Super 8

Τζέι Τζέι (τζέι!) Άμπραμς και Σπίλμπεργκ μαζί; Δάσκαλος και μαθητής στον ίδιο αγώνα; Το εβραϊκό λόμπι του Χόλιγουντ ενωμένο; Πέρα από την πλάκα, λίγοι σκηνοθέτες θα μπορούσαν να κριθούν καταλληλότεροι για να αποδώσουν φόρο τιμής στο μεγαλύτερο ίσως ευεργέτη του σύγχρονου κινηματογράφου της Αμερικής. Προσέξτε: να αποδώσουν φόρο τιμής, όχι να συγκριθούν μαζί του. Επιπλέον, δεν υπάρχει καλύτερη περίοδος για τον Σπίλμπεργκ από εκείνη της χρυσής δεκαετίας του '70 (με ολίγη από '80) όπου ο σκηνοθέτης άνοιγε νέους δρόμους στο σινεμά φαντασίας (επιστημονικής και μη) με ταινίες όπως οι Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου, ΕΤ ο Εξωγήινος, Indiana Jones... και ειδικότερα το Goonies. Την εποχή εκείνη νοστάλγησε ο Άμπραμς, τότε που αρκούσε μια παρέα παιδιών για να ξεκινήσει ένα καλοκαιρινό παιχνίδι στην πίσω αυλή του σπιτιού και να καταλήξει στην πιο απίθανη περιπέτεια..!

Στην περίπτωση του Super 8, όλα ξεκινούν με μια κάμερα. Η παρέα, τοποθετημένη σε ένα εξαιρετικά οικείο (σε κινηματογραφικά επίπεδα) αμερικάνικο προάστιο περιόδου δεκαετίας ’70, μοιρασμένη σε υπερ - κλασικούς ρόλους (ο ευαίσθητος πρωταγωνιστής, ο έξυπνος παχουλός, ο σπασίκλας, ο περίεργος, η ωραία της παρέας – σα να διαβάζεις χαρακτήρες αναγνώσματος δια χειρός Στέφεν Κινγκ!) έχει παθιαστεί με την ιδέα δημιουργίας ταινίας που θα συμμετάσχει σε τοπικό φεστιβάλ. Το βασικό εργαλείο της παραγωγής, η ομώνυμη με την ταινία, κλασική κάμερα της Kodak. Όλα βαδίζουν αναμενόμενα, τουτέστιν η «ταινία» που προσπαθούν να φτιάξουν τα πιτσιρίκια είναι αρκετά χάλια για να διασκεδάσει το θεατή, ώσπου σε ένα από τα νυχτερινά γυρίσματα, τα παιδιά γίνονται μάρτυρες ενός εκτροχιασμού τρένου, σε μια από τις ομολογουμένως πιο εντυπωσιακές σκηνές του κινηματογραφικού καλοκαιριού. Από εκεί και έπειτα αρχίζει το... πανηγύρι. «Κάτι» απελευθερώνεται από τα συντρίμμια, ο στρατός καταφθάνει και αρχίζει να συμπεριφέρεται περίεργα, άνθρωποι, ζώα και πράγματα εξαφανίζονται από όλη την περιφέρεια και η παρέα... συνεχίζει ακάθεκτη την παραγωγή της ταινίας, εξερευνώντας παράλληλα, κάτω από τις μύτες των «μεγάλων» και του στρατού, το μυστήριο που έχει προκύψει.

Αν όλα τα παραπάνω σας θυμίζουν κινηματογραφικές καταστάσεις που έχετε ξανακούσει/δει, η αλήθεια είναι πως στο σύνολό του το Super 8 μοιάζει λιγάκι με ρετουσαρισμένη κόπια Σπιλμπεργκικής ταινίας της δεκαετίας του ‘80. Από τη δυναμική της προβληματικής οικογένειας που ξεπερνά την εσωτερική της ύφεση μέσα από τη γενικευμένη κρίση μέχρι τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα του πρωταγωνιστή και την επιστημονική φαντασία που θέτει τους εξωγήινους ως ανώτερα και εξ’ ορισμού καλοπροαίρετα όντα (τουλάχιστον μέχρι να φυλακιστούν και να τα κάνουν όλα λίμπα!), η ιστορία ακολουθεί ένα γνώριμα πατημένο μονοπάτι. Αλλά και οι συντελεστές, σε γενικές γραμμές, κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για να αντιγράψουν δημιουργικά το κλασικό σινεμά του Σπίλμπεργκ, σε λήψεις, φωτισμούς, σκηνικά, κ.τ.λ. Μέχρι και ο Τζιατσίνο, ο μόνιμος συνεργάτης του Άμπραμς για τα μουσικά «ντυσίματα» των project του, δείχνει σε αυτή την περίπτωση να ξεσκονίζει περισσότερο από ποτέ παρτιτούρες του Τζον Γουίλιαμ για το soundtrack της ταινίας.

Παρά τα δάνεια πάντως, το Super 8 δεν καταφέρνει, όχι αναπάντεχα, να πλησιάσει την ποιότητα των ταινιών από τις οποίες εμπνέεται. Είναι φανερό πως ο Άμπραμς προσπάθησε να δουλέψει το σενάριό του για να δώσει λίγη φρεσκάδα στο κλασικό πλέον concept του «παρέα πέφτει πάνω σε εξωγήινο», αλλά η προσπάθειά αυτή δημιουργεί σύγχυση στους ρυθμούς της ταινίας. Τη μια παρακολουθείς νοσταλγική παιδική περιπέτεια, την άλλη ένα εν δυνάμει θρίλερ επιστημονικής φαντασίας. Εκεί όμως που η ταινία φαίνεται έτοιμη να προσφέρει τις αρετές ενός καλοκαιρινού blockbuster, η δράση και ο τρόμος ξεδιπλώνονται υποτονικά, με σκηνές που προσπαθούν να αναδειχθούν με την εγκράτειά τους, αλλά καταλήγουν να σε κάνουν να χασμουρηθείς. Και στο τέλος έρχονται να προστεθούν μερικές στιγμές αφελούς μελοδραματισμού που μάλλον δεν θα σκεφτόταν ούτε ο Σπίλμπεργκ, παρά τη ροπή του προς τα happy ending. Ίσως φταίει και η προβλεψιμότητα του θέματος – πρόκειται για φόρο τιμής τόσο καλά «διαβασμένο», που νομίζεις πως βλέπεις επανάληψη. Από την άλλη, οι μικροί ήρωες και η μεταξύ τους σχέση ξεδιπλώνεται στην οθόνη με την ίδια ακαταμάχητη γοητεία που θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία. Το γεγονός ότι όλα τα υπόλοιπα δεν είναι αρκετά για να αναχθεί το Super 8 σε ένα E.T. για τη νέα γενιά δεν το καθιστά μια κακή ταινία, απλά αναδεικνύει τη διαφορά μεγέθους μεταξύ ενός καλού και ενός πραγματικά σπουδαίου σκηνοθέτη.

Super 8
Είδος: Eπιστημονική φαντασία
Διάρκεια: 112’
Παίζουν: Έλι Φάνινγκ, Κάιλ Τσάντλερ, Τζόελ Κόρτνεη

3/5