Transformers: Dark of the Moon

Έφτασε λοιπόν η ώρα για το πέσιμο της αυλαίας των κινηματογραφικών Transformers. Ο Mάικλ Μπέι κατάφερε να ολοκληρώσει την τριλογία του, η κλίμακα της ιστορίας και της δράσης τραβήχτηκε και απλώθηκε όσο ήταν ανθρώπινα και μηχανικά δυνατό, το τελικό ξεκαθάρισμα μεταξύ κακών – καλών έγινε, με λίγα λόγια χτυπήσαμε ταβάνι ως προς αυτό που μπορούσε να προσφέρει ο συνδυασμός franchise – σκηνοθέτη. Έχοντας την προηγούμενη εμπειρία των δύο ταινιών και γνώση για τις προθέσεις της τρίτης, περιμέναμε συγκεκριμένα πράγματα μπαίνοντας στην αίθουσα.

Αρχικά, να δούμε τη δράση να «καθαρίζει» ακόμη περισσότερο από τον οπτικό αχταρμά που προκαλούσε η σκηνοθεσία αρκετών σκηνών και στα πρώτα δύο μέρη και σε έκανε να αναρωτιέσαι τι ακριβώς προσπαθεί να επεξεργαστεί το μάτι σου, σε ένα συνονθύλευμα μηχανικών εξαρτημάτων. Έπειτα, να δούμε μια ταινία με σενάριο που να βγάζει περισσότερο νόημα από τις ασυναρτησίες του δεύτερου μέρους –όχι κάτι ιδιαίτερα ποιοτικό, προς Θεού, μιλάμε για παραγωγή του Mάικλ Μπέι, απλά μια υπόθεση που να μην οδηγεί σε δεκάδες λογικά αδιέξοδα. Φυσικά, οι παραγωγοί είχαν φροντίσει να μας ενημερώσουν πως η αξιοποίηση της τεχνολογίας του 3D ήταν μέγας στόχος του Dark of the Moon, οπότε προσθέστε άλλο ένα στοιχείο στη λίστα. Και τέλος, έπρεπε φυσικά και να διαπιστώσουμε αν η Ρόουζι Χάντιγκτον–Γουάιτλι μπορεί να συγκριθεί... ερμηνευτικά με την πραγματική σταρ των δύο πρώτων ταινιών, Μέγκαν Φοξ.

Ας ξεκινήσουμε με το τελευταίο. Ναι, η απάντηση είναι ναι. Η εμφάνιση της Βρετανίδας στη μεγάλη οθόνη προκαλεί ηλεκτρικά σοκ και δέος εφάμιλλο με εκείνο της πιο εντυπωσιακής πόζας του Optimus Prime. Σαν παρουσία είναι εξίσου… εξωγήινη με τα ρομπότ της ταινίας -φυσικά για τελείως διαφορετικούς λόγους- ενώ σε υποκριτικό επίπεδο, απλά δεν μπορείς να περιμένεις κάτι περισσότερο από ένα Transformers του Mάικλ Μπέι. Ανάλογους ερμηνευτικούς δρόμους ακολουθεί άλλωστε και όλο το υπόλοιπο καστ, με υπερβολικές ερμηνείες σε ρόλους που –με τη μεγαλύτερη δόση επιείκειας– μπορούν να χαρακτηριστούν απλά ως ανθρώπινες καρικατούρες. Διαπιστώσαμε πολλές εμφανίσεις από περσόνες της αμερικάνικης τηλεόρασης, από τον Πάτρικ Ντέμσι του Grey’s Anatomy ως τον Κεν Ζεόνγκ του Community, ο οποίος πρωταγωνιστεί σε μια σκηνή ειδικά γραμμένη για την κωμική του ιδιότητα αλλά και έναν ρόλο–paycheck για τον Τζον Μάλκοβιτς, που παρ’ όλα αυτά φαίνεται να διασκεδάζει τις λίγες στιγμές του ως παρανοϊκός διευθυντής μιας εταιρείας τεχνολογίας. Όσο για τον Σία Λαμπέουφ, ξεκάθαρα δεν έχει τα προσόντα για να προχωρήσει σε κάτι πιο απαιτητικό, ωστόσο διαθέτει μια κωμική σπιρτάδα και μια ένταση στην κινησιολογία του που τον καθιστούν ιδανικό για την ταινία.

Όσο για το σενάριο, οι παραγωγοί κατάφεραν να σκαρφιστούν ένα σεναριακό τέχνασμα που λειτουργεί άριστα και προσφέρει στην ταινία το προνόμιο μιας  ενδιαφέρουσας εισαγωγής. Η προσεδάφιση στη Σελήνη το 1969, λέει, ήταν μέρος μιας μυστικής αποστολής για την εξερεύνηση της σκοτεινής πλευράς του Φεγγαριού, στην οποία βρίσκονταν τα συντρίμμια ενός τεράστιου εξωγήινου σκάφους. Το γεγονός συνδέει άρρηκτα ολόκληρη τη σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία με τους Autobot και τους Decepticon, ενώ οι σεναριογράφοι απέδωσαν ακόμη και την καταστροφή του Τσερνομπίλ σε εξωγήινους παράγοντες. Αποδεικνύεται τελικά πως στη Σελήνη υπάρχει θαμμένος ένας ακόμη Prime, καθώς και μέρη μιας μηχανής που, όταν ανακατασκευαστεί, μπορεί να λειτουργήσει σαν πύλη τηλεμεταφοράς στο διάστημα. Decepticons και Autobots θα πρέπει να μονομαχήσουν έτσι για να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτή την τεχνολογία, η οποία μπορεί ακόμη και να τους γυρίσει πίσω στον πλανήτη τους. Σαν υπόθεση, και βγάζει και νόημα και παρουσιάζει και κάποιο ενδιαφέρον. Σε συγγραφικό επίπεδο ωστόσο, το σενάριο στριφογυρίζει γύρω από κραυγαλέες «χοντράδες» εφηβικής κωμωδίας και εκτοξεύει το ένα σαχλό κλισέ πίσω από το άλλο, ανακατεμένο με τους γνωστούς, αστείους μελοδραματισμούς που συναντάς στις ταινίες του Μάικλ Μπέι. Κάποιες από τις κωμικές στιγμές λειτουργούν μέσα στην ταινία, αλλά μέχρι εκεί...

