DS

Αν κάποιος μου έλεγε όταν ο Χαρούλης μου χάριζε το DS-άκι μου πριν από μερικά χρόνια, ότι η αγαπημένη μου σειρά στο φορητό δεν θα ήταν κάποιο από τα παραδοσιακά franchises της Nintendo, αλλά παιχνίδια με σπαζοκεφαλιές επιπέδου «Μικρό Τεστ» και πρωταγωνιστή έναν Βρετανό ευγενή ακαδημαϊκό βουτηγμένο μέσα στην κυρίλα, θα τον πέρναγα για τρελό. Πόσω μάλλον αν μου έλεγε κιόλας ότι μερικά χρόνια αργότερα, όταν πλέον κυκλοφορούσε το νέο handheld της Ninty, θα απαξιούσα να το αγοράσω από την πρώτη μέρα λέγοντας «Εντάξει μωρέ, καλός ο Μάριος κι ο Ζέλντας, αλλά για να πάρω 3DS περιμένω πρώτα να έρθει ο Προφέσορας»! Έχοντας λοιπόν PhD στη Λεϋτονολογία (μέχρι και την ταινία έχω δει και ψηνόμουν να πάω να την ξαναδώ όταν την πρόβαλλε την περασμένη βδομάδα σε ένα τοπικό σινεμά!), καταλαβαίνετε πως ίσως δυσκολευτώ λιγάκι να είμαι αντικειμενικός με ένα τόσο αγαπημένο μου franchise.

Ένα μέρος του εαυτού μου κατατάσσει τον Kirby ανάμεσα σε εκείνο το είδος των καρτουνίστικων ηρώων που ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τα Χελωνονιτζάκια: κουλ χαρακτήρες από την παιδική ηλικία για τους οποίους φτάσαμε να αναρωτιόμαστε, ενήλικες πλέον, πώς στο καλό μάς άρεσαν τόσο πολύ, αφού στην πραγματικότητα έχουν το κακό τους το χάλι. Δηλαδή, δείτε το αντικειμενικά. Ο Kirby είναι ένας ήρωας που θα μπορούσε να τον έχει σχεδιάσει ένα κοριτσάκι της Δευτέρας τάξης του Δημοτικού. Μια μεγάλη μπάλα που ρουφάει τα πάντα, με δυο πιτσιλωτά μάτια και ένα χαζό χαμόγελο και έντονο ροζ χρώμα, θαρρείς βαμμένος με χοντρό μαρκαδόρο Carioca. Υπάρχει βέβαια και το άλλο κομμάτι του εαυτού μου. Αυτό που για κάποιο λόγο (ε, μπορεί να επιδέχεται και ψυχανάλυση) θεωρεί τη ροζ τσιχλόφουσκα της Nintendo την ιδανική video game μασκότ, χαριτωμένη, πολύχρωμη, αρκετά απλή σχεδιαστικά για να είναι προσιτή σε όλους χωρίς να κουράζει και με ανάμειξη σε αρκετά βιντεοπαιχνίδια για να καλύπτει όλα τα γούστα. Το θέμα είναι πως, ότι και να καταλογίσεις στον Kirby, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις πως πρωταγωνιστεί σε κακής ποιότητας παιχνίδια, και όπως θα δείτε πιο κάτω, το Mass Attack είναι ένας τυπικός συνεχιστής αυτής της παράδοσης!

Τρίτη 22 Αυγούστου. Σαν σήμερα μια βδομάδα πριν ξεκινούσε ένας Γολγοθάς τεσσάρων ημερών στην Κολωνία, πρώτα με τις συνεντεύξεις Τύπου και τα events των τριών «μεγάλων» (Microsoft, EA, Sony) και εν συνεχεία με την ίδια τη gamescom και τις τρεις πρώτες, υπερβολικά –έως και απάνθρωπα, μπορώ να πω- φορτωμένες ημέρες της. Την ώρα που εσείς αράζατε τις κορμάρες σας σε κάποια παραλία του Αιγαίου, του Ιονίου, της Μεσογείου ή της Καραϊβικής, ο γράφων και οι λοιποί εκπρόσωποι του Τύπου συμπλήρωναν δωδεκάωρα στο Koelnmesse τα οποία ακολουθούνταν από εξαντλητικά sessions γραψίματος σε αίθουσες Τύπου, τρένα, ξενοδοχεία, Starbucks, πλατείες, αεροπλάνα. Ω ναι, είδα κόσμο να πληκτρολογεί σε όλες τις προαναφερθείσες τοποθεσίες…

Τον Δεκαπενταύγουστο ο Έλληνας πάει διακοπές. Είτε είναι κάπου μακριά, είτε είναι σε μία κοντινή παραλία, θα βρει την ευκαιρία για να ξεσκάσει και, προπάντων, να ξεχάσει. Ακόμη και ο «αγανακτισμένος» Έλληνας προβαίνει στο απαραίτητο μπρέηκ – και καλά κάνει. Άλλωστε, τη σκυτάλη την έχει δώσει στη Βρετανία (!), στην Ιταλία... είναι καιρός να κάνουν και οι υπόλοιποι το «νουμεράκι» τους. Αλλά δεν είναι μόνο οι Ευρωπαίοι που κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα τελευταία, αφού μισό πλανήτη μακριά, ο Satoru Iwata μάλλον δεν περνά το πιο χαλαρό καλοκαίρι της ζωής του.

