DS

Άτιμο Puzzle Quest, τι μας έκανες! Από τη στιγμή που το εθιστικότατο υβρίδιο Puzzle και RPG της Infinite Interactive έγινε υπεύθυνο για τα ξενύχτια (και τα “ξημέρια”) πολλών από εμάς, να σου άρχισαν να ξεπετάγονται οι μιμητές σαν τα μανιτάρια του Mario: Puzzle με RPG, Puzzle με Strategy, Puzzle με Action, Puzzle με… Puzzle, Puzzle με… πατάτες στον φούρνο κ.ο.κ.! Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το Puzzle έχει καταντήσει τον τελευταίο καιρό σαν την Coca-Cola του gaming: “Πάει με όλα!”. Όχι πως με χαλάει βέβαια, αφού το (πρώτο, κυρίως) Puzzle Quest μου χάρισε άπειρες ώρες αγνού “κολλήματος” και δεν μπορώ παρά να του το αναγνωρίσω και να δω με κάλο μάτι κάθε παρόμοια προσπάθεια. Όταν λοιπόν η ΕΑ αποφάσισε να πρωτοτυπήσει (κάτι που, μεταξύ μας, δεν το συνηθίζει ιδιαίτερα) και να παντρέψει το puzzle με το παλιό-καλό platform, είπα στον εαυτό μου πως αυτό το παιχνίδι πρέπει να το δω πάση θυσία!

Πάω με το μυαλό μου λίγα χρόνια πριν όταν ακόμα πήγαινα σχολείο. Θυμάμαι λοιπόν, ορισμένα μεσημέρια (συνήθως τις Τετάρτες και τις Πέμπτες, γιατί τις Παρασκευές έφευγα τρέχοντας για το σπίτι για να παίξω Championship Manager!) πήγαινα παρέα με 3-4 συμμαθητές μου και αράζαμε στα ηλεκτρονικά του Αντρέα, αρκετά πριν βγει εκείνος ο καταραμένος ο 3037. Τα παιχνίδια που μας κέντριζαν την προσοχή ήταν τρία: το Virtua Striker, ένα που έμοιαζε στο Puzzle Bobble και το Metal Slug. Το τι πενηντάρικο -και αργότερα κατοστάρικο- μας είχε φάει το άτιμο δεν περιγράφεται (αν δεν κάνω λάθος, δύο φίλοι μου, ο Γιώργος με τον Βασίλη είχαν βρει ένα κόλπο να ξεγελούν το μηχάνημα με παλιά εικοσάρικα, αυτά με τον Περικλή από πίσω όμως οι υπόλοιποι το τροφοδοτούσαμε αβέρτα) αλλά χαλάλι του, οι στιγμές που είχαμε περάσει με δαύτο μου έχουν μείνει αξέχαστες!

Ήταν μια συννεφιασμένη Κυριακή του Μαΐου. Ο μικρός Πε… ο μικρός Περικλής είχε να διαβάσει γιατί την επόμενη εβδομάδα έδινε δύο μαθήματα και μάλιστα κολλητά, το ένα μετά το άλλο. «Το έρμο το πτυχίο», σκέφτηκε, «αλλά δεν το κάνω για ‘μένα, για τη φουκαριάρα τη μάνα μου το κάνω». Με τα πολλά ο Περικλάκος είπε αποκαμωμένος από τη μελέτη να κάνει ένα διάλειμμα, τον περίμενε άλλωστε και το Peggle Dual Shot που για χάρη του και μόνο είχε ταξιδέψει κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα από την άλλη άκρη του Ατλαντικού μέχρι το ηρωικό Ηνωμένο Βασίλειο. Η κακούργα η PopCap, βλέπετε, είχε αφήσει τους Ευρωπαίους στο περίμενε έχοντας όμως φροντίσει να βολέψει τους Αμερικάνους.

Διαβάζοντας τα πρώτα previews του Order of Ecclesia πριν από κάτι μήνες, προσπαθούσα να καταλάβω τι στο καλό σημαίνει αυτό το “Εκκλέσια”, το οποίο δεν σας κρύβω πως περισσότερο μου έφερνε σε sequel της γνωστής RPG-οσειράς της Namco, “Tales of…” (Vesperia, Symphonia, Eternia, …Dysenteria, ξέρετε τώρα…). Μέχρι που έφτασε επιτέλους η στιγμή να βάλω το cartridge στο slot του πιστού μου DS και να παρακολουθήσω το εισαγωγικό βίντεο και να καταλάβω πως το “Ecclesia” δεν ήταν τίποτα παραπάνω από γλωσσικό δάνειο του ελληνικότατου “Εκκλησία”. Μην περιμένετε πάντως να δείτε σκάνδαλα, Εφραίμ, Βατοπέδια και λοιπά θέματα της καθημερινότητας του Κλήρου. Το παρόν παιχνίδι έχει να κάνει με άλλου είδους σατανικές δυνάμεις, ίσως όχι τόσο μοχθηρές, αλλά σίγουρα πιο ενδιαφέρουσες…

Παρασκευή βραδάκι, ζεστούλα σχετικά έξω, ησυχία από πλευράς υποχρεώσεων. Έχοντας τελειώσει με τα της δουλειάς, ο γράφων είπε να βγει να ξεσκάσει από τις σκοτούρες και τη ρουτίνα της καθημερινότητας πηγαίνοντας σινεμά. Δυσκολεύτηκε λίγο να βρει τον δρόμο βέβαια, είχε καιρό να πάει, αλλά εν τέλει τα κατάφερε. Πάρκαρε σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου και μια και δυο ξεκίνησε σκεπτόμενος ποιο έργο θα μπορούσε να δει. Ευτυχώς η ουρά στα εκδοτήρια εισιτηρίων συναγωνιζόταν αυτή τελευταίας μέρας στο ΙΚΑ κι έτσι τόσο εκείνος όσο και η παρέα του είχαν άπλετο χρόνο στη διάθεσή τους να αποφασίσουν τι έργο θα έβλεπαν.

