Ρατσισμός και gaming

Την Κυριακή 21 Μαρτίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. Για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν είδα με καλό μάτι αυτές τις «παγκόσμιες ημέρες» υπέρ ή κατά ενός συγκεκριμένου πράγματος είτε το αντικείμενο ήταν το AIDS, είτε ήταν το σουβλάκι, ωστόσο το συγκεκριμένο θέμα διαφέρει κατά τι. Με τον ρατσισμό να αποτελεί ένα μείζον σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα του οποίου η εκτόνωση με βάση τα σημερινά δεδομένα θα αργήσει αρκετά να έρθει, δεν θα μπορούσαμε παρά να ευαισθητοποιηθούμε και να ρίξουμε μια διαφορετική ματιά στο θέμα, εξετάζοντάς το από τη gaming πλευρά του.

Όσο κι αν η βιομηχανία επιμένει πως τα videogames κυκλοφορούν με τις αγνότερες των προθέσεων, δεν παύουν να υπάρχουν περιπτώσεις τίτλων που πέφτουν στην παγίδα των γνωστών στερεοτύπων («Λατινοαμερικάνος έμπορος ναρκωτικών», «Ιταλική μαφία», «Κινέζος βαρόνος του υποκόσμου», «τα γκέτο των μαύρων» κλπ) υιοθετώντας έτσι – χωρίς απαραίτητα να είναι ο αυτοσκοπός - αντιλήψεις που εκλαμβάνονται ως ρατσιστικές. Φυσικά σε κάθε υποψία τέτοιου «φάουλ» από πλευράς gaming, όλοι οι… εθνοσωτήρες (Jack Thompson, George Galloway, Joe Lieberman & Σία), όλως τυχαίως Αμερικανικής προελεύσεως, και μαζί τους κάμποσα τηλεοπτικά δίκτυα στον κόσμο που μυρίζονται ότι το πράμα έχει ψωμί, σπεύδουν να καταδικάσουν τα videogames.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

«Ο ρατσισμός δεν γεννιέται, διδάσκεται». ¹

Οι διάφοροι πολέμιοι των videogames αλλά και οι… «επαγγελματίες αντιρατσιστές» δεν χάνουν ευκαιρία να κατακεραυνώσουν το gaming κάθε φορά που κάποιος «λευκός βιαιοπραγεί εναντίον ενός μαύρου» (αν και η χρωματική επιλογή ή/και σειρά δεν είναι απαραίτητα αυτή) με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Resident Evil 5. Το παιχνίδι διαδραματίζεται στην Αφρική και συγκεκριμένα στην φανταστική πόλη Kijuju της οποίας οι κάτοικοι μετατρέπονται εξ’ αιτίας ενός παράσιτου σε «Majini», πλάσματα που θυμίζουν σε μέσες-άκρες, ζόμπι. Ευρισκόμενοι στην Αφρική λοιπόν, τι πιο λογικό από το να δούμε μαύρους ανθρώπους οι οποίοι εξ’ αιτίας του μικροβίου έχουν μεταλλαχθεί και άρα θα πρέπει να τους σκοτώσουμε;

Αμ δε… Οι πρώτες απόψεις περί ρατσιστικού περιεχόμενου ξεπρόβαλλαν λίγο μετά την προβολή του πρώτου trailer στην E3 του 2007 και παρότι οι παραγωγοί του παιχνιδιού δήλωσαν επανειλημμένα στη συνέχεια ότι δεν είχαν πρόθεση να προσβάλλουν κανέναν αναφορικά με τέτοιου είδους ζητήματα ενώ και το BBFC, η βρετανική επιτροπή αξιολόγησης περιεχομένου ταινιών και videogames απεφάνθη με επίσημη τοποθέτησή της ότι το παιχνίδι δεν περιέχει κάτι το μεμπτό, η «ρετσινιά» άργησε πολύ να φύγει από το Resident Evil 5. Το βασικό πρόβλημα όλων όσοι κατηγορούσαν το παιχνίδι ήταν που ο παίκτης καλείτο να εναντιωθεί σε «μαύρους χωρικούς», άσχετα αν αυτοί βάσει σεναρίου δικαιολογούνταν να βρίσκονται όπου βρίσκονταν ενώ ήταν και μεταλλαγμένοι. Αντίθετα, ουδείς είχε εκφέρει αντιρρήσεις όταν οι Chris Redfield, Jill Valentine και οι λοιποί «συγγενείς» έσφαζαν λευκά ζόμπι στη Raccoon City…

Η Dr. Karen Dill, καθηγήτρια ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο Lenoir-Rhyne αναφερόμενη στο θέμα είχε καταλογίσει ευθύνες στην ομάδα ανάπτυξης του τίτλου. «Στην καλύτερη περίπτωση θεωρώ πως οι δημιουργοί του παιχνιδιού δεν έδειξαν τον παραμικρό σεβασμό στα φυλετικά ζητήματα. Το να δείχνεις έναν λευκό ήρωα να ανοίγει πυρ εναντίον ενός πλήθους μαύρων υποδηλώνει ξεκάθαρα ένα αίσθημα υπέρ του λευκού και κατά του μαύρου», δήλωσε χαρακτηριστικά τη στιγμή που ο αρθρογράφος Jamie Brophy-Warren «τα είχε βάλει» με την Capcom σχετικά με την εμφάνιση της Sheva Alomar που αν και ντόπια στην καταγωγή, διέφερε από τα μοντέλα των αντιπάλων έτσι ώστε να ταιριάζει περισσότερο με τα γούστα των λευκών. Στην ιστορία δε, έμεινε η μνημειώδης φράση του N’Gai Croal, τότε συντάκτη του Newsweek. «Είναι προφανές ότι κανένας μαύρος δεν δούλεψε για το παιχνίδι», ενώ ακόμα και sites του ειδικού Τύπου όπως τα IGN και Eurogamer κατέκριναν την Capcom κάνοντας λόγο για ρατσισμό.