Η gamescom, η «ευρωπαϊκή E3», έχω την αίσθηση πως ακολουθεί τουλάχιστον για φέτος, αντίθετη πορεία σε σχέση με το αμερικάνικο σόου. Με την E3 να έχει φέρνει μαζί της δύο νέες κονσόλες (Wii U και PS Vita) και πάμπολλα καινούργια παιχνίδια (τα οποία είτε ανακοινώθηκαν εκεί, είτε απλά στο L.A. τα είδαμε για πρώτη φορά), η φετινή gamescom παρουσιάζεται αρκετά πιο «προβλεπέ», με λιγότερες εκπλήξεις (σε πρώτη φάση) και χωρίς πολλά-πολλά «εξτραδάκια», υιοθετώντας έναν συμπληρωματικό στο event του Λος Άντζελες χαρακτήρα.

To Plants vs. Zombies ήταν τελικά να μην… κυκλοφορήσει! Γιατί από τη στιγμή που το έκανε για πρώτη φορά τον Μάιο του 2009 στα PC (αλήθεια, θυμάται κανείς την πρώτη του έκδοση;), η επιτυχία ήταν τέτοια που δεν άφησε κονσόλα για κονσόλα. Στοχεύοντας πάντα σε ένα καθαρά casual κοινό το PC ακολούθησαν τα PS3, Xbox 360, DS, DSi, iOS, Android και Windows Phone 7 ή με άλλα λόγια, κάθε κονσόλα και λειτουργικό που υπάρχει στην αγορά –με εξαίρεση, για κάποιον μυστήριο λόγο, το Wii. Βρήκαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε το Plants vs. Zombies σε δύο διαφορετικά (;) formats: εγώ στο iPad και ο Νότης στο DS, οπότε έχοντας «λιώσει» εις διπλούν το παιχνίδι, είπαμε να σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας σε ένα παράλληλο review.

Έχοντας στο ενεργητικό μου προϋπηρεσία σε σχεδόν διψήφιο αριθμό LEGO-παίχνιδων, έχω οδηγηθεί σε ένα συμπέρασμα: τα LEGO-παίχνιδα είναι σαν τα LEGO-ανθρωπάκια: Μπορείς να διασκεδάσεις αφάνταστα μαζί τους, θες να αγοράζεις συνέχεια κι άλλα, όμως στο βάθος γνωρίζεις πως όλα είναι πανομοιότυπα και το μόνο που διαφέρει είναι τελικά τα χρώματα και τα σχέδια τους. Παρόλα αυτά, όσον αφορά την videogame εκδοχή της νέας LEGO-περιπέτειας, ήλπιζα ότι θα δω κάτι που δεν είχα ξαναδεί σε κάποιον από τους προηγούμενους τίτλους. Αμ δε! Αλλά πάλι... ε, και;

Μετά από μια περίοδο 2-3 ετών που τα ίχνη του είχαν χαθεί και όλοι νομίζαμε πως το είχε φάει το Alien η μαρμάγκα, λίγες μέρες πριν την έναρξη της Ε3 η SEGA ανακοίνωσε πως στους τίτλους που θα παρουσιάσει στο Λος Άντζελες θα συμπεριλαμβάνεται και το Aliens: Colonial Marines, το οποίο συνεχίζει να αναπτύσσεται από τη Gearbox Software. Για τους μη γνωρίζοντες, σε αντίθεση με την πλειονότητα των υπόλοιπων τίτλων της σειράς, το ACM δεν είναι ένα απλό first-person shooter, αλλά ένα squad-based FPS, το οποίο όπως μπορείτε να καταλάβετε και από τον τίτλο επικεντρώνεται στις περιπέτειες μιας τετραμελούς ομάδας Colonial Marines, οπότε ξεχάστε τα όνειρά σας να ελέγχετε Aliens, Predators και λοιπές σαρκοβόρες δυνάμεις…

Δεύτερη και προτελευταία μέρα της Ε3 η σημερινή και μπορεί θεωρητικά να μην είχαμε προγραμματισμένες συνεντεύξεις Τύπου, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έλειψαν οι ανακοινώσεις και οι εκπλήξεις. Έστω και αν χρειάστηκε να περιμένω μέχρι το τέλος της μέρας. Όχι βέβαια πως είδα και λίγα μέχρι τότε.

Ο χορός των remakes συνεχίζεται για τη Square Enix η οποία ως φαίνεται έχει βαλθεί να αναβιώσει όλες τις δόξες του παρελθόντος (εκτός από το Final Fantasy VII, γκρρρ!). Αυτή τη φορά το extreme makeover αφορά στη συμπαθέστατη σειρά JRPG που ακούει στο όνομα Dragon Quest και συγκεκριμένα στο έκτο μέρος της με υπότιτλο Realms of Reverie. Το παιχνίδι πρωτοκυκλοφόρησε το 1995 για το SNES.