Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2

Δεν είναι και λίγο να κουβαλάς δέκα χρόνια κινηματογραφικής διαδρομής μαζί σου. Ελάχιστα franchises πρόκειται ποτέ να απολαύσουν το συγκεκριμένο προνόμιο, σε μια «αγορά» όπου το κοινό ικανοποιείται δύσκολα, ξεχνά εύκολα και που τα λογιστικά εμπόδια και η μακροχρόνια κούραση των συντελεστών συχνά εξουθενώνουν και καταστρέφουν ανάλογα εγχειρήματα. Κοιτώντας πίσω, ο προγραμματισμός των ανθρώπων της Warner αποδείχθηκε πάντως εκπληκτικά συνεπής, τουλάχιστον ως προς τις εμπορικές προσδοκίες της σειράς. Το Χάρι Πότερ ξεκίνησε την πορεία του στις αίθουσες ως ένα παραμύθι για παιδιά (όπως άλλωστε έγινε και με το βιβλίο), με τον Κρις Κολούμπους του Μόνος στο Σπίτι να προσφέρει δύο «μαγικές» περιπέτειες για όλη την οικογένεια: εντυπωσιακές, διασκεδαστικές, αφελείς σε σενάριο και με εκατομμύρια δολάρια στο box office. Καμιά σχέση με τον επικό τόνο, τη φιλοδοξία και τα καλλιτεχνικά και τεχνικά επιτεύγματα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών της ίδιας περιόδου – αλλά ούτως ή άλλως, δεν ήταν ακόμη η ώρα για κάτι τέτοιο. 

Ακολούθησαν πολλά διεκπεραιωτικά στις προτεραιότητές τους επεισόδια και μια ριψοκίνδυνη επιλογή στο πρόσωπο του «ανεξάρτητου» Αλφόνσο Κουαρόν, που έφερε ίσως την πιο αλλοιωμένη σε σχέση με το πρωτότυπο υλικό μεταφορά από όλα τα βιβλία και συνάμα την πιο συναρπαστική κινηματογραφική περιπέτεια του «χάρτινου» μάγου της Ρόουλινγκ, για να φτάσουμε σε τούτο εδώ το τέλος μιας ολόκληρης επταλογίας. Στο «τιμόνι» αυτή τη φορά (όπως και με τις προηγούμενες τρεις), ο Βρετανός Ντέιβιντ Γέιτς, ο οποίος μπορεί να μη διαθέτει το ταλέντο του προαναφερθέντα Μεξικάνου σκηνοθέτη, ωστόσο περιθώρια για αποτυχία με το Deathly Hallows είχε μάλλον ελάχιστα.

Γυρισμένο παράλληλα με το πρώτο μέρος, το δεύτερο Deathly Hallows ξεκινά με απαράλλαχτη την ατμόσφαιρα απελπισίας και τις σκουρόχρωμες χρωματικές παλέτες  που είχαν «ποτίσει» με καταχνιά και σκοτάδι την προηγούμενη ταινία. Ένα στοιχείο που είχε εντυπωσιάσει στο πρώτο μέρος, η αίσθηση απομόνωσης των «φυγάδων» πρωταγωνιστών, επιστρέφει παροδικά με την έναρξη της ταινίας, καθώς οι τρεις ήρωες ανασυντάσσουν δυνάμεις σε μια προστατευόμενη τοποθεσία και καταστρώνουν σχέδιο για να βρουν και να καταστρέψουν τον επόμενο πεμπτουσιωτή, ένα από τα κομμάτια της ψυχής του Βόλντεμορτ. Ο στόχος είναι φυσικά να καταστραφούν όλοι, κάτι που θα αποδυναμώσει αρκετά τον Άρχοντα του Σκότους για να γείρει τη ζυγαριά, ξανά προς το μέρος των παιδιών. Ακολουθεί μια σεκάνς γεμάτη ένταση, καθώς ο πεμπτουσιωτής βρίσκεται στο απρόσιτο θησαυροφυλάκιο της Θανατοφάγου Μπελατρίξ Λεστρέηντζ (ενσαρκωμένη από την πάντα διασκεδαστική Έλενα Μπόναμ Κάρτερ). Η σκηνή ξεκινά καλά ωστόσο γρήγορα συνειδητοποιείς πως πρόκειται για μια άλλη δοκιμασία από εκείνες που παραγέμιζαν τα προηγούμενα επεισόδια και τα έκαναν να θυμίζουν περισσότερο περιπέτεια των Μικρών Εξερευνητών και λιγότερο έπος φαντασίας, ενώ μεγάλο μέρος της σκηνής έχει «εκβιαστεί» δημιουργικά να «φορέσει» την τεχνοτροπία του τρισδιάστατου πλάνου για να δικαιολογήσει τη διπλή προβολή σε 2D και 3D. Αναρωτιέμαι πόσες σκηνές με τρισδιάστατα τρενάκια θα δούμε τα επόμενα χρόνια...

