Sucker Punch

Ξεκινώντας, να εξομολογηθώ την αμαρτία μου: αν και πήγα ελαφρώς αρνητικά προκατειλημμένος (μετά από τις τόσο χλιαρές αντιδράσεις του αμερικάνικου κοινού) για να δω το Sucker Punch, η κρυφή ελπίδα μου ήταν πως ο Ζακ Σνάιντερ θα μου δώσει κάτι αρκετά αξιομνημόνευτο για να μπορέσω να γραπωθώ, και να γράψω κάτι, τουλάχιστον, μη αρνητικό για το καινούριο του project. Δύσκολο να αγνοήσεις το γεγονός πως ο σαρανταπεντάχρονος σκηνοθέτης μοιάζει αποφασισμένος να αφιερώσει όλη τη καριέρα του στη σκοτεινή, nerdy πλευρά του εαυτού σου: ζόμπι (Dawn of the Dead), κομιξάδικοι Σπαρτιάτες (300), η Βίβλος του σύγχρονου αμερικάνικου κόμικ (Watchmen), μια CGI ταινία φαντασίας με, εμ, πολεμιστές κουκουβάγιες (Legend of the Guardians). Κάθε νέο πόνημα και ένα ακόμη πονηρό κλείσιμο ματιού από έναν geek, για όλους τους geek του κόσμου.

Η δε ταινία για την οποία ο λόγος (Σακέρου Πάνοτσου), μοιάζει από την πρώτη σταγόνα ως την τελευταία της με συμπυκνωμένο απόσταγμα φαιάς ουσίας «καμένου» gamer/ sci-fi/ comic/ anime nerd. Η ιδέα έχει ως εξής: πιτσιρίκα (η Έμιλι Μπράουνινγκ του Lemony Snicket, σαν τα κρύα τα νερά) καταλήγει έγκλειστη στο ψυχιατρείο, όταν πάνω σε μπάχαλο και προσπαθώντας να απωθήσει τον διαβολικό της πατριό από το να ασελγήσει πάνω στη μικρή της αδερφή, δολοφονεί την αδερφή της. Έξω από το ψυχιατρείο, ο πατριός κανονίζει λοβοτομή με τον διεφθαρμένο υπεύθυνο του ιδρύματος, εντός πέντε ημερών, για να αποσιωπήσει τα εν οίκω αμαρτήματα. Μέσα στο ψυχιατρείο, η Μπέιμπι Ντολ (έτσι τη φωνάζουνε), συναντά μια παρέα κοριτσιών - για κάποιο λόγο το ίδρυμα «φιλοξενεί» αποκλειστικά εικοσάχρονες κοπέλες - και μία ψυχίατρο που εκτελεί θεραπεία χοροθεάτρου για να κάνει τις ασθενείς της να αισθανθούν πιο άνετα.

Ξεκινώντας τη θεραπεία και κάτω από τις οδηγίες της γιατρού, η Μπέιμπι Ντολ πλάθει μια εναλλακτική πραγματικότητα για να ελέγξει τους φόβους της, ενώ ταυτόχρονα αρχίζει να υφαίνει ένα σχέδιο απόδρασης. Στην άλλη πραγματικότητα, το ίδρυμα μετατρέπεται σε καμπαρέ/πορνείο, ο επικεφαλής σε ιδιοκτήτη/νταβατζή και οι κοπέλες σε χορεύτριες. Εκεί, η Μπέιμπι Ντολ ξεκινά αποστολή ανάκτησης πέντε μυστικών αντικειμένων που είναι απαραίτητα για το εγχείρημα της απόδρασής της. Το τι χρειάζεται να κάνει στην πραγματικότητα για να αποκτήσει τα (πραγματικά) αντικείμενα, δεν το μαθαίνουμε ποτέ (αν και υπονοούνται κατά τη διάρκεια της ταινίας). Στο φανταστικό κόσμο ωστόσο, κάθε αντικείμενο απαιτεί και έναν χορό από τη Μπέιμπι Ντολ. Για να μπορέσει να εκτελέσει το χορό, η Μπέιμπι Ντολ πλάθει έναν ακόμη κόσμο (κόσμος μέσα στον κόσμο μέσα στον κόσμο - ουάου), όπου μαζί με τα υπόλοιπα κορίτσια, δίνει μια συμβολική μάχη ενάντια στους «δαίμονες» του πραγματικού κόσμου.

Η παραπάνω (ομολογουμένως αρκετά έξυπνη) σεναριακή βάση γίνεται αφορμή για να οπτικοποιήσει ο Σνάιντερ την προσωπική του λίστα με τις geeky φαντασιώσεις του. Έχουμε και λέμε: πανέμορφα κορίτσια ντυμένα με φούστες μίνι και... μινιμάλ μπλουζάκια; Τσεκ. Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος με ζόμπι – Ναζί και γιγαντιαία, φλεγόμενα ζέπελιν; Τσεκ. Μάχες σε κάστρα με στρατούς από ορκ; Τσεκ. Ρομπότ; Τσεκ. Δράκοι; Τσεκ. Σαμουράι; Τσεκ. Μέχρι να τελειώσει η ταινία, έχουν παρελάσει από την οθόνη τόσα πολλά διαφορετικά φανταστικά σκηνικά που νομίζεις πως ο σκηνοθέτης συμπλήρωσε πρώτα τη λίστα, την έλεγξε και μετά άρχισε να αναρωτιέται πως όλες αυτές οι «πίστες» θα μπορέσουν να μεταμορφωθούν σε ταινία. Κάπου εδώ είναι που αρχίζουν και τα προβλήματα του όλου εγχειρήματος. Ο Σνάιντερ έχει αποδείξει πως χειρίζεται τα θεάματα σαν αυθεντικός βιρτουόζος, ενώ μπορεί να περάσει με εκπληκτικό τρόπο ένα storyboard στην οθόνη. Τα όπλα του είναι πολύ συγκεκριμένα (πράσινη οθόνη, ζουμαρίσματα, αργή κίνηση), αλλά αποδεδειγμένα αποτελεσματικά.Το θέμα είναι αν μπορεί να «καταφέρει» από μόνος του ένα σενάριο και παράλληλα να είναι αρκετά εγκρατής ώστε να εστιάζει και σε άλλα πράγματα εκτός από το θέαμα του. Και η απάντηση είναι εδώ, ξεκάθαρα, όχι.