Ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε

Όπως καθετί στον μάταιο τούτο κόσμο, έτσι και το gaming ακολουθεί πιστά τις τάσεις της μόδας, μιας μόδας ιδιότυπης, απαιτητικής αλλά συνάμα αποδοτικής για όποιον φροντίσει να ακολουθήσει το «ρεύμα». Εταιρείες και gamers είχαν ανέκαθεν μια πολύ ιδιαίτερη σχέση αφού οι πρώτες φρόντιζαν να προτείνουν νέες ιδέες και concepts στους τελευταίους και εφ’ όσον εκείνοι έδιναν εμπράκτως την έγκρισή τους, ξεκινούσε ένας «βομβαρδισμός» από τίτλους βασισμένους στο πρωτότυπο. Πάντα έτσι δούλευε το σύστημα, έτσι συνεχίζει να δουλεύει και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εξακολουθήσει να δουλεύει, τουλάχιστον για τα επόμενα 100-150 χρόνια. Παραδείγματα; Άπειρα! Θέλετε το Wolfenstein 3D, τον «πατέρα» των FPS; Θέλετε το World of Warcraft, το παιχνίδι που καθιέρωσε τα MMORPG στον χάρτη του gaming; Μήπως να μιλούσαμε για το Guitar Hero που έδωσε το έναυσμα για την άνθηση των «νταμπαντούμπα» παιχνιδιών;

Μία από τις πλέον διαχρονικές μόδες στον χώρο του gaming είναι και τα videogames που βασίζονται σε ταινίες. Για να ξεκαθαρίσουμε εξ’ αρχής τα πράγματα, πρόκειται για μια μάλλον «κακή» μόδα, σαν τα Cayenne στο ορεινό Κολωνάκι ένα πράμα. Σύμφωνοι, τα videogames που βασίζονται στις ταινίες υπάρχουν εδώ και χρόοονια, όμως τον τελευταίο καιρό το κακό έχει παραγίνει. Ανέκαθεν βρισκόμασταν μπροστά σε τέτοιους τίτλους επιπέδου-δαπέδου, ωστόσο πλέον όχι απλά έχουμε πιάσει πάτο αλλά σκάβουμε κιόλας! Το κακό μάλιστα είναι ότι αυτού του είδους τα παιχνίδια δεν έχουν δυσκολευτεί ιδιαίτερα (συγκριτικά με άλλα genres και πάντα βάσει αυτών που έχουν να προσφέρουν) να κατακτήσουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο τμήμα της αγοράς αφού πατώντας πάνω στο ήδη γνωστό (από την προώθηση της ομώνυμης ταινίας) όνομά τους, προσεγγίζουν τον αδαή καταναλωτή πολύ ευκολότερα απ’ ότι άλλοι, ποιοτικότεροι αλλά άγνωστοι τίτλοι.

Το παν είναι το timing

Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης ενός βασισμένου σε ταινία videogame, οι περιορισμοί που τίθενται από τη «μαμά» εταιρεία είναι ελάχιστοι μεν, συγκεκριμένοι δε, τουλάχιστον τώρα πια. Ο βασικότερος όλων έχει να κάνει με τη χρονική προθεσμία που θα πρέπει να αποδεχτεί η ομάδα ανάπτυξης όσον αφορά την παράδοση του τίτλου στον εκδότη. Εδώ εντοπίζεται ο βασικότερος και παράλληλα ο μοναδικός μηχανισμός προώθησης και προβολής που υπάρχει για τα παιχνίδια του είδους: ο παρασιτισμός εις βάρος των κινηματογραφικών ταινιών ελπίζοντας ότι μια-δυο δέσμες από τα φώτα της δημοσιότητας θα πέσουν πάνω τους κατά τη λογική του «κοντά στον βασιλικό, ποτίζεται και η γλάστρα». Αλλά στο promotion θα αναφερθούμε αργότερα, για την ώρα εστιάζουμε στο timing.

Το timing, που λέτε, ο συγχρονισμός, είναι κάτι αρκετά «tricky» που λέμε και στο χωριό μου. Προφανώς δεν μπορεί να μετατεθεί η πρεμιέρα ολόκληρης ταινίας για χάρη του βασισμένου σε αυτή ψωροπαίχνιδου, οπότε σώνει και καλά, αυτό πρέπει να είναι διαθέσιμο συν-πλην την εποχή που το φιλμ θα κάνει την εμφάνισή του στις αίθουσες των κινηματογράφων. Το πόσο σημαντικός παράγων μπορεί να είναι ο σωστός συγχρονισμός αποδεικνύεται με την περίπτωση του Dark Knight, του τίτλου που θεωρητικά θα έπρεπε να συνοδεύσει την ομώνυμη ταινία στο δρόμο προς τη δόξα. Η Pandemic (Θεός σχωρέσ’ τη) δεν κατάφερε να τηρήσει τα χρονοδιαγράμματα  με αποτέλεσμα την εποχή που τελείωνε η άδεια της EA για εκμετάλλευση του franchise, το παιχνίδι να μην βλέπεται και η εταιρεία να αναστείλει την κυκλοφορία του τίτλου, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στην Eidos και το Batman: Arkham Asylum.

Το έργο των δημιουργών τέτοιου είδους παιχνιδιών γίνεται αρκετά δυσκολότερο μάλιστα αν αναλογιστούμε ότι ο χρόνος που έχουν στη διάθεσή τους για να παρουσιάσουν το τελικό προϊόν είναι εξ’ αρχής περιορισμένος καθώς η ανάπτυξη αργεί πάντα να ξεκινήσει (περίπτωση Dark Knight) –μέχρι να παραχωρηθούν τα δικαιώματα σε κάποιον publisher και αυτός με τη σειρά του να αναθέσει το έργο σε κάποιο studio… Έτσι λοιπόν οι προγραμματιστές συχνά καταφεύγουν σε διάφορες αλχημείες προκειμένου να έχουν κάτι να δείξουν στις προκαθορισμένες ημερομηνίες (από το να μην έχουν τίποτα…), αλχημείες που τις περισσότερες φορές οδηγούν σε…