Τα Age of Empires αποτελούν μία σειρά-σταθμό στην ιστορία των RTS και χωρίς αμφιβολία πρόκειται ένα από τα πλέον διασημότερα franchises του είδους. Αυτά σε ό,τι αφορά το PC γιατί στο DS τα πράγματα είναι ελαφρώς διαφορετικά. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς για το handheld της Nintendo, ήταν το Age of Empires: Age of Kings το οποίο έκανε την εμφάνισή του πριν από περίπου δύο χρόνια και κάτι ψιλά έχοντας να επιδείξει ως μεγαλύτερη καινοτομία (σε σχέση με αυτά που είχαμε δει ως τότε) τον turn-based χαρακτήρα του. Οι κριτικές που είχε αποσπάσει ήταν σε μεγάλο βαθμό διφορούμενες, κάτι που εκμεταλλεύτηκε ο νέος developer (Griptonite Games αντί Backbone Entertainment) φροντίζοντας να διορθώσει τα κακώς κείμενα στο νέο παιχνίδι της σειράς.

Τρελαίνομαι για αυτά τα παιχνίδια που βάζουν τον παίκτη στο ρόλο του κακού «θεού» δίνοντάς του τη δύναμη να βασανίζει κόσμο και κοσμάκη, να καθαρίζει αθώους, να γίνει τελοσπάντωνε ένας σύγχρονος Χίτλερ, ένας μοντέρνος Τζένγκις Χαν, ένας νέος Επαμεινώνδας Κάκαλος βρε αδερφέ! Ποιος να μας το ‘λεγε ότι θα έφτανε η μέρα που θα βλέπαμε έναν τέτοιο τίτλο στο DS, έστω στη μορφή που είναι το Elements of Destruction.

«Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» λέει ο θυμόσοφος λαός και έχει δίκιο. Έχω δει Rugby for Dummies, AutoCAD for Dummies, άντε Poker for Dummies και ως ένα σημείο καταλαβαίνω το «for Dummies» σκεπτικό: δεν τα λες ακριβώς δημοφιλή «αθλήματα» οπότε θεωρώντας ότι υπάρχει κόσμος που δεν ξέρει τι είναι τα ruck και maul, που αγνοεί τους ορισμούς των hatches και που δεν έχει ιδέα πώς γίνεται μια κέντα, βγάζεις μια ντουζίνα «for Dummies» βιβλία και παιχνίδια και τους ανοίγεις τα μάτια. Καλά μέχρι εδώ. Τι ακριβώς είχες πάρει όμως όταν σου ήρθε στο μυαλό να λανσάρεις έναν τίτλο για «Dummies» (δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση για αρχάριους, για ψάρια, για νουμπάδες) με θέμα τα travel games; OMFG!

Από καταβολής gaming έχουν κατά καιρούς κυκλοφορήσει τα πιο απίθανα strategy games, ξέρετε, τα παιχνίδια που τοποθετούν τον παίκτη στη θέση του manager ενός λούνα παρκ, ενός νοσοκομείου, μίας πόλης, μίας ομάδας ποδοσφαίρου κλπ. Με τον καιρό βέβαια και αντλώντας έμπνευση από το προαναφερθέν είδος, εμφανίστηκε μία νέα κατηγορία παιχνιδιών που έδινε στον παίκτη έναν πιο συγκεκριμένο ρόλο με αρμοδιότητες που είχαν αρχή και τέλος, θέτοντάς του παράλληλα διάφορα objectives και δοκιμάζοντας τις δυνατότητές του. Το Air Traffic Chaos της Majesco Games ανήκει ή μάλλον κοσμεί με την παρουσία του τη δεύτερη κατηγορία, όντας ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έκαναν την εμφάνισή τους το 2008 για το DS και συνάμα ένα από τα πλέον εθιστικά στο είδος του. Γιατί; Διαβάστε και θα δείτε…

Όταν το LifeSigns: Hospital Affairs έφτασε στο byteme, ο υποφαινόμενος ήταν το νούμερο ένα φαβορί για την παρουσίασή του έχοντας να επιδείξει τεράστια εμπειρία στην επιστήμη της ιατρικής (Theme Hospital και E.R. τερματισμένα, ένας φίλος «καμένος» με τον Dr. House και το Trauma Center καθώς και μια γκόμενα γιατρός –έστω εκκολαπτόμενη) και σίγουρα μεγαλύτερη από κάθε άλλον συνάδελφο. Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ψάχνοντας για στοιχεία σχετικά με το LifeSigns είναι η ημερομηνία κυκλοφορίας του: σε κάποιες χώρες της Ευρώπης κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2008, σε άλλες μόλις τώρα, στην Αμερική τον Νοέμβριο του 2007 και στην Ιαπωνία –κρατηθείτε- τον Δεκέμβριο του 2004! Δηλαδή έλεος, σε έναν Γιαπωνέζο αν το ‘χαν δώσει και τον είχαν στείλει από το Τόκυο περπατώντας στην Ευρώπη, πιο γρήγορα θα ‘χε φτάσει!