Το δεύτερο μέρος του Deathly Hallows έχει πάντως πολύ περισσότερα να δώσει από τους κλασικούς γρίφους και τις δοκιμασίες που ρύθμιζαν τον κινηματογραφικό χρόνο των προηγούμενων ταινιών. Η τελική «δοκιμασία» του Χάρι Πότερ, είναι εδώ, η οριστική, απευθείας αναμέτρηση με τον Βόλντεμορτ. Η δράση μετουσιώνεται σε μια γενικευμένη σύρραξη μεταξύ δύο δυνάμεων, με πανοραμικό φόντο ένα ετοιμόρροπο από την πολιορκία Hogwarts. Πολλά στηρίζονταν σε αυτές τις δύο αναμετρήσεις για το φινάλε της σειράς και ο Γέιτς με την ομάδα σχεδιασμού έκαναν εξαιρετική δουλειά για να προσφέρουν θεαματικές και αγωνιώδεις στιγμές στους θεατές, αν και η «απάντηση» του Χάρι Πότερ στις επικές μάχες του κινηματογράφου του φανταστικού δεν φέρνει νέα δεδομένα ούτε κατακτά κάποια κορυφή με το θέαμά του. Αυτές οι σκηνές σου υπενθυμίζουν επίσης το πως οι παραγωγοί κατάφεραν με το πέρασμα των χρόνων, να περισυλλέξουν μια ομάδα ηθοποιών που περιτριγυρίζει τους νεαρούς πρωταγωνιστές, πραγματική αφρόκρεμα του Βρετανικού σινεμά. Είναι ειρωνικό το πως καλλιτέχνες όπως η Έμα Τόμσον, ο Τζιμ Μπρόουντμπεντ και ο Τζον Χάρτ στους οποίους βασίζονται ταινίες ολόκληρες, στριμώχνονται εδώ σε μερικά δευτερόλεπτα συμμετοχής, η αλήθεια ωστόσο πως αυτή η πολυτέλεια στο καστ αναβαθμίζει ουσιαστικά την ποιότητα του Deathly Hallows, ειδικά όταν σημαντικές σκηνές της ταινίας στηρίζονται σε ηθοποιούς όπως η Μάγκι Σμιθ, ο Ραλφ Φάινς και ο Άλαν Ρίκμαν. Όσο για την τριάδα των βασικών χαρακτήρων, είναι εμφανές πως και οι τρεις πρωταγωνιστές «μέστωσαν» υποκριτικά με τα χρόνια και μπορούν να παραδώσουν αξιοπρεπέστατες ερμηνείες, σε ρόλους που γνωρίζουν πια άπταιστα.

Και πάλι ωστόσο, η γοητεία του Deathly Hallows βρίσκεται αλλού. Πολύ απλά, η ολοκλήρωση του franchise δίνει ένα σεναριακό αβαντάζ στους δημιουργούς, καθώς μια σειρά από απαντήσεις στα πιο σημαντικά ερωτήματα μπορούν πλέον να προσφερθούν απλόχερα στους θεατές. Αυτές οι απαντήσεις – ο πραγματικός ρόλος ύπαρξης του Χάρι Πότερ και το σχέδιο του Ντάμπλντορ, η αποκάλυψη για το παρελθόν του Σνέιπ και τα αίτια πίσω από τη δράση του – λυτρώνουν επιτέλους το franchise από την αποσπασματική φύση των προηγούμενων επεισοδίων και δημιουργούν μια διασύνδεση που φθάνει μέχρι το πρώτο κινηματογραφικό Χάρι Πότερ, δέκα χρόνια πριν. Εκεί συναντάς την πραγματική δύναμη του Deathly Hallows και οι σκηνές που γυρίζουν το θεατή πίσω στο χρόνο και φωτίζουν κρυμμένες πτυχές της ιστορίας, διεγείρουν επίσης και κρυμμένους συναισθηματικούς δεσμούς που σχηματίστηκαν με το πέρασμα των χρόνων.

Γιατί τελικά, αποκομμένο από το σύνολο των επιμέρους επεισοδίων, το Deathly Hallows είναι μια «απλά» μια χορταστική περιπέτεια με σκοτεινό ύφος, λίγο νευρικό στους ρυθμούς του, λίγο διεκπεραιωτικό στη μεταχείριση των χαρακτήρων του αλλά με ικανοποιητική προσφορά φαντασίας, δράσης και συναισθήματος. Ως το επιστέγασμα όμως μιας ιστορίας που μπορεί να έχεις παρακολουθήσει με συνέπεια εδώ και μια δεκαετία, αποτελεί μάλλον το ιδανικό, δεδομένων των συνθηκών, πέσιμο αυλαίας και ο αποχωρισμός σε χαρακτήρες που γνώρισες μικρά παιδιά και εγκαταλείπεις ενήλικες. Το γλυκόπικρο, μελαγχολικό τέλος σφραγίζει τις τελικές εντυπώσεις: η «μελωδία» του κινηματογραφικού Χάρι Πότερ μπορεί να είχε τελικά πολλές φάλτσες στιγμές, με τα χρόνια όμως κατάφερε να χαραχτεί στο μυαλό σου.

O Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου: Μέρος 2ο (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2)
Είδος: φαντασίας
Διάρκεια: 130’
Παίζουν: Ντάνιελ Ράντκλιφ, Άλαν Ρίκμαν, Έμα Γουάτσον, Ραλφ Φάινς, Μάγκι Σμιθ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ κ.α.

3,5/5