Welcome to Shitville

Οι περισσότεροι από όσους έχουν ενδώσει στο ελκυστικό φακέλωμα του Facebοok, έχουν σίγουρα νιώσει από πρώτο χέρι τι πάει να πει... «χρονοδίνη» περνώντας ώρες ατέλειωτες παρέα με τις δεκάδες εφαρμογές που προσφέρει η πλατφόρμα. Τα δε μαύρα πρόβατα που δεν ανήκουν στην κοινότητα του Facebook, έχουν βρεθεί σε αδιέξοδο παρακολουθώντας φίλους και γνωστούς να… επιστρέφουν στη φύση και να πετάνε τα burgers τους στα σκουπίδια. Ώρες και ώρες χαμένες μπροστά σε παιχνιδάκια, με απλό interface, απλοϊκό concept αλλά εκατομμύρια παίκτες, που ουδείς φανταζόταν πως θα είχαν την απήχηση που έχουν σήμερα. Τελικά τι έχουν και τραβάνε τον κόσμο; Μαγνήτη;

Από το Miniclip στο WoW και το Facebook

Προσωπικά, το πρώτο σοκ το έπαθα με τον μικρό μου αδερφό. Κάθε απόγευμα ήταν χωμένος για ώρες στον iMac παίζοντας ένα παράξενο παιχνίδι στο Miniclip που άκουγε στο όνομα Club Penguin, αγνοώντας επιδεικτικά το Hitman που είχα τότε φρεσκοεγκαταστήσει (ώ ναι, το παραδέχομαι, προσπάθησα να δώσω παιχνίδι με PEGI 18+ σε ανήλικο). Αυτό συνεχίστηκε για μήνες και το «πειραματόζωό» μου προτιμούσε να δοκιμάσει όλα τα παιχνιδάκια του site, παρά να πιάσει στα χέρια του έναν σοβαρό (κατά τη γνώμη μου πάντα) τίτλο. Το Miniclip και τα διάφορα Miniclip που κυκλοφορούσαν και κυκλοφορούν στο διαδίκτυο ήταν απλά η αρχή γιατί μετά έσκασε η βόμβα του Facebook και με εφαρμογές που δημιούργησαν εταιρίες όπως η Zynga, η Playfish, η Playdom  και άλλες, το λεγόμενο social gaming ξεκίνησε να παρουσιάζει εκθετική πρόοδο στις προτιμήσεις των χρηστών του internet. Απ’ ότι φαίνεται ενώ λίγοι από μας θα γινόμασταν συνδρομητές σε κάποιο site για δωρεάν online παιχνίδια (με παρακαλούσε ο bro), η αντίδραση μας όταν βρεθήκαμε τετ-α-τετ μαζί τους στο Facebook (όπου ο λογαριασμός προϋπήρχε), ήταν εντελώς διαφορετική.

Έτσι, μεγάλο μερίδιο πληθυσμού που δεν είχε ακουμπήσει ποτέ κονσόλα στη ζωή του ούτε είχε λύσει έστω και ένα ηλεκτρονικό sudoku, βρέθηκε αποχαυνωμένο μπροστά από το PC του να αφιερώνει ώρες ολόκληρες σε low-budget εφαρμογούλες του Facebook (φτιάχνοντας σαντουιτσάκια, ληστεύοντας μαγαζιά, αρμέγοντας αγελαδίτσες και πάει λέγοντας) σε μία τελείως διαφορετική προσέγγιση της online συναναστροφής με τις επαφές του μιας και τα περισσότερα παιχνίδια για την πλατφόρμα του Zuckerberg προσφέρουν διάφορους τρόπους αλληλεπίδρασης μεταξύ των χρηστών του site. Τη φρενίτιδα που επικράτησε με τα παιχνίδια του Facebook, είχαμε να τη δούμε από τις εποχές του WoW και του Counter-Strike, με τη διαφορά ότι οι δύο δικαίως πιο αναγνωρισμένοι multiplayer τίτλοι, σε αντίθεση με αυτούς που είναι τώρα του συρμού, απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό.

Οι λόγοι για τη μαζική επικράτηση των εν λόγω apps είναι λίγο πολύ προφανείς. Κατ’ αρχάς απευθύνονται στο «κοινό της πασιέντζας», κάτι που σημαίνει ότι δεν έχουν καμία απαίτηση προϋπηρεσίας από τον χρηστή. Δεν είναι τυχαίο ότι το 60% περίπου των ατόμων που προσελκύουν είναι γυναίκες, τη στιγμή που οι PC gamers γένους θηλυκού κατέχουν το ποσοστό του 43% επί του συνόλου. Καμία απαίτηση όμως δεν έχουν και από τεχνικής άποψης, κάτι που τα καθιστά ιδανικά για ένα «catch up» με τις επαφές του παίκτη στα γρήγορα, από το netbook ή το iPhone. Έπειτα, ένα άλλο μεγάλο ατού τους (αλλά και ελάττωμα συνάμα, γιατί ο αντικαταστάτης καραδοκεί) είναι η μικρή τους διάρκεια που τους απονέμει το βραβείο της καλύτερης ενασχόλησης στα δεκάλεπτα διαλείμματα της δουλειάς. Και φυσικά μπορείς να μοιραστείς την «εμπειρία» του εκάστοτε παιχνιδιού με τους φίλους σου χουχουλιάζοντας στον καναπέ σου.