Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο [Fast Five]

Κλείστε τα μάτια και φαντασιωθείτε μια από τις πρώτες σεκάνς του Fast Five: ο χαρακτήρας του Πολ Γουόκερ προσπαθεί να πηδήξει από ένα τρένο, σε μια αποστολή που έχει πάει εντελώς στραβά. Προς βοήθεια σπεύδει ο Βιν Ντίζελ, ο οποίος οδηγεί με απίστευτη αυτοσυγκέντρωση και με ιλιγγιώδη ταχύτητα ένα (νομίζω) Ford GT. Το τρένο φτάνει σε μια γέφυρα, μια έκρηξη ανατινάζει ένα κομμάτι του και ο Γουόκερ πηδάει και γραπώνεται από το αυτοκίνητο. Ο Ντίζελ συνεχίζει την εκπληκτική οδήγηση μέχρι που το αυτοκίνητο φτάνει (και πέφτει) σε μια χαράδρα, με την κάμερα να παίρνει από μπροστά το πλάνο των δύο ηθοποιών, καθώς ο Γουόκερ στερεώνεται πάνω στο αυτοκίνητο, ο Ντίζελ σηκώνεται και οι δυο τους πηδούν στον αέρα για να πέσουν από εκατοντάδες μέτρα στο νερό.

Χωρίς να έχω δοκιμάσει κάτι παρόμοιο (δεν βρίσκω ένα ίδιο μέρος, ο Ισθμός είναι πολύ χαμηλός), αναγνωρίζω φυσικά, σαν σε βασικά επίπεδα λογικός άνθρωπος, την υπερβολή της παραπάνω σκηνής. Περίμενα επίσης πως σκηνές σαν και αυτή θα με έκαναν να αντιμετωπίσω το Fast Five όπως περίπου είχα προκαταλάβει στο κεφάλι μου: μια ακόμη αριθμημένη συνέχεια ενός franchise που απευθύνεται σε τύπους που πηγαίνουν ακόμη στα «Λιμανάκια» και στήνονται για να δουν την επόμενη καγκουρόκοντρα και οι οποίοι έχουν για σπιτική συλλογή όλες τις σεζόν του Top Gear. Και όμως, το Fast Five, νούμερο πέντε παρακαλώ στη σειρά, κάνει κάποιο μαγικό στο θεατή και τον ανθυποβάλλει στο να διασκεδάσει με αυτό το μπλοκμπαστεράδικο τσίρκο, ανεξάρτητα από γούστα ή την σύμπνοια με αυτoύ του είδους τις ταινίες. Το πρώτο μπόνους χρεώνεται στο σκηνοθέτη, Τζάστιν Λιν. Μετά από δύο απόπειρες (η μία χειρότερη από την άλλη ακούω), ο Ταϊβανέζος έχει καταφέρει να απλώσει σε δύο και βάλε ώρες ταινίας μια αξιοπρεπή περιπέτεια που δίνει αρκετό χρόνο στους χαρακτήρες (όσο χάρτινοι και αν είναι), παίρνει τα απαραίτητα δάνεια από άλλες ταινίες και αφοσιώνεται στη δράση χωρίς να τυφλώνεται από τις λαμαρίνες των ακριβών αυτοκινήτων. Εντάξει, το Fast Five δεν παύει να είναι μια ταινία που υπηρετεί το car porn, αυτή τη φορά όμως τα γκάζια μπλέκονται με εντυπωσιακές καταδιώξεις στις φαβέλες του Ρίο και μπόλικο, απολαυστικό ξύλο και πιστολίδι. 

Έπειτα είναι και το καστ – όλοι σχεδόν οι ηθοποιοί που είχαν σημαντικό ρόλο στις προηγούμενες ταινίες επιστρέφουν για τη σύνθεση μιας ομάδας all star. Η δυναμική της «παρέας» που αναπτύσσεται είναι ουσιαστικά αυτή που παίρνει από το θεατή λίγο από το προσωπικό του ενδιαφέρον, πέρα από την αναμονή για το επόμενο άλμα ράμπας ενός «φτιαγμένου» αυτοκινήτου. Αυτή η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη μετά την επιστροφή των βασικών πρωταγωνιστών στο προηγούμενο Fast & Furious, η ταινία ωστόσο προσφέρει και το κάτι παραπάνω με την προσθήκη του Ντουέιν Τζόνσον στο ρόλο του σκληροτράχηλου αστυνομικού που κυνηγάει λυσσασμένα τους δύο φυγάδες. Ο «Ροκ» προσφέρει το απαραίτητο αντίβαρο στο χαρακτήρα του Βιν Ντίζελ, φέρνοντας ανάλογα σωματικά προσόντα και κλέβει με το ζήλο του την παράσταση από το βασικό αντίπαλό του. Αντίθετα ο Ντίζελ φαίνεται ίσως υπερβολικά στωικός, σχεδόν κουρασμένος από την επανάληψη του χαρακτήρα του. Τα μούσκουλα πάντως δεν πάνε χαμένα και οι δύο βαρέων βαρών πρωταγωνιστές φτάνουν στην κλιμάκωση των ρόλων τους με μια πρώτης τάξεως κλοτσοπατινάδα βγαλμένη από τα duel περασμένης δεκαετίας, τότε που βάζαμε στοιχήματα για το ποιος θα έμενε όρθιος σε μονομαχία Σταλόνε – Σβαρτζενέγκερ. Ακόμη και η κατάληξη αυτής της σχέσης είναι τόσο ικανοποιητική και αφελής όσο θα άρμοζε σε μια παλιομοδίτικη περιπέτεια δράσης.

Πείθει λοιπόν το Fast Five. Πείθει για τις αγνές προθέσεις του να διασκεδάσει, πείθει  με την αφοσίωση του στη δημιουργία υπερβολικών αλλά καλογυρισμένων σκηνών δράσης και τη δυνατότητα να συντάξει την ιστορία του γύρω από τη λογική της ομάδας σε αποστολή. Βάλτε στο μίξερ χαρτάκια Κομάντο της Panini, Bourne, Ένταση, Ocean’s Eleven, The Italian Job και το παγκόσμιο σαλόνι αυτοκινήτου και έχετε μια ταινία για την οποία κάθε κάγκουρας μπορεί να νιώθει ιδιαίτερα υπερήφανος, Αν το νούμερο έξι (για το οποίο υπονοεί η σκηνή μετά τους τίτλους τέλους) είναι ακόμη καλύτερο, μπορεί και να αρχίσω να ανησυχώ.

Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο (Fast Five)
Είδος: Περιπέτεια
Διάρκεια: 130’
Παίζουν: Βιν Ντίζελ, Πολ Γουόκερ, Ντουέιν «The Rock» Τζόνσον, Τζορντάνα Μπρούστερ

Αν ήταν παιχνίδι θα του βάζαμε... 7