Σκαντζόχοιρος καλός, μόνο νεκρός!

«Ρε συ Νότη, μήπως όταν ήσουν πιτσιρικάς σου έφαγε τη γκόμενα κανένας τυπάς με κόκκινα σπορτέξ και καρφάκι μαλλί;». Η παραπάνω φράση αποτελεί συνήθη απορία του Κλάδη κάθε φορά που εκφράζω την απέχθειά μου προς τον κυανό ακανθόχοιρο. Και φυσικά δεν είναι ο μόνος, αφού ουκ ολίγοι είναι αυτοί που αναρωτιούνται προς τι τόσο μίσος απέναντι σε μια από τις πιο δημοφιλείς φιγούρες των '90s, την εποχή δηλαδή που οι περισσότεροι από εμάς περάσαμε την εφηβεία μας. Λίγο καιρό λοιπόν μετά από τη συμπλήρωση των δυο δεκαετιών ζωής του Sonic και αμέσως μετά την κυκλοφορία του επετειακού παιχνιδιού, ήρθε η ώρα να σπάσω τη σιωπή μου και να σας παραθέσω τα επιχειρήματά μου!

«Οέο-οέο-οέο, σούπα θα κάνω τον σκαντζόχοιρο σου λέω!»

Καταρχάς, ναι, το παραδέχομαι, το κόμπλεξ μου είναι εν μέρει οπαδικό. Ο σωστός γάβρος δεν ποτίζει ούτε το γρασίδι της αυλής του για να μην υπάρχει τίποτα πράσινο στο σπίτι του, το μοναδικό θετικό στην πόλη της Λάρισας κατά τους Βολιώτες είναι η πινακίδα «Προς Βόλο» και αν ρωτήσετε κάποιον Βραζιλιάνο, θα σας πει πως όλες οι ποδοσφαιρικές επιτυχίες της Αργεντινής έκρυβαν κάποιο σκάνδαλο από πίσω τους, από γκολ με το χέρι, μέχρι δικτατορίες. Αν νομίζετε λοιπόν πως οι «αιώνιες έχθρες» μεταξύ φανατικών οπαδών παρατηρούνται μόνο στον χώρο του αθλητισμού, είστε βαθιά γελασμένοι. Ή απλώς πολύ μικροί για να θυμάστε τη χρυσή εποχή των 90s όταν η Microsoft προσπαθούσε ακόμα να φτιάξει ένα λειτουργικό που δεν χρειαζόταν να πληκτρολογήσεις την ιστορία της ζωής σου για να ανοίξεις έναν φάκελο και η Sony έφτιαχνε... Walkman! Τότε που αν ασχολιόσουν με τον κόσμο του gaming (ή έστω του «console gaming», για να μην γκρινιάζει ο ΧΚ), είχες ουσιαστικά δυο μόλις επιλογές: Ή θα ήσουν fanboy της Nintendo ή θα ήσουν fanboy της SEGA. Ω ναι, το ότι θα ήσουν fanboy ήταν δεδομένο!

Και φυσικά, από τη στιγμή που ασπαζόσουν τη μια «θρησκεία», ήταν δεδομένο ότι θα λάτρευες όλους τους «αγίους» και τους «προφήτες» της και θα μισούσες θανάσιμα αυτούς των «άπιστων». Στο κάτω-κάτω, δική σου ήταν η επιλογή του στρατοπέδου, άρα έπρεπε να την υποστηρίξεις καταλλήλως. Από το να χωρίζεσαι σε δυο ομάδες και να πλακώνεσαι με τους συμμαθητές σου στο προαύλιο του Δημοτικού για το αν είναι καλύτερο παιχνίδι το Super Mario World ή το Sonic (ω ναι, υπήρχαν τότε αφελή παιδιά που υποστήριζαν το δεύτερο!), μέχρι να περνάς την ώρα της Ιστορίας στο Γυμνάσιο ζωγραφίζοντας στο θρανίο τον κοντόχοντρο Ιταλό υδραυλικό να επιδίδεται σε κτηνοβασίες σοδομίζοντας σκαντζοχοιράκια (true story!). Η μέρα λοιπόν που πήγα στο παιχνιδάδικο της γειτονιάς μου για να αγοράσω το NES-άκι μου, ήταν έστω κι έμμεσα το πρώτο βήμα για να μισήσω θανάσιμα τη... μετεξέλιξη ενός γαλάζιου αχινού...

Το πιο υπερτιμημένο παιχνίδι ever! (TM)

Η παραπάνω φράση είναι μια από αυτές που ο γράφων έχει καταθέσει τα απαραίτητα έγγραφα στην υπηρεσία πνευματικών δικαιωμάτων ώστε από εδώ και μπρος να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά και μόνο για τα παιχνίδια της σειράς με πρωταγωνιστή το μπλε αγκαθωτό τρελομπαλάκι. Γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν μπορώ να καταλάβω πως έχει κερδίσει μια θέση στο πάνθεον του gaming ένα παιχνίδι το gameplay του οποίου είναι πιο ρηχό κι από την παραλία της Λούτσας ή όπως έχει πει κι ένας τιτανοτεράστιος γνώστης του χώρου: «Μπορείς να τερματίσεις όλο το παιχνίδι έχοντας ένα βαρίδι ακουμπημένο στο δεξιά του D-pad και πατώντας πού και πού το κουμπί του άλματος». Τις περισσότερες φορές ούτε που καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, αφού το παιχνίδι είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να σε πηγαίνει σχεδόν «στον αυτόματο πιλότο», ενώ η έννοια της ποικιλίας περιορίζεται στους χρωματισμούς των επιπέδων...