2bby Wins!

Το byteme.gr συμπλήρωσε δύο χρόνια ύπαρξης. Όπως κάθε... «γέρικος χαρακτήρας σε κοινωνική ταινία που σέβεται τον εαυτό της», έτσι και εμείς μαζευτήκαμε σε ένα τραπέζι, όπου με τις παροτρύνσεις κοκακόλας λάιτ και... νερού (γιατί προσέχουμε και τη διατροφή μας...) από τη μία και λουκάνικα, τηγανιές και λοιπές εμφραγματοποιές τροφές (...ε, πώς!) από την άλλη, ξεκινήσαμε να αναπολούμε τα παλιά. Τότε που ήταν στη μόδα οι γρανίτες τύπου «ράβδος» όταν παραήμασταν μικροί και αθώοι για να καταλαβαίνουμε πόσο πρόστυχες ήταν οι διαφημίσεις τους (αυτών και του Act με ττην Κατερινούλα – για όσους θυμούνται). Τότε που η μόνη πηγή για να δεις εύκολα κάνα βυζάκι ήταν το ταλαιπωρημένο τεύχος του Playboy που έκανε τον γύρο του σχολείου. Τότε που τα videogames ήταν αγνά, σπιτικά, και ευδοκιμούσαν μόνο σε συνοικιακά «κοπιατζίδικα». Και που οι οθόνες των υπολογιστών είχαν οπωσδήποτε σεμεδάκι επάνω – όπως και οι τηλεοράσεις! «Και να που φτάσαμε» ήταν η πρώτη κουβέντα όταν η συζήτησε έφτασε (επιτέλους) στο 2008, οπότε μία χαρούμενη παρέα έβαλε τις βάσεις για το byteme. Και σήμερα, δύο χρόνια αφότου το μεγάλο εγχείρημα ολοκληρώθηκε, θυμόμαστε τις καλύτερες στιγμές μας.

Ειδικές αποστολές

Ειλικρινά, θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε την ενότητα αυτή με δεκάδες εσωτερικής κατανάλωσης σεφερλικά «ανέκδοτα», όπως ας πούμε το «Ερώτηση: για ποιον λόγο ο Χαλκίδης δεν θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε Assassin's Creed; Απάντηση: διότι ο Ezio χωρά να κρυφτεί στη σκιά του Χαλκίδη αλλά ο Χαλκίδης δε χωρά στη σκιά του Ezio χαχαχα» ή το «Ερώτηση: ποιος είναι ο αγαπημένος προορισμός του Κηπουρόπουλου για διακοπές; Απάντηση: το Λονδίνο χαχαχα» (όπα, κάτσε, αυτό δεν είναι για γέλια.. :Ρ), αλλά θα κρατηθώ! Διότι πέρα από τα πειράγματα για το μπόι, τη μάζα και τις ιδιοσυγκρασίες των δύο «πύργων» του byteme, οφείλω να ομολογήσω ότι όσες φορές χρειάστηκε να ταξιδέψουν μίλια μακριά, να υπομείνουν την πείνα, τη δίψα και την αϋπνία προκειμένου να προσφέρουν έγκυρη (!), έγκαιρη (!!) και μάχιμη (!!!) ενημέρωση (παν´ απ´ όλα), έφεραν εις πέρας την αποστολή τους σαν τουμπανιασμένοι (τανκ) χαρακτήρες σε Κορεάτικο ΜΜΟ.

Οι μόνες περιπτώσεις κατά τις οποίες εξαφανίστηκαν από το παγκόσμιας εμβέλειας σκάνερ μου κατά την διάρκεια ενός event κάνοντάς με να τρέμει το φυλλοκάρδι μου, ήταν μια φορά που ο Κηπουρόπουλος είχε πονόδοντο και «ξεράθηκε» και μια φορά που ο Χαλκίδης... χμ. Χμ; Τώρα που το σκέφτομαι, ο Χαλκίδης κατά τη διάρκεια των event τα οποία κάλυψε, ούτε χάθηκε στο δρόμο ούτε ξεχάστηκε σε κάποιο παγκάκι όπως συμβαίνει συνεχώς στην πραγματική του ζωή. Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω πώς τα κατάφερε, αλλά υποπτεύομαι πως μάλλον ξοδεύει πόντους τύχης - πράγμα που κατόπιν του γυρίζει μπούμερανγκ, όπως έχουμε διαβάσει ξανά και ξανά.

«Κουλτούρα να φύγουμε»

Ένας από τους τομείς που εξ αρχής θέλαμε να είναι πλούσιος σε περιεχόμενο, είναι αυτός που έχει να κάνει με το «δεύτερο επίπεδο του gaming», αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι. Ξεφεύγοντας από το τυπικό «review/gaming αφιέρωμα» μιλήσαμε για μουσική, τέχνη, ιστορία, εναλλακτική σκηνή, παρουσιάσαμε βιβλία και γράψαμε άρθρα για δράσεις και κινήματα που συγγενεύουν περισσότερο ή λιγότερο με τον χώρο των videogames. Είναι, θαρρώ, η πρώτη φορά που ένα Μέσον του χώρου στην Ελλάδα υποστηρίζει τόσο ένθερμα την κουλτούρα των videogames. Για ποιο λόγο; Ε, διότι είμαστε αρρωστάκια. Τι να γίνει... :)