Αν πάντως έχουμε εκπαιδευθεί, δύο επεισόδια μετά, να φιλτράρουμε με συγκεκριμένο τρόπο το σενάριο των Transformers, για τη δράση των ταινιών οι προσδοκίες είναι πάντα υψηλές και σε αυτό τον τομέα, ο γράφων οφείλει να ομολογήσει πως το Dark of Moon αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα στην καριέρα του Μάικλ Μπέι. Ακόμη και σε σύγκριση με το Revenge of the Fallen, η κλίμακα της δράσης ανοίγει σταδιακά τόσο πολύ ώσπου φτάνεις να παρακολουθείς γενικευμένες μονομαχίες πάνω από μια ολόκληρη πόλη. Ειδικά από ένα σημείο και μετά, όταν και το Σικάγο καταλαμβάνεται από τους Decepticons, ο Μπέι μετατρέπει το έργο του σε post apocalyptic ταινία καταστροφής με εκατοντάδες διαστημόπλοια να σμπαραλιάζουν την πόλη και να εξολοθρεύουν τους πολίτες της. Δεν πρόκειται ωστόσο μόνο για την κλίμακα –η ομάδα των ειδικών εφέ κατάφερε επιτέλους να προσδώσει στις σκηνές δράσης την απαραίτητη ευκρίνεια, η έλλειψη της οποίας κούραζε σε πολλά σημεία, στις πρώτες δύο ταινίες. Επίσης πολύ σοφά, τα γρήγορα «κοψίματα» της κάμερας έχουν αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από εικόνες σε αργή κίνηση και πανοραμικά πλάνα, έτσι ώστε να μπορείς να παρακολουθήσεις με μεγαλύτερη άνεση τις κινήσεις των Transformer.

Κάποιες από τις μονομαχίες δε, είναι εκπληκτικά, θεαματικά «χορογραφημένες» και θα κάνουν ακόμη και τον πιο κυνικό θεατή να γαντζωθεί από τη θέση του και να σκιρτήσει με τις νίκες των Autobot. Το 3D επίσης αναδεικνύεται σε μεγάλο ατού της ταινίας, αν και υπάρχει εμφανής διαφορά ποιότητας ανάμεσα σε σκηνές στις οποίες έγινε post processing μετά το γύρισμά τους και σε σκηνές που δημιουργήθηκαν ειδικά για την τεχνολογία. Υπάρχουν πάντως ορισμένες σεκάνς, όπως εκείνη όπου η επίλεκτη ομάδα των ειδικών δυνάμεων πετάει πάνω από το Σικάγο, ή η σκηνή όπου ένας ολόκληρος ουρανοξύστης «καταβροχθίζεται» από ένα κολοσσιαίο Decepticon και οι πρωταγωνιστές γλιστράνε πάνω στην εξωτερική πλευρά του, όπου η... πλημμύρα των ειδικών εφέ σε συνδυασμό με το native 3D συνθέτουν πρωτόγνωρες χημικές αντιδράσεις στον εγκέφαλο και σε κάνουν να αγαπήσεις την υπερβολή. Μπορεί να περιμέναμε αρκετά για να δούμε κάτι ανάλογο με το Avatar, αλλά το Transformers: Dark of Moon είναι μια οπτική εμπειρία που πρέπει οπωσδήποτε να βιωθεί, μόνο με τη συνοδεία των ειδικών γυαλιών.

Τελικά είναι το Transformers: Dark of Moon το καλοκαιρινό blockbuster της φετινής χρονιάς; Ίσως, αν και θα πρέπει να δούμε πρώτα και τα Green Lantern και Harry Potter πριν βγάλουμε τελικά συμπεράσματα. Καμιά από τις δύο ταινίες πάντως δεν αναμένεται να πάσχει από τη «φθήνια» και την προχειρότητα που χαρακτηρίζει πολλούς από τους τομείς τούτου εδώ του δημιουργήματος του Μάικλ Μπέι. Από την άλλη, αμφιβάλλω αν πολλές ταινίες σήμερα μπορούν να ξυπνήσουν τα μικρά αγοράκια που κρύβονται μέσα στους ενήλικους θεατές. Με αυτή εδώ τη θορυβώδη σαχλαμάρα πάντως, μην αναρωτηθείτε αν μετά το τέλος περάσει φευγαλέα απ’ το μυαλό η σκέψη να κοιτάξετε στο πατάρι για τη σακούλα με τα παλιά σας παιχνίδια…

Transformers: Dark of the Moon
Είδος: Περιπέτεια
Διάρκεια: 155’
Παίζουν: Σία ΛαΜπέουφ, Τζον Τορτούρο, Τζος Ντουχάμελ, Ταϊρίζ Γκίμπσον, Ρόουζι Χάντιγκτον-Γουάιτλι

3,5/5