενες της Square Enix, όμως σε αντίθεση με τα DQ και FF, τα GS έβρισκαν πάντα καταφύγιο στα φορητά της Nintendo, άρα είναι λογικό να νιώθουν ότι παίζουν εντός έδρας. Το «πάντα» βέβαια, είναι λιγάκι σχετικό, αν αναλογιστούμε πως η οικογένεια μετρά μόλις άλλα δυο μέλη όλα κι όλα. Μάλιστα, οι φίλοι τους χρειάστηκε να δείξουν τεράστια υπομονή, αφού τα δυο πρώτα GS κυκλοφόρησαν στις αρχές του αιώνα, αποκλειστικά στο GBA, κλέβοντας τις καρδιές κοινού και κριτικών.

Ανοίγω, λοιπόν, σε κάποια φάση κάποιον από τους κάμποσους φακέλους που υπήρχαν στο γραφείο μου την Παρασκευή και βλέπω το κουτί του Despicable Me. «Movie tie-in είναι, χαζοχαρούμενο δείχνει, 3+ PEGI έχει, καλά σωθήκαμε, θα το δω το βραδάκι», μονολόγησα, σκεπτόμενος ότι θα προλάβαινα να παίξω κάνα πεντάλεπτο πριν με πάρει ο ύπνος. Οι ώρες πέρασαν, το βραδάκι ήρθε, οπότε πήρα μαζί το DS στο κρεβάτι μου, άραξα ανάσκελα και άρχισα να παίζω. Για να με πάρει ο ύπνος… Αποτέλεσμα; Μιάμιση ώρα μετά, με τα νεύρα μου τσίτα, το DS «έπεσε» όχι και τόσο τυχαία στο πάτωμα την ώρα που εγώ επικαλούμουν όσους Αγίους είχα πρόχειρους…

Δεν το ήθελα με τίποτα να το αναλάβω το review του Sonic Colours (σ.σ: δεν θα μου πήγαινε καρδιά να γράψω «Sonic Colors» όντας σε βρετανικό έδαφος κι ας το εκλαμβάνει ως ορθογραφικό λάθος το MS Word γιατί έχω εγκατεστημένο το αμερικάνικο λεξικό…). Όχι για να μην μολυνθώ από τα υπερηχητικά μπλε μιάσματα και απωλέσω την ταυτότητα του ορθού Nintendo fanboy. Άλλωστε πλέον, η Nintendo και τα μηχανήματά της έχουν αποτελέσει το ασφαλέστερο καταφύγιο για τον κυανό ακανθόχοιρο, όσο σουρεαλιστικό και αν ακούγεται αυτό σε εμάς τους gamers μιας κάποιας ηλικίας. Ο λόγος λοιπόν που αναφώνησα «απελθέτω απ'εμού τον σκαντζόχοιρο ετούτο», ήταν γιατί ήξερα πως ό,τι και αν έλεγα, θα με περίμεναν στη γωνία με τα αγκάθια σηκωμένα τα Sonic fanboys, πράγμα όχι απαραιτήτως άδικο, για κάποιον που έχει χαρακτηρίσει τα Sonic (και συνεχίζω φυσικά να το πιστεύω ακράδαντα, αλλά δεν είναι της παρούσης) ως «το πιο υπερτιμημένο franchise όλων των εποχών^™»). Από τη στιγμή λοιπόν που δεν κατάφερα να το αποφύγω, ένα ήταν το μοναδικό πράγμα που ευχόμουν: Να μην είναι κακό παιχνίδι! Γιατί φίλοι μου, άπαξ και είναι κακό, όσο διεξοδικά και να αναλύσω και να τεκμηριώσω τα προβλήματά του, άντε να με πιστέψει ο εκάστοτε Sonic fanboy ότι θέλω απλώς να τον γλιτώσω από μια πατάτα με αγκάθια. Κάπως έτσι θυμάμαι την είχα πατήσει και πριν από 5-6 χρόνια, όταν ο Χαρηκλάδης μου είχε αναθέσει το review του Shadow the Hedgehog για το PlayOn! Το έθαψα, κάποιοι αναγνώστες νόμιζαν ότι μιλά ο μουστακαλής μανιταροφάγος υδραυλικός που κρύβεται μέσα μου και αντί να πάρουν εμένα στα σοβαρά, πήραν το παιχνίδι με αποτέλεσμα να κλαίνε τα λεφτά που έδωσαν για εκείνο το έκτρωμα. Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί θέλω το Sonic Colours να αποδειχθεί καλό παιχνίδι, ακόμα περισσότερο κι από τον ίδιο τον Yuji Naka…

