3DS

Παίρνοντας στα χέρια μου το Mario & Sonic at the London 2012 Olympic Games του 3DS, η αλήθεια είναι πως περίμενα να βρω μια μικρογραφία της έκδοσης του Wii που για να πω την αλήθεια, μολονότι δεν είχε τίποτε απολύτως να προσφέρει στη σειρά και το είδος, εντούτοις αποτελούσε μια διασκεδαστική πρόταση –για το κοινό στο οποίο στόχευε βεβαίως. Τρέχοντας για πρώτη φορά το παιχνίδι λοιπόν στο 3DS, οφείλω να ομολογήσω ότι «ψάρωσα» αφού μετρώντας τα διαθέσιμα αγωνίσματα, αυτά μου βγήκαν 57, αριθμός διόλου ευκαταφρόνητος για τα δεδομένα ενός handheld! Γεμάτος όρεξη για το τι θα συναντήσω, άρχισα λοιπόν να τα δοκιμάζω ένα προς ένα και κάπου εκεί η «φούσκα» έσκασε…

Το Crush 3D είναι κατά τη γνώμη μου η πιο ενδιαφέρουσα πρόταση που υπάρχει την προκειμένη στιγμή στην αγορά για το 3DS. Δεν είναι «αυθεντικό» σε ό,τι έχει να κάνει με το concept του αφού στην ουσία πρόκειται για ένα remake του Crush, του τίτλου που είχε κυκλοφορήσει πριν μερικά χρόνια στο PSP. Επειδή έχει τύχει να το δοκιμάσω, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως επρόκειτο για ένα παιχνίδι που βασιζόταν σε μια πανέξυπνη ιδέα αλλά κάτι το ανύπαρκτο μάρκετινγκ και κάτι η αδιάφορη παρουσίασή του, συνετέλεσαν στο να πάει άκλαφτο.

Το είχαμε αναφέρει στην παρουσίαση του Resident Evil: The Mercenaries 3D, πως εκείνος ο τίτλος ήταν πρακτικά ένα αδικαιολόγητα ακριβό ορεκτικό, μια εισαγωγή για το «κυρίως πιάτο» που ετοίμαζε η Capcom για το φορητό της Nintendo. Μερικούς μήνες μετά και το Resident Evil: Revelations καταφθάνει, έχοντας όντως την ποθητή εμφάνιση ενός πλουσιοπάροχου γεύματος. Αφήνει όμως τη γεύση που περίμενουν οι κάτοχοι του 3DS και οι φίλοι του Resident Evil;

Στην –επιτυχημένη- προσπάθειά της να αντιστρέψει το αρνητικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί γύρω από το 3DS, η Nintendo έριξε στη μάχη στο φινάλε του 2011 πολλά από τα δυνατά first-party χαρτιά της, με αναγνωρίσιμα franchises, ικανά να ανεβάσουν και τις πωλήσεις της συσκευής εν όψει Χριστουγέννων. Ένα απ’ αυτά τα χαρτιά ήταν και το Super Pokemon Rumble, το πρώτο –τύποις- παιχνίδι Pokemon του 3DS και κάτι σαν sequel του αδιάφορου Pokemon Rumble που προ διετίας είχε κάνει την εμφάνισή του στο WiiWare.

Φέρνω στον νου μου τα όσα λέγαμε ένα εξάμηνο πριν, τότε που το 3DS στα πρώτα του βήματα στην ιαπωνική αγορά (και εν συνεχεία στον Δυτικό κόσμο) αποτύγχανε παταγωδώς να ικανοποιήσει τις προσδοκίες της Nintendo. Η εταιρεία αναγκαζόταν να αναπροσαρμόσει τα προσδοκώμενα έσοδά της, η μετοχή της είχε πάρει την κατηφόρα και δεν σταματούσε με τίποτα και η χρονιά ήταν η πρώτη που θα έκλεινε με χασούρα όσο η Ninty δραστηριοποιούταν στον χώρο των videogames. Κι όλα αυτά διότι αντικειμενικά είχε κυκλοφορήσει μια ημιτελή συσκευή, χωρίς δυνατό line-up, δίχως εξαιρετικές και καινοτόμες υπηρεσίες και με εσφαλμένο USP (Unique selling proposition ή μοναδική πρόταση πώλησης, τον λόγο για τον οποίο ο καταναλωτής θα αγοράσει το συγκεκριμένο προϊόν/υπηρεσία και μόνο): το 3D ποτέ δεν έπεισε κανέναν για την αναγκαιότητά του ή τα όσα ουσιαστικά είχε (;) να προσφέρει από πλευράς gameplay.

