Immortals, The (Οι Αθάνατοι)

Αν οι λιγότερο ψαγμένοι θεατές έχουν αντιληφθεί τους Αθάνατους ως μία άτυπη συνέχεια των κινηματογραφικών «300», εκείνοι που ασχολούνται λίγο περισσότερο με το σινεμά θα έχουν σίγουρα κάνει αναγωγές στο παρασκήνιο πίσω από το όνομα «Ταρσίμ». Ο Ινδός σκηνοθέτης που μεγαλούργησε το 2006 με την Πτώση, ένα πολύχρωμο, φαντασμαγορικό παραμύθι γυρισμένο στις τέσσερις γωνιές του κόσμου με ανεξάρτητη χρηματοδότηση και ένα μικρό επιτελείο ηθοποιών, έπειτα στράφηκε στους Αθάνατους, ένα αμιγώς Χολιγουντιανό εγχείρημα με θέμα την ελληνική μυθολογία, γυμνά, καλογυμνασμένα κορμιά, μάχες σε αργή κίνηση, σκηνικά CGI και μπόλικη «πράσινη οθόνη».

H υπόθεση των Αθάνατων έχει ως εξής: ο βασιλιάς Υπερίωνας (για τα πρακτικά, στην μυθολογία είναι ένας από τους Τιτάνες, πατέρας της Σελήνης και του Ήλιου) τα έχει βάλει με τους Ολύμπιους θεούς, επειδή άφησαν τη γυναίκα και το παιδί του να σβήσουν στο έλεος μιας ασθένειας. Οδηγώντας τον ανίκητο στρατό του λεηλατεί κάθε γωνιά της Ελλάδας με στόχο να βρει ένα μυθικό τόξο το οποίο, σύμφωνα με τον θρύλο, έχει φτιαχτεί από το θεό Άρη. Με αυτό το όπλο σκοπεύει να απελευθερώσει τους δέσμιους Τιτάνες που βρίσκονται στα Τάρταρα, τα μόνα όντα που μπορούν να αντιταχθούν στους θεούς. Υπακούοντας το νόμο που θέλει τους θεούς να μην αναμειγνύονται αυτοπροσώπως στις υποθέσεις των θνητών, ο Δίας καθοδηγεί και εκπαιδεύει για χρόνια το Θησέα, έναν μπάσταρδο χωρικό που η μοίρα έχει διαλέξει ως εκείνον τον ήρωα που θα σταθεί απέναντι στην απειλή του Υπερίωνα, σε μια μάχη που θα κρίνει το μέλλον θεών και ανθρώπων.

Αυτή η σύνοψη για το στόρι σκιαγραφεί και τον τρόπο που οι συντελεστές της ταινίας διαχειρίστηκαν την ελληνική μυθολογία. Τα αδέρφια Παρλαπανίδη (όχι, δεν τους βγάλαμε από το μυαλό μας και ούτε τους έχουμε ξανακούσει ποτέ) που συνέλαβαν το σενάριο έραψαν πολλούς διαφορετικούς ελληνικούς μύθους και ήρωες προσπαθώντας να συντάξουν κάτι πρωτότυπο, προσθέτοντας δικά τους στοιχεία εκεί που εξυπηρετούσε την ιστορία τους. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια προβλέψιμη σε σημεία, αλλά αρκετά ενδιαφέρουσα υπόθεση, με κάποια φανερά μειονεκτήματα: αναπόφευκτα ορισμένες στιγμές της ταινίας τις έχουμε βιώσει πολλάκις στο παρελθόν (ο Δίας μεταμφιέζεται σε θνητό για να κάνει τα δικά του, ο Θησέας μιλά για να εμψυχώσει το στράτευμα στράτευμα, κ.λπ.), ενώ οι περισσότεροι δευτερεύοντες χαρακτήρες αναπτύσσονται εντελώς επιφανειακά, μόνο και μόνο για να πλαισιώσουν το κεντρικό καστ.

Ο Μίκι Ρουρκ αναλαμβάνει να αποδώσει ένα ρόλο που είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του. Ο Υπερίωνας είναι τραχύς, διαβολικά κακός και χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό, ταυτόχρονα ωστόσο είναι και συμπαθής εφόσον καθοδηγείται από την οργή για τον χαμό της οικογένειάς του. Κάποιες σκηνές του Υπερίωνα είναι βάρβαρες και... απλά απολαυστικές για το θεατή, με τον Ρουρκ να προσφέρει έναν από τους καλύτερους «κακούς» που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη τα τελευταία χρόνια. Ο Χένρι Κάβιλ από την άλλη αποδίδει με αξιοπρέπεια τον Θησέα, ενώ σίγουρα διαθέτει ηρωικό... ανάστημα, ιδανικό για τον επερχόμενο ρόλο του ως Superman. Δυστυχώς ελάχιστοι από τους υπόλοιπους ρόλους έχουν αναπτυχθεί αρκετά, με πιο τρανταχτά παραδείγματα τους θεούς του Ολύμπου οι οποίοι εμφανίζονται διάσπαρτα στην ταινία απλώς για να προβάλλουν την εντυπωσιακή παρουσία τους και να ξεστομίσουν μερικές ατάκες προτού εξαφανιστούν, ή τον Στίβεν Ντορφ, ο οποίος παρουσιάζεται από το πουθενά για να πάρει τον κλισεδιάρικο ρόλο του «εξυπνάκια» συντρόφου του Θησέα. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις που ξεχωρίζουν είναι ο συνήθης ύποπτος Τζον Χερτ (διαχρονικό «εργαλείο» κάθε κινηματογραφικής παραγωγής) ως η θνητή εκδοχή του Δία και η όμορφη Φρίντο Πίντο στο ρόλο της μάντισσας Φαίδρας.