The Sonic Effect

Ο Sonic ήταν ο πρώτος ήρωας-μασκότ με τον οποίο έτυχε να γνωριστώ καλά. Βλέπετε, παρότι ήδη gamer επί πολλά χρόνια πριν την άφιξη του Mega Drive, η σχεδόν αποκλειστική εναχόλησή μου με τους home υπολογιστές με είχε μυήσει σε μία εντελώς διαφορετική κουλτούρα από αυτήν των κονσολών. Στους υπολογιστές ποτέ δεν υπήρχε ταύτιση gaming συστημάτων με gaming πρωταγωνιστές. Ακόμη και αν οι εταιρείες ανάπτυξης παιχνιδιών δημιουργούσαν κάποιον εξέχοντα χαρακτήρα τον οποίο υιοθετούσαν ως μασκότ τους, αυτός ήταν κοινός σε πολλά συστήματα – όπως έχει συμβεί με τον Rayman της Ubisoft από τα γεννοφάσκια του, τον Megaman της Capcom, τον James Pond της Activision, αλλά και με τον ίδιο τον Sonic από τις αρχές του 2000 και έπειτα.

Εδώ που τα λέμε, ο χώρος του gaming στους home υπολογιστές ήταν τόσο ευέλικτος, με νέες ιδέεες να ξεπετάγονται συνεχώς, οπότε ούτως η άλλως δεν υπήρχαν οι συνθήκες -ή μάλλον τα... στεγανά- για την καθιέρωση αποκλειστικοτήτων και, κατ´ επέκταση χαρακτήρων-σημάτων.

Αλλά ακόμη και αν μιλούσαμε ειδικά για τη SEGA, η ιστορία της εταιρείας ήταν ήδη μεγάλη πριν τον μπλε σκαντζόχοιρο και η παρουσία της στον χώρο των videogames σχεδόν «ολοκληρωτική»: έφτιαχνε κερματοφάγα ηλεκτρονικά παιχνίδια έχοντας πολύ μεγάλο μερίδιο στα ουφάδικα (προσωπικά δεν μπορώ να θυμηθώ μαγαζάκι που να μην είχε Outrun στην εποχή του), είχε τεράστια παρουσία σε όλους τους δημοφιλείς home υπολογιστές με τις μεταφορές των παιχνιδιών της (έστω και μέσω τρίτων εταιρειών) από τα ηλεκτρονικά και από το 1982 και έπειτα είχε δικές τις κονσόλες. Το λογότυπό της βρισκόταν παντού, πάντα. Απλώς για κάποιον παράξενο λόγο, το όχι και τόσο επιτυχημένο λανσάρισμα του Master System στην Αμερική το 1986 απ' ότι φαίνεται αποδόθηκε στην έλλειψη... μασκότ από τα μεγάλα κεφάλια της SEGA of America – την ώρα που, στην πραγματικότητα ο λόγος που το NES είχε επιτύχει κατά την ίδια χρονική περίοδο να πουλήσει τόσο καλά στην αμερικάνικη αγορά, ήταν το παιχνίδι-ρομποτάκι που το συνόδευε και η κατά μία έννοια άκαμπτη (αυταρχική;) πολιτική της Nintendo απέναντι στους τρίτους κατασκευαστές που τους υποχρέωνε να κυκλοφορούν κατ' αποκλειστικότητα τους τίτλους τους στην κονσόλα της. «Και άμα ήθελαν».

Κρίνοντας με τα δεδομένα, τις γνώσεις και τις αντιλήψεις του (σχεδόν) 2012 είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι σε μία χώρα (βλ. ΗΠΑ) δέσμια των νόμων της πατέντας, όπου οποιασδήποτε μορφής ελεύθερη διακίνηση ταυτίζεται ακόμη και στις μέρες μας με «αναρχοκομμουνισμό», αυτομάτως καταλαβαίνουμε τον λόγο που το μάρκετινγκ και οι πολιτικές της Nintendo έπιασαν, ειδικά τη δεκαετία του 80 – διότι στην Ευρώπη, το NES δεν είχε την ίδια επιτυχία (το έχω ξαναγράψει άλλωστε, ότι πιστεύω πως η Nintendo κρατά βεντέτα απέναντι στην Ευρώπη επειδή προτιμούσαμε την «ελευθερία» των home από τα «στεγανά» του NES). Αλλά εκείνη την εποχή στη SEGA of America θεώρησαν ότι η λύση βρισκόταν σε ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια.

Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι προέκυψε ο Sonic ο Σκαντζόχοιρος, ένας χαρακτήρας που κατέληξε να έχει τεράστιες αντιθέσεις με τον κύριο ανταγωνιστή του, τον Mario. O Sonic είναι μία τυπική manga εκδοχή ενός ζώου με «δυναμικό», λεπτό σουλούπι και μεγάλο κεφάλι με μεγάλα μάτια. Και, φυσικά, σχήμα που να παραπέμπει στο κυριότερο γνώρισμά του: την ταχύτητα. Σίγουρα όμως στον σχεδιασμό (και στο ύφος) του χαρακτήρα έπαιξε ρόλο η αμερικάνικη SEGA, αφού μάλιστα προέβησαν σε «διορθώσεις» πάνω στο τελικό σχέδιο του Yuji Naka προκειμένου να ανταποκρίνεται περισσότερο στο αμερικάνικο κοινό, γεγονός που μάλιστα προκάλεσε ένα μικρό τσακωμό ανάμεσα στη SEGA of America και στη Sonic Team (το ξέρατε εσείς ότι στην αρχή ο Sonic είχε κυνόδοντες, ε;). Αν δεχτούμε, λοιπόν, ότι ο Sonic είναι ένα «αμερικανοποιημένο γιαπωνέζικο σκιτσάκι», από την άλλη ο Mario είναι το ακριβώς αντίθετο. Ένας δυτικόφερτος χαρακτήρας, ταπεινός κοντόχοντρος εργάτης, με σουλούπι και παράστημα που κανένας πραγματικός Ιταλός δεν θα θεωρούσε κολακευτικό, ο οποίος κατά μία έννοια «ιαπωνικοποιήθηκε» για να αρέσει στον δημιουργό του, Shigeru Miyamoto, που σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί είχε στο μυαλό του το σετ χαρακτήρων από... το Ποπάυ.