Τα puzzle games είναι από τα αγαπημένα μου στις φορητές κονσόλες. Κυρίως γιατί δεν χρειάζεται να κουνάω την κονσόλα σαν τρελός και μπορώ να τους αφιερώσω όσο χρόνο θέλω ή ορθότερα τον χρόνο που διαρκεί η διαδρομή μου με το μετρό ή όσο αντέχω μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Το James Noir’s Hollywood Crimes 3D με τράβηξε για ακόμα έναν λόγο: με εξαίρεση το «James», όλες οι άλλες λέξεις του τίτλου του ακούγονταν ιδιαίτερα πιασάρικες στ’ αφτιά μου. Ε, ως εκ τούτου, δεν ήθελα και πολύ για να «τσιμπήσω» το παιχνίδι με το που μας έφτασε, θέλοντας να δω τι έλεγε…

Θα το ομολογήσω. Στα πλαίσια της γενικότερης Sonico-διάθεσης του προηγούμενου μήνα (εδώ και εδώ) ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να γράψω «στο 3DS το Sonic Generations είναι απείρως καλύτερο από το Super Mario Land». Έστω και αν αυτό γινόταν με ύφος που θα παρέπεμπε σε επιχειρήματα «χρωματισμένης φυλλάδας» («η ΑΕΚ είναι η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα», «ο ΟΣΦΠ η πιο έντιμη», «ο ΠΑΟ η πιο αδικημένη», «ο ΠΑΟΚ η πιο... Αθηναϊκή» προσπαθώντας να συγκρατήσετε τα γέλια βεβαίως). Αλλά δυστυχώς, ο μπλε σκαντζόχοιρος μπορεί να μην έχει λαλιά, αλλά από το βλέμμα και μόνο σου δίνει και καταλαβαίνεις ότι απλώς δεν γίνεται να... χωρέσει στην τσέπη.

Δεν έχουν περάσει και πολλοί μήνες από τότε που σχολιάζαμε τη Nintendo για την προσπάθειά της κρατήσει το καινούριο φορητό της από το να βουλιάξει στην αφάνεια, με μοναδικά όπλα το remake ενός κλασικού παιχνιδιού και το λανσάρισμα ενός άδειου και ακριβού e-shop, πενιχρά μέσα αντίδρασης για ένα σύστημα που ξεφούσκωσε αμέσως μετά την κυκλοφορία του. Από το καλοκαίρι περάσαμε στο χειμώνα και οι συνθήκες είναι πλέον, αισθητά διαφορετικές. Η τιμή του 3DS μειώθηκε σημαντικά. Οι πωλήσεις αυξήθηκαν και η ροή νέου software ομαλοποιήθηκε. Το πρώτο μεγάλο update έφερε σημαντικές προσθήκες στο λειτουργικό περιβάλλον του συστήματος και φυσικά, τα δύο παραδοσιακά «όπλα» της Nintendo με πρωταγωνιστή την κλασική μασκότ της έφθασαν, καθόλου συμπτωματικά, πάνω στην ώρα για τις γιορτές. Το Mario Land 3D ήρθε δοκιμάζοντας καινούρια πράγματα και ταυτόχρονα λοξοκοιτάζοντας στο παρελθόν της σειράς του. Από το νέο Mario Kart ωστόσο, με το franchise να διαγράφει εδώ και καιρό ασφαλή πορεία, με αραιές κυκλοφορίες και ροπή προς την επανάληψη, περιμέναμε απλά, μία από τα ίδια. Αυτό που δεν περιμέναμε είναι να πέσουμε πάνω στον καλύτερο τίτλο της σειράς.

Έχει αρχίσει να με πιάνει νευρικό τικ (να, σαν του επιθεωρητή Ντρέιφους στις ταινίες «ο Ροζ Πάνθηρας», θυμάστε;) με τα reviews που ανεβάζει ο Κηπουρόπουλος τελευταία. Κάτι παπουτσομένους γάτους, κάτι εκδοχές του Wolverine με νύχια για να σπατουλάρει με σαντιγί τις τούρτες, ε, δεν θέλει και πολύ για να μου μεταμορφώσει το βύτεμε σε εκθεσιακό χώρο για πάνες-βρακάκια! Στην αναζήτηση μιας όασης σε αυτόν τον εφιάλτη από πάμπερς και μπεμπελάκ, βρήκα καταφύγιο στο 3DS. Και άμα δε θέλετε, μή το πιστεύετε!

Όταν πρωτακούσαμε για τον (εντελώς αναμενόμενο) ερχομό του Mario Bros στο 3DS, μας δημιουργήθηκαν μόνο μερικές αφελείς απορίες. Θα είναι 2D «καζουαλιά» α-λά New Super Mario Bros; Μήπως επειδή φτιάχνεται από το στούντιο της Nintendo στο Τόκιο, θα ακολουθήσει τα Super Mario Galaxy; Ή μήπως θα μείνει προσγειωμένο ακολουθώντας τα βήματα ενός πιο «τυπικού» 3D Mario, όπως το Mario 64 ή το Sunshine; Την ίδια περίοδο οι σχεδιαστές της Nintendo προχωρούσαν με το δικό τους πλάνο το οποίο είχε, τελικά, διαφορετικούς στόχους. Το Super Mario 3D Land σχεδιάστηκε για να προάγει την 3D απεικόνιση ενσωματώνοντας τη στην αισθητική αλλά και στους μηχανισμούς του παιχνιδιού. Κατόπιν, καλείται να εξυπηρετήσει το κοινό εκείνο που έχει αναδείξει τα NSMB σε επιτυχίες, δηλαδή τους gamers που ψάχνουν για μια πιο απλή, οικεία εμπειρία δύο διαστάσεων. Και, τέλος, να ικανοποιήσει όσους «καλόμαθαν» με τα εξαιρετικά Mario Galaxy τα τελευταία χρόνια. Όλα αυτά μαζί, σε ένα πακέτο; Και όμως!