Το Call of Duty: Black Ops αποκαλύπτεται

Την Παρασκευή έλαβε χώρα στο Λονδίνο το Pre-E3 event της Activision όπου ο γνωστός publisher έδωσε στους εκπροσώπους του Τύπου μια πρώτη γεύση από τους δυνατότερους επερχόμενους τίτλους του. Τα όσα είδαμε ήταν αρκετά, ωστόσο λόγω των σχετικών εμπάργκο δεν μπορούμε να σας μιλήσουμε γι’ αυτά ακόμα με μία εξαίρεση: το νέο παιχνίδι της σειράς Call of Duty, Black Ops, που αναπτύσσει η Treyarch. Αν και δεν είχαμε τη δυνατότητα να δοκιμάσουμε οι ίδιοι το παιχνίδι, παρακολουθήσαμε ένα demo που περιελάμβανε δράση από δύο επίπεδά του, ενώ είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και με τον γνωστό και μη εξαιρετέο Mark Lamia, επικεφαλής του στούντιο.

Και ντάμπα-ντάμπα, και ντάμπα-ντούμπα

Το πρώτο level που παρακολουθήσαμε («This is WMD») ξεκίνησε με έναν κάπως ασυνήθιστο τρόπο: αρχικά είδαμε την εκτόξευση ενός Lockheed SR-71 με τον έναν εκ των δύο επιβαινόντων, μόλις αυτό έφτασε σε ένα συγκεκριμένο ύψος, να επιθεωρεί μέσω δορυφόρου μια περιοχή κάπου στη Ρωσία. Στην οθόνη μας εμφανίστηκε αυτή του ραντάρ και με την προοπτική να είναι 2D (στη λεγόμενη κάμερα bird’s eye, σαν να τα βλέπετε όλα μέσω δορυφόρου), ο παίκτης κλήθηκε με τον δεξί μοχλό να καθοδηγήσει για μικρό χρονικό διάστημα μια ομάδα στρατιωτών προκειμένου αυτή να παραμείνει «αόρατη» στα μάτια της περιπόλου που περνούσε σε απόσταση αναπνοής.

Μόλις η περίπολος απομακρύνθηκε, μεταφερθήκαμε στην τετραμελή ομάδα που προηγουμένως καθοδηγήσαμε με επιτυχία, η προοπτική άλλαξε σε πρώτου προσώπου και… το Call of Duty άρχισε! Ο στόχος ήταν η ανατίναξη μίας βάσης σε μία ορεινή περιοχή της Ρωσίας και για να γίνει αυτό τα κομάντα έπρεπε πρώτα να περάσουν από μια σειρά κτηρίων ακολουθώντας μια στάνταρ διαδρομή –αν και ο παίκτης αποφάσιζε αν θα κινηθεί σε stealth mode ή «αέρα-πατέρα». Όλα τα λεφτά ήταν η κατάβαση μιας πλαγιάς με τη βοήθεια σκοινιών και η θεαματική είσοδος σε ένα παρατηρητήριο σπάζοντας τη τζαμαρία –η σκηνή έπαιξε μάλιστα σε αργή κίνηση δίνοντας έναν ακόμα πιο κινηματογραφικό τόνο!

Το δεύτερο level εξελισσόταν στο Βιετνάμ του ’68 με τους κομάντο να μπουκάρουν αυτή τη φορά σε ένα κυβερνητικό κτήριο και τη μάχη να συνεχίζεται στους δρόμους της πόλης Χουέ. Εδώ το σκηνικό άλλαξε εντελώς σε σχέση με την προηγούμενη αποστολή αφού αντί για τις απόκρημνες και παγωμένες βουνοπλαγιές της Ρωσίας, είχαμε ένα αστικό background με κτήρια να καταρρέουν καθώς ελικόπτερα κάλυπταν την άτακτη υποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων. Αν και η τύπισσα που έπαιζε το παιχνίδι δεν το κατείχε ιδιαίτερα (στυλ «όποιον πάρει ο Χάρος» και… να ‘ναι καλά το God mode), οφείλω να ομολογήσω ότι πρώτον, το ρουκετοβόλο έκανε θαύματα με τα διάφορα στοιχεία του περιβάλλοντος να αντιδρούν εξαιρετικά στις εκρήξεις και δεύτερον, η A.I. δεν ήταν και τίποτα το ιδιαίτερο αφού οι ντόπιοι πήγαιναν σαν το σκυλί στ’ αμπέλι.