Sarà perché... Inamo!

Το είχα βάλει στο μάτι μήνες τώρα. Κάθε φορά που τα τρένα της National Express βήματά μου με έφερναν προς Λονδίνο μεριά, στο πίσω μέρος του μυαλού μου βρισκόταν το Inamo, ένα από τα εστιατόρια που απλά ήθελα να επισκεφτώ. Δημιούργημα των σχετικά πιτσιρικάδων αποφοίτων της Οξφόρδης, Danny Potter και Noel Hunwick, το Inamo δεν είχε ξεχωρίσει –στα μάτια μου τουλάχιστον- τόσο για την κουζίνα του όσο για το high-tech lifestylish concept που το διακρίνει.

«Τι σκοτάδια είναι αυτά; Σαν γαμ****ώνας είναι» που θα ‘λεγε κι ο Μποτρίνι!

Μπαίνοντας στο Inamo, το πρώτο πράγμα που θα τραβήξει την προσοχή ενός φυσιολογικού ανθρώπου, είναι τα υπερβολικά φωτισμένα σε σχέση με το υπόλοιπο περιβάλλον τραπέζια. Με μια προσεκτικότερη ματιά όμως, θα διαπιστώσει ότι αυτό συμβαίνει λόγω των καλά καμουφλαρισμένων μηχανών προβολής που βρίσκονται από πάνω τους, μεταμορφώνοντάς τα ουσιαστικά σε… οθόνες! Αυτή είναι και η lifestylish πρωτοτυπία του Inamo σε σχέση με τα υπόλοιπα, «συμβατικά» εστιατόρια: τα πάντα γίνονται μέσω των interactive τραπεζιών του! Δίπλα στο πιάτο σας θα βρείτε ένα touchpad μέσω του οποίου κινείτε τον κέρσορα στην επιφάνεια του τραπεζιού το οποίο και χωρίζεται στα δύο έτσι ώστε το κάθε άτομο να έχει το interface του.

Έτσι λοιπόν, αποκτάτε πρόσβαση στο μενού, κάνετε την παραγγελία σας και ζητάτε τον σερβιτόρο για οτιδήποτε άλλο κι όλα αυτά χωρίς να πάρετε καν τα δάχτυλά σας από το τραπέζι! Το ιδιαίτερα λιτό «περιβάλλον εργασίας» προσφέρει ακόμα τρία παιχνίδια προκειμένου να περάσετε την ώρα σας, αρκετά διαφορετικά themes καθώς και προτάσεις για τη συνέχεια της ημέρας ή της βραδιάς σας. Για να πω την αλήθεια, θα ‘θελα να είχα και πρόσβαση σε browser (σιγά καλέ, δεν ζητάω να παίξω και… Crysis 2, ο Θρύλος θέλω να δω τι κάνει!) αλλά ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας! Όπως και να ‘χει, το όλο concept είναι πανέξυπνο και σωστά υλοποιημένο αφού οι σχετικά αθόρυβοι προτζέκτορες περνούν απαρατήρητοι χάρη στην απαλή μουσική ενώ και η απόκριση του touchpad είναι ικανοποιητική –η θέση για το πιάτο έχει προβλεφθεί στο interface.

Στην κουζίνα ολοταχώς

Επειδή όμως το Inamo κατά βάση είναι εστιατόριο και για να πάτε εκεί, όσο να ‘ναι θα πεινάτε σχετικά ας περάσουμε στο διά ταύτα, δηλαδή το φαγητό. Το μενού του έχει επιρροές από την κινέζικη, την ταϊλανδέζικη, την ιαπωνική και τις λοιπές άπω-ανατολίτικες κουζίνες, γεγονός που βεβαίως δεν με χαροποίησε καθόλου μιας και τα αισθήματά μου γι’ αυτές, είναι παρόμοια με αυτά του Κλάδη για τα RPG –θα τον αφήσω να τα πει ο ίδιος μέσω comment. Σε πολύ γενικές γραμμές τα φαγητά αν και παραδοσιακά περίεργα ήταν καλομαγειρεμένα με τις μερίδες φυσικά να είναι για… πουλιά ή έστω Κινέζους. Βρήκα την ποικιλία επιλογών που προσφέρεται όσον αφορά φαγητό και ποτό να είναι επαρκής, με τα πιάτα να χωρίζονται σε μεγάλα, μικρά και έξτρα –υπάρχουν και έτοιμα μενού για όσους βαριούνται τη διαδικασία επιλογής.

Το service ήταν αρκετά γρήγορο αφού από την ώρα που δώσαμε –μέσω του τραπεζιού μας εννοείται- την παραγγελία μας, πρέπει να πέρασαν γύρω στα 10 λεπτά μέχρι να αρχίσει το τσιμπούσι –τρόπος του λέγειν. Το Inamo βεβαίως κατατάσσεται στην κατηγορία των «κυριλέ» εστιατορίων, οπότε όπως καταλαβαίνετε δεν είναι από τα μέρη που θα πάτε με την παλιοπαρέα απ’ το στρατό για να σαβουρώσετε αλλά με το «αίσθημα» κι αφού έχουν τρέξει με επιτυχία τα κατάλληλα «προεόρτια» (σοκολατάκια Godiva, τριαντάφυλλα, κάνα μονόπετρο απ’ τα Van Cleef της Bond Street κλπ). Ως εκ τούτου θα πρέπει να υπολογίζετε για ένα φυσιολογικό μενού με ποτό γύρω στις £40 το άτομο, ωστόσο κατόπιν προσωπικής εμπειρίας θα σας πρότεινα αν επισκεφτείτε το Inamo πεινασμένοι και δεν επιθυμείτε να ακουμπήσετε εκεί όλο το μηνιάτικό σας, να περάσετε είτε πριν είτε μετά από τα κοντινότερα McDonalds (έχει πάνω στο Piccadilly Circus) για ένα συμπλήρωμα.

Παρόλα αυτά το Inamo αξίζει της προσοχής σας σε περίπτωση που βρεθείτε στη βρετανική πρωτεύουσα έστω για μία φορά, «για την εμπειρία» τουλάχιστον μέχρι να ανοίξει κάτι παρόμοιο με πιο… «Δυτικές» επιρροές στο μενού.

ΚΑΙ εστιατόρια προτείνουμε στο byteme άμα λάχει... τρέμε Μαμαλάκη!