Demoscene

Το 1985, όταν ο Andy Warhol έφτιαχνε το πορτρέτο της Debbie Harry στην Amiga 1000 ανακαλύπτοντας νέες μεθόδους για να δημιουργήσει την τέχνη του, μάλλον ούτε αυτός θα μπορούσε να φανταστεί ότι το νέο, θαυμάσιο όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, αυτό μηχάνημα θα εξελισσόταν από απλώς ένα νέο εργαλείο στην διαδικασία της δημιουργίας, σε μέσο που θα αποκτούσε το δικό του ρεύμα τέχνης το οποίο μάλιστα έμελλε να καθοδηγήσει την ποπ κουλτούρα. Δυστυχώς ο Andy Warhol έφυγε από την ζωή δύο χρόνια αργότερα – κρίμα, διότι θα είχε λατρέψει την demoscene!

Demoscene: παρακλάδι της κουλτούρας της τέχνης που χρησιμοποιεί ηλ. υπολογιστές και που ειδικεύεται στην δημιουργία «demo», μη αλληλεπιδραστικών επιδείξεων που χρησιμοποιούν την εικόνα και τον ήχο και τρέχουν σε πραγματικό χρόνο σε υπολογιστή. Ο σκοπός ενός demo δεν είναι παρά η επίδειξη και η επιβεβαίωση των προγραμματιστικών, εικαστικών και μουσικών ικανοτήτων των δημιουργών του.

^ Αυτή είναι μία ελεύθερη απόδοση της έννοιας της demoscene που θα βρείτε δημοσιευμένη σε πολλά σχετικά άρθρα καθώς και στο αντίστοιχο λύμα στην Wikipedia, το οποίο, αν και όχι τόσο «χρωματιστό», είναι σχετικά κατατοπιστικό και θα σας πρότεινα να το διαβάσετε – μετά από το άρθρο μου φυσικά :D :P

Πριν πολλά χρόνια, σε έναν πλανήτη ουχί πολύ πολύ μακριά…

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 τα λεγόμενα «intro» είχαν τον ρόλο της «σφραγίδας» ενός καλού χάκερ, ο οποίος έβαζε μία εικόνα (κυρίως το λογότυπό του), ένα γραπτό μήνυμα και μία μουσική να παίζει ως «εισαγωγή» σε κάθε παιχνίδι που «έσπαγε» (εφόσον τότε το hacking ήταν αρκετά πιο συνυφασμένο με την αντιγραφή videogames – το «σπάσιμο» όπως το λέγαμε τότε - απ’ ότι σήμερα). Αυτές ήταν οι πρώτες επαφές του κοινού χρήστη με τις δημιουργικές δυνατότητες των home υπολογιστών: ένα όμορφο intro ήταν αρκετό για να ξεχωρίζει τους «χάκερ με @@» από τους «χάκερ @@»  και να τους κάνει διάσημους στην εκκολαπτόμενη, τότε, ανεξάρτητη σκηνή. Με τον καιρό οι περισσότεροι από αυτούς τελικά κατανόησαν ότι η διαδικασία της δημιουργίας ενός intro είχε πολύ πιο ενδιαφέρον από το σπάσιμο ενός παιχνιδιού και καθώς οι χρήστες έμαθαν να χρησιμοποιούν καλύτερα τους υπολογιστές τους, να γράφουν δικό τους κώδικα, να φτιάχνουν τα δικά τους γραφικά και την δική τους μουσική αντί να τα «δανείζονται» από παιχνίδια, τα εισαγωγικά αυτά σόου αυτονομήθηκαν και γύρω από αυτά δημιουργήθηκε ένα φιλόδοξο ρεύμα τέχνης.

Σιγά σιγά θεσπίστηκε και το «άγραφο μανιφέστο», αν θα μπορούσα να το αποκαλέσω έτσι, που προήγαγε τον υγιή συναγωνισμό μεταξύ των δημιουργών. Η εξέλιξη των demo (όπως τελικά μετονομάστηκαν καθώς έγιναν πιο πολύπλοκα απ’ ότι ήταν τα intro) ακολούθησε – και εξακολουθεί να ακολουθεί αλλά όχι με τους ίδιους σκοπούς - την φυσική εξέλιξη των υπολογιστών. Οι άδειες οθόνες με τα ολιγόχρωμα κινούμενα pixel της δεκαετίας του ‘80 μεταβλήθηκαν σε πολύχρωμα δισδιάστατα sprites και αργότερα σε τρισδιάστατα αντικείμενα – ακριβώς όπως συνέβη και με τα videogames, άλλωστε.

Κοίτα, πόσο καλύτερα γίνονται!

Ανέκαθεν το μεγάλο κατόρθωμα για έναν δημιουργό demo (αφ εξής, «demomaker») ήταν να επιδείξει τις ικανότητές του. Και τα πρώτα μέτρα σύγκρισης σε έναν υπολογιστή της δεκαετίας του 80 ήταν, φυσικά, τα παιχνίδια. Λόγω του κλειστού hardware, οι υπολογιστές της εποχής δεν ήταν αναβαθμίσιμοι και είχαν ένα φυσιολογικό «ταβάνι» όσον αφορά στις επιδόσεις και τις ικανότητές τους. Ταβάνι το οποίο οι demomaker όχι απλώς γκρέμισαν, αλλά τα αποτελέσματα ήταν τόσο εντυπωσιακά που στα καταστήματα όπου πωλούνταν υπολογιστές, οι καταστηματάρχες προτιμούσαν να τρέχουν τα ερασιτεχνικά demo παρά επαγγελματικά προγράμματα και παιχνίδια προκειμένου να επιδεικνύουν τις ικανότητες των μηχανημάτων της εποχής! Ο συναγωνισμός ανάμεσα στους demomaker είχε αποτέλεσμα την απίστευτα γρήγορη εξέλιξη στην ανάπτυξη τεχνικών αξιοποίησης των δυνατοτήτων των υπολογιστών που γρήγορα ξεπερνούσαν τα τεχνικά specs που επικαλούνταν οι ίδιες οι κατασκευάστριες εταιρείες τους!

Και φυσικά όλες αυτές οι τεχνικές χρησιμοποιήθηκαν ευρέως αφού πολλοί demomakers μεταπήδησαν από την «επίδοξη» στην μετουσίωση των ικανοτήτων τους, κατασκευάζοντας τα δικά τους προγράμματα και παιχνίδια που εντυπωσίαζαν εφόσον ενσωμάτωναν τεχνικές πρωτόγνωρες για τα δεδομένα της εποχής.