Όταν ήρθα για παρθενική φορά σε επαφή με το πρώτο Scribblenauts κατά την περσινή gamescom, ο ενθουσιασμός μου και η έκπληξή μου ήταν τόσο μεγάλα που όταν γύρισα στην Ελλάδα, όλοι με ρωτούσαν για τις πρώτες μου εντυπώσεις γύρω από το Diablo III και εγώ τους μίλαγα μόνο για το δημιούργημα της 5th Cell. Παρομοίως, όταν μερικές βδομάδες αργότερα έπαιξα την πλήρη έκδοση για τις ανάγκες του review, ίσως η απίστευτη ποσότητα καινοτομίας και σουρρεαλισμού που ξεχείλιζε από το cartridge να με επηρέασαν τόσο που παρέβλεψα το μέγεθος και τη σημασία των προβλημάτων του παιχνιδιού, με αποτέλεσμα να το βαθμολογήσω με ένα –κατ’ άλλους άξιο, κατ’ άλλους γενναιόδωρο- 9/10. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όταν αργότερα είδα τα πράγματα πιο αποστασιοποιημένα έπαψα να θεωρώ πως αξίζει κάποιος να δοκιμάσει το Scribblenauts. Μην ξεχνάτε άλλωστε πως στα Βραβεία byteme 2009, το ανακηρύξαμε ως το κορυφαίο παιχνίδι του DS για το 2009 και τον πιο πρωτότυπο τίτλο ανεξαρτήτως πλατφόρμας, με μια από τις ψήφους για κάθε βραβείο να ανήκει και σε μένα. Απλώς, βλέποντας τα περισσότερα από τα προβλήματα και τις ελλείψεις του πρώτου μέρους, να διορθώνονται στο «Super» sequel του, κατάλαβα πόσο σημαντικά ήταν. Βλέπετε, όπως μου επεσήμαναν οι άνθρωποι της 5th Cell κατά τη διάρκεια του ραντεβού μας στη φετινή gamescom, πέρσι ήθελαν να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου, ενώ αυτή τη φορά το βασικό μέλημα τους ήταν να εισακούσουν τις επιθυμίες των φίλων του παιχνιδιού για να κάνουν το παιχνίδι τους ακόμα καλύτερο. Και κατά ένα μεγάλο βαθμό, οφείλω να ομολογήσω πως τα κατάφεραν…

Όπως έχω αναφέρει αρκετές φορές είτε σε reviews είτε στο forum του byteme, το αγαπημένο μου παιχνίδι ανεξαρτήτως εποχής, πλατφόρμας, είδους κλπ είναι το Final Fantasy VII. Με τους προκατόχους του δεν έχω καμία επαφή, αλλά όλα τα μετέπειτα παιχνίδια της σειράς με άφησαν τουλάχιστον ικανοποιημένο (συμπεριλαμβάνω στη λίστα και το εκπληκτικό Lost Odyssey). Ας δούμε αν το 4 Heroes of Light συνεχίζει να διατηρεί ψηλά τον πήχη της σειράς.

Όπως και πέρυσι τέτοια εποχή, έτσι και φέτος η Activision-Blizzard επισκέφτηκε τη χώρα μας για την καθιερωμένη πλέον παρουσίαση των προϊόντων της εν όψει του «καυτού» χειμώνα που έπεται –κι ας έχει αντίθετη άποψη ο καιρός. Σε συνεργασία με τη Dionic λοιπόν, το βράδυ της Δευτέρας έλαβε χώρα σε γνωστό ξενοδοχείο στο Κεφαλάρι το event της Activision-Blizzard όπου ενημερωθήκαμε για τους τίτλους που ετοιμάζεται να λανσάρει η εταιρεία μέσα στους επόμενους μήνες.

