Ο Γύρος της Κολωνίας σε 8 ώρες

Ποια Μάγια Τσόκλη μου λες μετά και ποιος… ο-άλλος-τύπος-από-τις-Εικόνες-που-μου-διαφεύγει-το-όνομά-του! Ακόμα και εγώ κατάντησα ηλεκτρονικός ξεναγός για χάρη του byteme! Κατά βάθος το ήξερα ότι θα μου έβγαινε σε κακό το ότι θα ερχόμουν στην Κολωνία μια μέρα νωρίτερα. Από την άλλη όμως σκέφτηκα πως δεν είχα ξαναέρθει στη Γερμανία και στο κάτω-κάτω θα ήταν κρίμα να περάσω μια ολόκληρη εβδομάδα μέσα σε ένα εκθεσιακό κέντρο και μπροστά από ένα λάπτοπ.

Αφού λοιπόν δεν έχω προσωπικό blog (ακόμα!), έπρεπε να βρω μια άλλη λύση για να περιγράψω τις πρώτες μου εντυπώσεις από τη γερμανική πόλη. Ξέρετε, όπως οι κακόμοιροι οι αθλητικογράφοι που τρέχουν καλοκαιριάτικα σε κακοτράχαλα βουνά της Κεντρικής Ευρώπης για να καλύψουν την προετοιμασία ποδοσφαιρικών ομάδων και τελικά καταλήγουν να γράφουν ταξιδιωτικούς οδηγούς της περιοχής για να γεμίζουν σελίδες…

Για να ξεκινήσουμε με τα εγκυκλοπαιδικά, η Κολωνία αποτελεί μια από τις παλαιότερες πόλεις της Γερμανίας, αφού ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους το 38 π.Χ. Με πληθυσμό που φτάνει το 1.000.000 κατοίκους είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας (μετά από Βερολίνο, Αμβούργο και Μόναχο), ενώ διασχίζεται από τον ποταμό Ρήνο. Εκεί (ή μάλλον “εδώ”) κατασκευάστηκε για πρώτη φορά η αυθεντική… κολώνια (εξ ου και το όνομα) και… τα υπόλοιπα διαβάστε τα στη Wikipedia!

Για την αρχή της περιήγησής μου, είπα να ξεκινήσω από το πιο κοντινό αξιοθέατο που βρήκα στο Google Maps, το Μουσείο Σοκολάτας(!) ή για να είμαι πιο ακριβής “Imhoff-Schokoladenmuseum”. Διέσχισα λοιπόν το Ρήνο από την πρώτη γέφυρα που βρήκα μπροστά μου και έφτασα στο σοκολατομουσείο. Αν και θεωρείται το πιο σημαντικό μουσείο του είδους, δεν μπορώ να πω πως έχω επισκεφτεί και άλλα για να προβώ σε συγκρίσεις. Αναμφίβολα όμως, σε συγκρίσεις με οποιοδήποτε εγχώριο μουσείο, είναι έτη φωτός μπροστά! Από δεκάδες ενδιαφέροντα (κάτι που δεν το περίμενα) εκθέματα που διηγούνται την ιστορία της σοκολάτας, μέχρι διαδραστικά παιχνίδια και παζλ, τόσο φυσικά, όσο και σε οθόνες αφής.

Για να μην πω για τη μίνι-αλυσίδα παραγωγής, όπου μπροστά στα μάτια μας κατασκευάζονταν σοκολατάκια τα οποία έβγαιναν συσκευασμένα και έτοιμα προς πώληση! Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν ένα δωμάτιο που είχε μετατραπεί σε εσωτερικό τροπικό δάσος στο οποίο είχε 60(!) βαθμούς και η υγρασία πρέπει να είχε ξεπεράσει το 100! Εντάξει, μπορεί να φημίζομαι για το ότι ιδρώνω εύκολα, αλλά το να λουστώ στον ιδρώτα σε 2 δευτερόλεπτα ομολογώ πως δεν μου έχει ξανασυμβεί! Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πάντως πώς έδειξα τέτοια εγκράτεια και δεν άδειασα το παρακείμενο gift-shop. Αχ, δεν μπορούσα να πάω εκεί πριν από… 10 κιλά;