Scream στην Πανικούπολη

Ήταν κάποτε ένας Ινδιάνος, ένας καουμπόης και ένα άλογο. Μια μέρα το άλογο είχε γενέθλια, και ο Ινδιάνος με τον καουμπόη ήθελαν να του κάνουν ένα καλό δώρο, αφού η ντουλάπα του αλόγου είχε γεμίσει με καπέλα από τα προηγούμενα γενέθλια. Ο Ινδιάνος πρόσεξε έξω από το σπίτι ένα γουρούνι που κάτι έπαθε και άρχισε να ψήνεται μόνο του (!) και σκέφτηκε το καλύτερο δώρο: μια ψησταριά για το άλογο! Οι δυο τους κορόιδεψαν το άλογο και μπήκαν στο ίντερνετ από τον υπολογιστή του για να παραγγείλουν τα τούβλα, για να του φτιάξουν τη ψησταριά. Αλλά ο καουμπόης άφησε κατά λάθος τον καφέ του πάνω στο πληκτρολόγιο και αντί για 50 τούβλα, παρήγγειλαν 50 εκατομμύρια! Για να μην καταλάβει τίποτα το άλογο και επειδή είχαν πάρτι το βράδυ, έβαλαν τα τούβλα στη σκεπή. Αλλά μόλις έπεσαν για ύπνο, το βάρος των τούβλων πίεζε το σπίτι τους μέσα στο χώμα και στο τέλος το σπίτι διαλύθηκε. Το επόμενο πρωί το ξανάφτιαξαν οι τρεις τους, αλλά το βράδυ βγήκαν κάτι ψάρια από μια λίμνη και... τους το έκλεψαν.

Η παραπάνω ιστορία θα μπορούσε μόνο να έχει βγει από το μυαλό ενός μικρού ή ενός... τρελού. Τώρα το αν οι δύο Βέλγοι δημιουργοί της Πανικούπολης έψαξαν βαθιά μέσα τους και βρήκαν τον λιλιπούτειο εαυτό τους ή απλά τα έχουν χάσει τελείως, ποσώς μας ενδιαφέρει. Το βέβαιο είναι πως η Πανικούπολή τους είναι ένα δημιούργημα που ακολουθεί τα άγρια ένστικτα ενός παιδικού μυαλού. Τα παιχνίδια της Πανικούπολης τσαλακώνουν ζωντανεύοντας όλους τους κανόνες κινηματογραφικής συνοχής και πλάθουν την ιστορία τους με μοναδικές σταθερές αξίες τη φαντασία, το χιούμορ και την τρέλα. Όταν οι τρεις ήρωες κυνηγούν τους κλέφτες των τοίχων των σπιτιών τους, φτάνουν σε ένα σπίτι πάνω σε ένα βουνό, όπου έχει κρυφτεί ο ένας κλέφτης. Ο Ινδιάνος με τον καουμπόη τσακώνονται για το ποιος θα πατήσει το κουδούνι – τελικά το πατάει ο Ινδιάνος – και ΦΥΣΙΚΑ την πόρτα ανοίγει μια αρκούδα που φοράει καπέλο, που τους παίρνει στο κυνήγι.

Η αυθεντικά παιδική ασυναρτησία της Βελγικής Πανικούπολης είναι τόσο αφοπλιστική που απλά σε παρασέρνει σε ένα χείμαρρο ξεκαρδιστικών, σουρεαλιστικών στιγμιοτύπων, από τα οποία μπορείς να ξεφύγεις μόνο με τους τίτλους τέλους. Αν και προς το τέλος της μικρής σχετικά διάρκειάς της αρχίζει να κουράζει λόγω των ξέφρενων ρυθμών της, σε αφήνει κλείνοντας με μια νότα ανεκτίμητης παιδικής ευτυχίας. Καθυστερημένα αφιχθείς στην Ελλάδα και σε ελάχιστες αίθουσες, δεν πρόκειται για μια νορμάλ κινηματογραφική πρόταση. Αλλά πως μπορείς να αγνοήσεις μια πραγματική Ιστορία Παιχνιδιών (Toy Story) όταν σου προσφέρεται απλόχερα;

Τίτλος: Πανικούπολη (PaniqueAuVillage)
Είδος: κινούμενα σχέδια
Διάρκεια: 75'
Παίζουν: -

Αν ήταν παιχνίδι θα του βάζαμε... 8