Thor - «ο Αστραπόγιαννος»

Ο Κένεθ Μπράνα είχε ξαφνιάσει και προβληματίσει από το πρώτο άκουσμα της επιλογής του ως «καπετάνιος» στο τιμόνι του κινηματογραφικού Θορ. Μια περίεργη περίπτωση ηθοποιού/σκηνοθέτη που εκδηλώθηκε ως αυθεντία στο αγγλοσαξονικό θέατρο και κυρίως στον Σαίξπηρ, αλλά δεν φόρεσε ποτέ το «σταριλίκι» και πέρασε μια ολόκληρη καριέρα βολοδέρνοντας σε μέτριες παραγωγές, εκ πρώτης όψεως δείχνει απόλυτα ασύμβατος με τις υποταγές ενός blockbuster αναλόγου κλίμακας με τις τελευταίες ταινίες της Marvel. Το αν ο πενηντάχρονος Ιρλανδός βρήκε όντως κάποιο ενδιαφέρον στην προοπτική να ασχοληθεί με τον Θεού του Κεραυνού ή είδε το project ως μια από τις τελευταίες ευκαιρίες του για να βρεθεί στο κέντρο του ενδιαφέροντος του Χόλιγουντ, είναι κάτι που δεν θα το μάθουμε ποτέ - το αποτέλεσμα πάντως δεν γέρνει τη ζυγαριά σε καμία από τις δύο περιπτώσεις.

Η ταινία εναλλάσσει το χρόνο της μεταξύ Άσγκαρντ και Γης. Στην Άσγκαρντ, βασίλειο των θεών των σκανδιναβικών φυλών, ο Όντιν είναι έτοιμος να εκλέξει το γιο του, Θορ, ως νέο βασιλιά. Καταλήγει ωστόσο να τον εξορίσει, όταν εκείνος προδίδει την εμπιστοσύνη του και επιτίθεται σε μια φυλή γιγάντων με την οποία ο πατέρας του έχει συνάψει συνθήκη ανακωχής, μετά από ένα τρομερό πόλεμο που επέφερε μεγάλες απώλειες και στις δύο πλευρές. Η τιμωρία του Θορ είναι να μεταφερθεί στη Γη, απογυμνωμένος από την πανοπλία του, το πανίσχυρο όπλο και τις υπερφυσικές δυνάμεις του, ένας κοινός θνητός που οφείλει να μάθει έννοιες όπως η μεταμέλεια και η ταπεινότητα, πριν κερδίσει ξανά το δικαίωμα να βρίσκεται ανάμεσα στους Ασγκαρντιανούς. Η καθαίρεσή του στη Γη θα τον φέρει σε επαφή με μια νεαρή αστροφυσικό (Νάταλι Πόρτμαν) για το απαραίτητο λαβ στόρι της ταινίας, την ίδια στιγμή ωστόσο με τα συμβάντα της Γης, ο αδερφός του Θορ, Λόκι, κινεί μια σειρά σκευωριών για να πάρει το θρόνο από τον πατέρα του, καταλήγοντας να επιδιώξει και το θάνατο του αδερφού του στη Γη.

Σε γενικές γραμμές το κινηματογραφικό Θορ υπακούει στα πρότυπα του κόμικ, ενώ πετυχημένες είναι και οι σεναριακές απόπειρες για τον εκσυγχρονισμό των συσχετισμών μεταξύ της πραγματικότητας της Γης και του μύθου της Άσγκαρντ. Όσον αφορά το δεύτερο, η ομάδα παραγωγής στήνει για το μυθικό βασίλειο των θεών ένα απαστράπτων, χρυσαφένιο σκηνικό που αγγίζει τα όρια του κιτς χωρίς όμως, σε καμία περίπτωση, να ενοχλεί το θεατή. Ο Μπράνα ωστόσο απογοητεύει στους χειρισμούς ενός τόσο εξεζητημένου σκηνικού – η δράση στην Άσγκαρντ βασίζεται σε υπερβολικό βαθμό στα ειδικά εφέ, ενώ ο σκηνοθέτης φαίνεται άτολμος μπροστά στο ενδεχόμενο να προσδώσει τους οικείους του σαιξπηρικούς τόνους στα δρώμενα. Απόδειξη ο χρόνος παρουσίας των συμπολεμιστών του Θορ, μιας σειράς χαρακτήρων – σκέτες καρτουνίστικες καρικατούρες - που αμβλύνουν την ένταση των σκηνών που αφορούν το δράμα μεταξύ του Όντιν και των γιων του. Όταν η δράση μεταφέρεται στη Γη, η ατμόσφαιρα αυτομάτως γίνεται πιο ανάλαφρα και δικαιολογημένα, αφού η προσπάθεια του Θορ να προσαρμοστεί στα δεδομένα των γήινων ήταν και στο κόμικ, πάντα αφορμή για χιουμοριστικά στιγμιότυπα.

Σε επίπεδο ερμηνειών, το επιλεγμένο καστ κάνει καλά τη δουλειά του. Ο Χόπκινς εξυπηρετεί ένα ταιριαστό ρόλο με αξιοπρέπεια, o Τομ Χίντλεστον διαθέτει την ευστροφία για να παρουσιάσει έναν ενδιαφέρον Λόκι, ενώ φυσικά την παράσταση κλέβει ο Κρις Χέμσγουορθ: μόνο και μόνο το ανάστημα (ο άνθρωπος είναι λες και έχει καταπιεί μια ντουζίνα τούβλα) και η φωνή του αρκούν για να κεντράρεις το βλέμμα σου πάνω του, κάθε φορά που είναι έτοιμος να μιλήσει με τη χαρακτηριστική, ιπποτική ευγένεια του ασγκαρντιανού χαρακτήρα του. Μόνη παραφωνία ίσως στους πρωταγωνιστές, η Νάταλι Πόρτμαν, η οποία ώρες δείχνει υπερβολικά όμορφη και φινετσάτη για να προσποιείται την αντικοινωνική και κομπλεξαρισμένη επιστήμονα.

Με τον Μπράνα να παραδίδεται στην απειρία του στις σκηνές δράσεις  και να αφήνει την ομάδα των ειδικών εφέ να «μπουκώσει» την εικόνα με μέτρια CGI, και την ταινία να χάνει σε σημεία την έντασή της, το Θορ καταλήγει να σε κερδίζει τελικά, περισσότερο με το χιούμορ, την ευθύτητα των προθέσεων του αλλά και το... «αλλού» concept του. Ως blockbuster σέβεται απλά τον εαυτό του και το δημογραφικό του, διαθέτει ωστόσο με την ύπαρξη της Άσγκαρντ και αυτό τον ιδιόμορφο συνδυασμό μυθολογίας και επιστημονικής φαντασίας που δίνει τη γοητεία και στο κόμικ. Ελπίζαμε βέβαια σε κάτι πιο επικό με το διαθέσιμο υλικό και την παρουσία του Ιρλανδού σκηνοθέτη, θα αρκεστούμε ωστόσο και σε μια αξιοπρεπή προσπάθεια που προσφέρει έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των Avenger. Α, και αποφύγετε τις προβολές 3D, εκτός και αν θέλετε να χαλάσετε τα λεφτά σας σε 2-3 επεξεργασμένα κάδρα και θολωμένες σκηνές δράσης.

Είδος: φαντασίας
Διάρκεια: 115’
Παίζουν: Άντονι Χόπκινς, Νάταλι Πόρτμαν, Κρις Χέμσγουορθ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ 

Αν ήταν παιχνίδι θα του βάζαμε... 6