Έκοβα βόλτες το πρωί στο κέντρο του Νεοκάστρου φορτωμένος με ψώνια για το καινούριο μου σπίτι, σκεπτόμενος τι θα γράψω στην εισαγωγή του «φετινού» Professor Layton. «Την ιστορία με τις σκοπιές στο στρατό την έγραψα στο review του δεύτερου μέρους, δεν μπορώ ξανά. Είναι σαν τις ‘ευχές’ στο Shinobi: πιάνουν παντού, μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις 2-3 φορές, αλλά μόνο τόσες». Σκέφτηκα λοιπόν να παρομοιάσω τα παιχνίδια της σειράς με κάτι φαινομενικά άσχετο, αλλά ταιριαστό. Δεν έβρισκα λοιπόν λύση, μέχρι που το μάτι μου έπεσε –εντελώς τυχαία- στα αμφιβόλου ηθικής περιοδικά που έστεκαν στα ράφια ενός ψιλικατζίδικου. «Αυτό είναι! Another puzzle solved!», αναφώνησα ως άλλος Λέυτονας που του ήρθε ξαφνικά η επιφοίτηση λες και τον κουτσούλησε άγιο περιστέρι: Τα Layton-οπαίχνιδα είναι σαν… τις τσόντες με υπόθεση! Όπως όταν ο τιτανοτεράστιος –και πάνω από όλα ‘άξιος’- Γκουσκούνης γυρνάει στη γυναίκα του και της λέει «Γυναίκα, τι φαΐ έχουμε σήμερα; Πάλι μακαρόνια; Ε, θα σε γαμ…», έτσι ακριβώς και ο Προφέσοράς μας, μπορεί να έχει να σώσει τον κόσμο από βέβαιη καταστροφή, αλλά πριν σταματήσει τον αρχικακοποιό, θα κοντοσταθεί και θα πει με περίσσεια βρετανική ευγένεια: «Α, κοίτα τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα τρία δέντρα σχηματίζουν ένα ισοσκελές τρίγωνο. Μου θυμίζουν ένα γρίφο. Δεν έχεις πρόβλημα φυσικά να καθυστερήσουμε και να ρισκάρουμε τη σωτηρία του πλανήτη, για να λύσουμε αυτό το πρόβλημα που μου είχε μείνει κόμπλεξ από τη Β’ Γυμνασίου, γιατί με είχε σηκώσει αδιάβαστο ο Μαθηματικός στον πίνακα και έγινα ρόμπα σε όλη την τάξη;»

Ωραία λοιπόν, η μεγάλη αποκάλυψη (της εβδομάδας) που αφορούσε τις καταληκτικές ημερομηνίες που το 3DS θα διατεθεί στις αγορές, έγινε. Προσωπικά χαίρομαι (από κακία) που τα γιαπωνεζάκια δεν θα το έχουν στα χέρια τους από τον ερχόμενο Νοέμβριο όπως φημολογούνταν αρχικά. Αν μή τι άλλο αυτό δείχνει πως επιτέλους στην Nintendo έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι gaming δεν σημαίνει μόνο «Ιαπωνία-Αμερική» τώρα πια. Αντί λοιπόν «να τα δώσουν όλα», όπως γινόταν μέχρι τώρα, για να παράγουν όσα κομμάτια χρειάζεται η εγχώρια αγορά τους προκειμένου να προλάβουν πριν τις γιορτές, αφήνοντας εμάς για... όταν έχει ο Θεός, προτίμησαν το σχεδόν ταυτόχρονο launch.

«Έλα μωρέ, άλλο ένα Tetris είναι, τι το διαφορετικό δηλαδή μπορεί να έχει μετά από 1315 παραλλαγές που έχουμε δει;». Ναι, έτσι έλεγα κι εγώ όταν έπεσε στα χέρια μου το πρώτο Tetris του DS πριν από μια τετραετία (ήταν να γράψω το review του για το 7ο τεύχος του PlayOn!, το οποίο ουδέποτε έμελλε να κυκλοφορήσει), μόνο και μόνο για να δαγκώσω τη γλώσσα μου μετά από μερικές ώρες παιχνιδιού που δεν κατάλαβα πώς πέρασαν. Βέβαια το Tetris Party Deluxe δεν αποτελεί εντελώς καινούριο παιχνίδι, αφού στην ουσία είναι μια… deluxe έκδοση του Tetris Party, το οποίο ίσως να γνωρίζουν οι κάτοχοι του Wii, αφού ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς τίτλους του WiiWare όταν πρωτοκυκλοφόρησε πριν από δυο περίπου χρόνια. Για να επανέλθουμε όμως στην ερώτηση της εισαγωγής, τι το διαφορετικό έχει να σας προσφέρει η νέα αυτή έκδοση του διασημότερου δημιουργήματος του Ρώσου Alexey Pajitnov;

Η στάση της Nintendo κατά την παρθενική gamescom ήταν λιγάκι περίεργη. Από τη μια έλαμπε δια της απουσίας από την business area όπου δεν είχε πρόσβαση το κοινό (είχε ένα δωματιάκι, αλλά μόνο για συναντήσεις με εμπόρους) και από την άλλη διέθετε ένα από τα μεγαλύτερα περίπτερα στην entertainment area, πράγμα απόλυτα λογικό αφού είχε να επιδείξει άκρως αναμενόμενους τίτλους, όπως τα New Super Mario Bros. Wii, Zelda: Spirit Tracks, Wii Fit Plus κ.λπ. Έλα όμως που για να δω εγώ τα περισσότερα από αυτά αναγκάστηκα να χάσω μισή μέρα από την gamescom, αφού η κατάσταση εκεί ήταν ανυπόφορη.