Στον κόσμο του Child of Eden

Δεν έχουν περάσει και πολλές μέρες από τότε που τα βήματά μου με έφεραν στο Λονδίνο, προσκεκλημένο της Ubisoft για την παρουσίαση του Child of Eden. Και ιδέα να μην είχα σχετικά με το παιχνίδι, και μόνο απ’ την επιλογή του Bond Club (γκλάμορους κλαμπάκι με πολύ «περίεργο» φωτισμό και «exclusive» πελατεία στο Σόχο, γνωστός προορισμός στη νυχτερινή ζωή της πόλης) ως το μέρος που θα γινόταν το όλο νταβαντούρι, μπορούσα να φανταστώ τι με περίμενε. Οι άνθρωποι της Ubi είχαν χωρίσει τους εκπροσώπους του Τύπου σε ομάδες, έτσι ώστε να έχουμε στη διάθεσή μας αρκετό χρόνο για να παίξουμε το παιχνίδι χωρίς να περιμένουμε να τελειώσει ο προηγούμενος, και φυσικά να «ανακρίνουμε» τον Tetsuya Mizuguchi, δημιουργό του και επικεφαλής της Q Entertainment που βρίσκεται στην ανάπτυξή του.

Όπως έγραφα και στο hands-on, ο κύριος προβληματισμός μου με το Child of Eden, ήταν το πώς θα κατάφερνα να περιγράψω το gameplay και κυρίως το concept του. Έχοντας κατά νου όλους όσοι δεν είχαν την παραμικρή επαφή με το Rez (ή το Rez HD), θέλω να πιστεύω πως η αποστολή, έως έναν βαθμό τουλάχιστον, εξετελέσθη. Όσοι είχαν την ευκαιρία να παίξουν στο παρελθόν το προηγούμενο project του Mizuguchi, αν μη τι άλλο θα έχουν ευκολότερο έργο απ’ τους υπόλοιπους αφού τουλάχιστον θα είναι εξοικειωμένοι με τη μοναδικότητα και τον ξεχωριστό και γεμάτο συναισθήματα κόσμο των παιχνιδιών του Ιάπωνα δημιουργού.

Lumi και ξερό ψωμί

Ο Tetsuya Mizuguchi λοιπόν, παρά το ότι τις τελευταίες 48 ώρες είχε πετάξει από το Τόκιο στο Λος Άντζελες κι από ‘κει στο Λονδίνο, ήταν κάτι παραπάνω από πρόθυμος να απαντήσει στις ερωτήσεις μας, ικανοποιώντας εκτός από την περιέργειά μου για το παιχνίδι και μία κρυφή μου επιθυμία: επιτέλους συνομίλησα με έναν Ιάπωνα developer που όχι απλά μιλούσε αγγλικά αλλά τον καταλάβαινα κιόλας!

Πρώτα είχαμε το Rez, τώρα το Child of Eden. Υπήρξε κάτι που σας εμπνεύσει; Κάποια ταινία, κάποιο παιχνίδι ή βιβλίο;

TM: Για να πω την αλήθεια, για το Child of Eden δεν υπήρξε κάτι ιδιαίτερο πέραν του ίδιου του Rez. Ήξερα βέβαια πως χρειαζόμασταν κάτι περισσότερο, κάτι καινούργιο: νέους μηχανισμούς, νέες προκλήσεις, έναν τρόπο να εισάγουμε στο παιχνίδι περισσότερα οργανικά στοιχεία και συναίσθημα. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν και οι Genki Rockets βέβαια αφού με τις δημιουργίες τους διευκόλυναν τη δουλειά μας δίνοντάς μας ιδέες για τον κόσμο του παιχνιδιού.

Πολλοί θα το συγκρίνουν με το Rez. Τι παραπάνω έχει να προσφέρει;

TM: Το Rez μας προσέφερε απλόχερα εμπειρίες τις οποίες χρησιμοποιήσαμε για να δημιουργήσουμε το Child of Eden. Κατ’ αρχάς υπάρχει ένα νέο σύστημα όπλων. Ο παίκτης καλείται να χρησιμοποιήσει το σωστό προκειμένου να εξολοθρεύσει συγκεκριμένους αντιπάλους και μάλιστα στον σωστό χρόνο. Το κάθε του χτύπημα έχει τον δικό του αντίκτυπο, τόσο οπτικά όσο και ηχητικά. Εκείνος καλείται να εξερευνήσει τον κόσμο του, να πειραματιστεί μαζί του και να δημιουργήσει τα ερεθίσματα που θα δώσουν στη Lumi την ευκαιρία να αναγεννηθεί.

Πώς και αποφασίσατε να εκμεταλλευτείτε το Kinect;

TM: Είχα πρόσβαση στο Kinect από αρκετά νωρίς και από την πρώτη στιγμή που το είδα, το βρήκα φανταστικό. Αν με είδες να παίζω το παιχνίδι, οι κινήσεις μου έμοιαζαν με αυτές μάγου. Νομίζω πως είναι μια εικόνα βγαλμένη από το μέλλον και αυτό ήταν αρκετό για να αρχίσουμε την ανάπτυξη του παιχνιδιού με το Kinect κατά νου. Από την άλλη το χειριστήριο έχει τα δικά του πλεονεκτήματα όπως τη δόνηση, την οποία είχαμε εκμεταλλευτεί στο έπακρο στο Rez. Γι’ αυτό τελικά αποφασίσαμε να υποστηρίξουμε και τα δύο, δίνοντας στον παίκτη τη δυνατότητα να επιλέξει.

Ποιος είναι ο ρόλος της Lumi σε όλα αυτά;

TM: Η Lumi πασχίζει να εξαγνίσει τον κόσμο, να καταστρέψει τον ιό που τον έχει προσβάλλει και τελικά να τον σώσει. Ο παίκτης παρακολουθεί μέσα από το παιχνίδι τη Lumi να ξαναγεννιέται, να βρίσκει σιγά-σιγά τη χαμένη της αύρα και να ανακτά τις αναμνήσεις της. Θα βιώσει τις ίδιες εμπειρίες και θα νιώσει τα συναισθήματα μαζί της περνώντας μέσα από κάθε archive, από την αρχή ως το τέλος.