Source Code

Ο στρατιώτης Κόλτερ Στίβενς ξυπνά μέσα σε επιβατική αμαξοστοιχία που κατευθύνεται προς το Σικάγο, έχοντας ως αμέσως προηγούμενη ανάμνηση την πτήση του προς αποστολή στο Ιράκ. Απέναντί του, μια κοπέλα του απευθύνεται καθησυχαστικά, αλλά με όνομα διαφορετικό από το δικό του. Φυσικά, κάτι μοιάζει να έχει πάει πολύ στραβά: ο στρατιώτης βρίσκεται στην πραγματικότητα στο σώμα ενός άγνωστου άντρα, ζώντας μια άλλη ζωή. Λίγο μετά τη συνειδητοποίηση και χωρίς καλά – καλά να το έχει χωνέψει, μια έκρηξη σμπαραλιάζει την αμαξοστοιχία, σκοτώνοντας τον ίδιο και όλους τους επιβάτες. Ο Στίβενς ξυπνά σε μια μυστηριώδη απομόνωση, για να πληροφορηθεί πως μόλις αναβίωσε τις τελευταίες, αποθηκευμένες αναμνήσεις ενός από τους αποθανόντες της αμαξοστοιχίας. 

Περί «Source Code» ο λόγος, ενός κυβερνητικού/στρατιωτικού προγράμματος μέσα από το οποίο δίνεται η δυνατότητα σε «εκλεκτούς» υποψήφιους, να ζήσουν μια εικονική πραγματικότητα με τα τελευταία 8 λεπτά της ζωής ενός νεκρού. Η ανάγκη για ένα τέτοιο πρόγραμμα; Μια δεύτερη τρομοκρατική επίθεση, πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας, επίκειται άμεσα να συμβεί στο Σικάγο. Ο Στίβενς πρέπει να βιώσει αυτά τα 8 λεπτά ξανά και ξανά, κάθε φορά οδηγούμενος σε μια βίαια έκρηξη που του αφαιρεί την (εικονική) ζωή, ωσότου θα καταφέρει να εντοπίσει τον τρομοκράτη και να παραδώσει τα στοιχεία του στους υπεύθυνους του προγράμματος, έτσι ώστε εκείνοι να επιχειρήσουν να σταματήσουν την επόμενη επίθεση.  Ο αγώνας ενάντια στο χρόνο είναι επιβεβλημένος, αλλά τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίεργα: ο Στίβενς μοιάζει φυλακισμένος μέσα στο «όχημα» που τον «ταξιδεύει» στο Source Code, ενώ οι υπεύθυνοι του προγράμματος αρνούνται να απαντήσουν σε οποιαδήποτε ερώτησή του - πως βρέθηκε εκεί, πως μπορεί να ελευθερωθεί και γιατί η πραγματικότητά του είναι τόσο συγκεχυμένη.

Ο Ντάνκαν Τζόουνς ήρθε από το πουθενά πριν δυο χρόνια, διεγείροντας το ενδιαφέρον των σινεφίλ και του Χόλιγουντ με το πρώτο του project. Κάτι η σχέση του με τον Ντέηβιντ Μπόουι (υιός), κάτι η αβανταδόρικη παρουσία του Κλιντ Μάνσελ στο ρόλο του συνθέτη της ταινίας, κάτι οι (άστοχοι) συσχετισμοί με το 2001 του Κιούμπρικ ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν τους απαραίτητους ψιθύρους γύρω από το όνομα του. Το Moon του 2009 επιφανειακά δε μοιάζει με το Source Code του 2011, οι δύο ταινίες ωστόσο διαθέτουν το ίδιο ακριβώς κέντρο βάρους: ένας άντρας που βρίσκεται απομονωμένος σε ένα ξένο περιβάλλον και προσπαθεί να λύσει το αίνιγμα της πραγματικότητάς του. Και οι δύο ταινίες επικεντρώνονται επίσης στον πρωταγωνιστή τους «χτίζοντας» τριγύρω τους μιας συγκεκριμένη ακτίνα δράσης: το σκάφος στην περίπτωση του Moon, το τρένο στην περίπτωση του Source Code.

Εκεί που το δεύτερο δημιούργημα πάσχει σε σχέση με το πρώτο είναι στο πως διαχειρίζεται την υπόθεσή του. Το Moon κρατούσε τα πράγματα σχετικά απλά (ακόμη και η λύση του μυστηρίου του δεν στηριζόταν σε ανατροπές), ενώ το Source Code αναλώνεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα παιχνίδι του «Βρες το Δολοφόνο», για να σπρώξει στο τέλος το σενάριό του σε ένα διεπιστημονικό αχταρμά που βγάζει μεν  νόημα, αλλά μόνο με τη βοήθεια της καλής πίστης του θεατή. Παρόλα αυτά, το Source Code παραμένει μια αξιοπρεπέστατη πρόταση για το εορταστικό τριήμερο. Ο Τζόουνς χρησιμοποιεί ξανά ένα χαρισματικό ηθοποιό σε απόλυτα συμβατό πρωταγωνιστικό ρόλο (ο πάντα συμπαθής Τζίλενχααλ), τον πλαισιώνει με ένα μικρό αλλά αξιόπιστο καστ – αν και ο εξαιρετικός Τζέφρι Ράιτ δείχνει σε σημεία να διασκεδάζει υπερβολικά στο ρόλο του επικεφαλής του προγράμματος – και μοιράζει αρμονικά το χρόνο ανάμεσα στην αγωνία των 8 λεπτών και την αγωνία της απομόνωσης του πρωταγωνιστή. Αν σας αρέσουν οι ταινίες που συνδυάζουν μυστήριο και επιστημονική φαντασία καλό θα ήταν να σπεύσετε από την Κυριακή (του Πάσχα) που ξεκινά να παίζεται, απλά μην περιμένετε το επόμενο Inception.

Τίτλος: Τα τελευταία 8 λεπτά (Source Code)
Είδος: επιστημονική φαντασία
Διάρκεια: 93’
Παίζουν: Τζέηκ Τζίλενχααλ, Βέρα Φαρμίγκα, Μισέλ Μόναχαν

Αν ήταν παιχνίδι θα του βάζαμε... 7