hands-on

Τα περασμένα Χριστούγεννα, είχα πιάσει με κάτι γνωστούς συζήτηση σε ένα πάρτι με θέμα –τι άλλο;- τα videogames. Κάποια στιγμή λοιπόν, με ρώτησε κάποιος ποιο είναι το αγαπημένο μου Zelda και εντελώς αντανακλαστικά, απάντησα “Το Phantom Hourglass στο DS!”, εκπλήσσοντας ακόμα και τον εαυτό μου. Η αλήθεια είναι πως σε καμία περίπτωση δεν το θεωρώ ως το κορυφαίο μέλος της σειράς, ενώ μπορώ να σκεφτώ και αρκετά σημεία του που με ενόχλησαν, όπως ο απαράδεκτα εκνευριστικός Temple of the Ocean King. Ωστόσο, σε τελική ανάλυση οι προτιμήσεις μας σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με τις αναμνήσεις και το εν λόγω παιχνίδι με είχε συντροφεύσει σε αρκετές μοναχικές σκοπιές στο στρατό ώστε να κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Καταλαβαίνετε λοιπόν τον ενθουσιασμό μου, όταν είδα πως έχω την ευκαιρία να παίξω τη συνέχειά του στη φετινή gamescom.

“Καλά και πώς στο καλό θα μπορέσω να γράψω hands-on σε 15 λεπτά παιχνιδιού;”, “Και ποιον χαρακτήρα από τους τέσσερις να διαλέξω;”, “Μήπως τον Monk που είναι ο καινούριος;”, “Ναι, αλλά θέλω να δω και τους υπόλοιπους…”, “Χμ… μούμπλε-μούμπλε… αν δεν με καθυστερήσουν τα fanboys που θα τρέχουν σαν τρελά να πιάσουν θέση και δεν με σηκώσουν από τους πρώτους οι Blizzard-αίοι, τότε θα έχω στη διάθεσή μου 3’45” για καθέναν από τους τέσσερις χαρακτήρες!”

Την ιστορία για το πώς μου έκατσε και έπαιξα StarCraft II την ξέρετε, οπότε δεν χρειάζεται να την ξαναδιηγηθώ (και αν δεν την ξέρετε, διαβάστε την). Περί StarCraft LAN και battle.net, σας τα είπαν ήδη τα παιδιά, οπότε επίσης δεν έχει νόημα να επαναλαμβανόμαστε. Με λίγα λόγια λοιπόν, αυτό που μου μένει –προς μεγάλη μου χαρά- είναι να σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου από τη σχεδόν μια ολόκληρη ώρα που πέρασα παρέα με το StarCraft II, όσο και αν γνωρίζω πως αυτό μπορεί να σημαίνει το λιντσάρισμά μου από φανατικούς οπαδούς της σειράς που δεν είχαν το μοναδικό αυτό προνόμιο…

Ένας νίντζα μπορεί να γίνει πολλά πράγματα. Μπορεί να γίνει αθόρυβος, αόρατος, θανάσιμος, δολοφονικός. Μπορεί όμως να γίνει χαριτωμένος, γλυκούλης και... μίνι; Κατά την IO Interactive, μπορεί από ό,τι φαίνεται, αφού σε μια στροφή σε πιο φιλική προς τις μικρότερες ηλικίες αισθητική, αφήνει παράμερα τα αίματα και τους διαμελισμούς και στρέφεται σε καρτουνίστικους νίντζα και αξιαγάπητα ζωάκια! Πόσο παιδικός όμως είναι πράγματι ο κόσμος του Mini Ninjas;

Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό έχουν κυκλοφορήσει τόσα πολλά ποιοτικά videogames με υπερήρωες που έχω αρχίσει να ανησυχώ ευχάριστα, ως φανατικός οπαδός αμφότερων των κλάδων. Για κάποιον περίεργο λόγο όμως, στη λίστα αυτή δεν συμπεριλαμβάνεται ένας από τους πιο διάσημους χαρακτήρες όλων των εποχών, ο Batman, αφού ο Σκοτεινός Ιππότης έχει να δει το μασκοφορεμένο πρόσωπό του σε αξιόλογο παιχνίδι από την εποχή των δυο διαστάσεων! (το LEGO Batman δεν μετράει, ανήκει σε άλλη κατηγορία…) Και να πει κανείς ότι δεν είχε τις ευκαιρίες… Ειδικά μάλιστα από τη στιγμή που πήγε χαμένη η ευκαιρία να αναπτυχθεί κάτι παράλληλα με την περσινή κυκλοφορία του Dark Knight -της αρτιότερης ίσως κινηματογραφικής ταινίας υπερηρώων- είχα πιστέψει πως είχε χαθεί και το τελευταίο ίχνος ελπίδας για ένα σοβαρό παιχνίδι με πρωταγωνιστή τον Batman. Για καλή μου τύχη πάντως, η Warner Bros. φαίνεται να είχε διαφορετική άποψη και σε αντίθεση με τη μαμά-DC που αποφάσισε να “σκοτώσει” τον προστάτη του Gotham στο κόμικ “Batman R.I.P.”, αυτή θέλησε να δοκιμάσει να αναβιώσει το μύθο του μέσα από τον κόσμο των videogames και εκ πρώτης όψεως δείχνει να τα καταφέρνει αρκετά καλά.

Το πολυαναμενόμενο MMORPG της  NCsoft (δημιουργός των Lineage, Guild Wars κ.α) αποτελεί την κορεάτικη απάντηση στην παντοκρατορία της  Blizzard και παράλληλα τον τίτλο (ή μάλλον, έναν ακόμα) που φιλοδοξεί να σπάσει το μονοπώλιο του World of Warcraft. Το Aion  διαδραματίζεται στον κόσμο της Atreia, έναν κόσμο «κομμένο στα δυο», την πλευρά του καλού και την πλευρά του κακού, με από τη χαοτική άβυσσο να τις χωρίζει. Από πλευράς σεναρίου δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο αφού πρόκειται για ακόμα έναν τίτλο που πραγματεύεται τη μάχη του καλού με το κακό.

Δεν ξέρω τι θα λέει η τελική έκδοση, αλλά για μένα, το PES 2010 σκόραρε στην καρδιά μου από… τα αποδυτήρια! Ποιος ο λόγος; Μα θέλει και ρώτημα; Φυσικά το ότι κατάφερα όχι απλώς να κερδίσω, αλλά να διασύρω τον Πετράκη στις μεταξύ μας αναμετρήσεις! Βλέπετε, όπως ίσως γνωρίζετε ορισμένοι από άλλες “πηγές”, είχαμε μια έντονη προϊστορία από την περασμένη έκδοση του παιχνιδιού και το πρωινό της 10ης Ιουλίου 2009 σήμανε την έναρξη του νέου ετήσιου πολέμου μας (ΠΚ: Όπως όλοι γνωρίζουν φυσικά, πριν από τις επίσημες αναμετρήσεις λαμβάνουν χώρα τα φιλικά…).