θέματα

Καλοκαιρινό (Playstation) VR

του Στέλιου «gandalfst» Μουστάκη

Η τελευταία φορά που ασχοληθήκαμε διεξοδικά με το Playstation VR ήταν στη δίμηνη επέτειο ενασχόλησής μας με το σύστημα. Από τότε, το κράνος ψηφιακής πραγματικότητας της Sony έχει περάσει από διαφορετικά στάδια. Από τον αρχικό ενθουσιασμό για τις προοπτικές της νέας τεχνολογίας, στο σκεπτικισμό που πήγαζε κυρίως από την απουσία τίτλων – πέρα από το Resident Evil VII – που να μπορούν να λειτουργήσουν σαν ουσιαστικοί κράχτες για το σύστημα και τελικά σε μια κάποια… αδιαφορία, καθώς η αγορά φάνηκε να στρέφεται πάλι στα παραδοσιακά της μονοπάτια και να αφήνει εν μέρει στην άκρη τα τολμηρά πειράματα της ιαπωνικής εταιρείας. Η ίδια Sony έχει φροντίσει να κρατήσει μια ενδιάμεση στάση απέναντι στο δημιούργημά της: συνεχίζει να το τροφοδοτεί με μια σταθερή ροή κυκλοφοριών αλλά παράλληλα δεν φαίνεται διατεθειμένη να ρισκάρει, «αναθέτοντάς» του κάποιο μεγαλεπήβολο project ή ένα από τα σημαντικά της franchise. Δεν πρόκειται να δούμε ποτέ το επόμενο God of War ή The Last of Us στο PSVR και αυτό είναι ΟΚ, καθώς είναι αναμενόμενα δύσκολο για την ιαπωνική εταιρεία να πάρει ένα τέτοιο ρίσκο, όταν έχει προτεραιότητα η στήριξη καθαυτού του PS4 και του PS4 Pro. Από την άλλη, αυτού του είδους διαχείριση έχει και αντίκτυπο: από τη στιγμή που το PSVR δεν φαίνεται να κατέχει σημαντική θέση στην εμπορική στρατηγική της Sony, είναι δύσκολο να θεωρηθεί απαραίτητη επένδυση και για τους περισσότερες κατόχους του PS4.

Με το παραπάνω δεδομένο και τη γνώση πως έχουμε ξεκάθαρα να κάνουμε με μια πρώτη γενιά hardware με όποια προβλήματα συνεπάγονται, το μεγαλύτερο κεκτημένο του Playstation VR είναι ότι σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα έχει καταφέρει να ωριμάσει στη συνείδηση και του κοινού και των developer, σε βαθμό που πλέον να μπορεί να σταθεί και επίσημα ως μια κανονική υπο-πλατφόρμα για το οικοσύστημα της Sony. Οι εγγενείς αδυναμίες του hardware είναι πλέον γνωστές και οι σχεδιαστές τις προσπερνούν αναπροσαρμόζοντας τα παιχνίδια τους, απλοποιώντας τους μηχανισμούς τους ή/και εστιάζοντας περισσότερο στην απόδοση της εμπειρίας σε περιβάλλον VR. Τα κενά δε που έχουν αφήσει οι εκδοτικοί κολοσσοί της βιομηχανίας – οι οποίοι φαίνεται να έχουν εγκαταλείψει το VR σε γενικότερα πλαίσια – καλύπτονται από πειραματικά project και τίτλους ανεξάρτητων στούντιο, οι οποίοι επιδεικνύουν σαφώς μεγαλύτερη σύμπνοια στο είδος των παιχνιδιών που ταιριάζουν στην πλατφόρμα. H προσαρμοστικότητα και ο πλουραλισμός ιδεών που επιδεικνύουν αυτές οι ομάδες είναι το μεγαλύτερο προνόμιο που κατέχει αυτή τη στιγμή το PSVR: όλοι οι τίτλοι που θα δείτε παρακάτω αναλώνονται σε διαφορετικά είδη, καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες και έχουν ως κοινό παρονομαστή το γεγονός πως φτιάχτηκαν από μικρά στούντιο, που τολμούν να δοκιμάσουν ιδέες φτιαγμένες αποκλειστικά για την τεχνολογία του VR. Και όσο αυτή η σχέση συνεχίζει λειτουργεί αρμονικά, και το μέλλον του PSVR θα συνεχίσει να έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

The Persistence

  • Είδος: Horror FPS
  • Κυκλοφορία: Ιούλιος 2018
 
Μπορεί να μην είναι απαραίτητα το πιο εντυπωσιακό παιχνίδι του PSVR σε τεχνικό επίπεδο, αλλά το The Persistence υπόσχεται εγγυημένες στιγμές τρόμου.

Δεν υπάρχει κατηγορία παιχνιδιών πιο συμβατή με το VR από τα παιχνίδια τρόμου. Ο λόγος είναι προφανής – ειδικά στα παιχνίδια τρόμου πρώτου προσώπου, όπου η ψηφιακή πραγματικότητα γίνεται η οπτική του παίκτη, διαλύονται και οι όποιες άμυνες έναντι στην κάθε προσπάθεια του παιχνιδιού να σου προκαλέσει το αίσθημα του φόβου. Έτσι, το The Persistence έρχεται να προστεθεί σε ένα μακρύ κατάλογο κυκλοφοριών στο PSVR που επικεντρώνονται στον τρόμο  και από  τα πρώτα λεπτά ενασχόλησης μαζί του, γίνεται εμφανές πως η σχεδιαστική ομάδα έχει μελετήσει σωστά υλοποιήσεις από παρόμοιους τίτλους, προκειμένου να προσφέρει μια όσο το δυνατόν πιο απρόσκοπτη εμπειρία ψηφιακής πραγματικότητας. Για παράδειγμα, οι ρυθμίσεις για την κίνηση του χαρακτήρα θυμίζουν μεν το Resident Evil VII (χειρισμός αποκλειστικά με το χειριστήριο Dualshock, ο στόχος κινείται μαζί με την οπτική του παίκτη, κ.α.) ωστόσο η κίνηση στο χώρο είναι πιο εύκολη και ομαλή σε σχέση με εκείνο τον τίτλο. Το σκηνικό της δράσης δε θα είναι γνώριμο σε όλους τους οπαδούς της επιστημονικής φαντασίας τρόμου: ένας διαστημικός σταθμός, πλήρωμα που τρελάθηκε/αλληλοσφάχτηκε/μεταλλάχθηκε εξαιτίας των καταστροφικών συνεπειών μιας μαύρης τρύπας (κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσουμε να δίνουμε και εύσημα στο κινηματογραφικό Event Horizon του 1997 για τα επαναλαμβανόμενα πνευματικά δάνεια) και ο πρωταγωνιστής στο ρόλο του μοναδικού επιζώντα.

Αν και οι πρώτες εντυπώσεις πάντως σου δίνουν την αίσθηση ενός συμβατικού Horror FPS, το The Persistence γρήγορα αποκαλύπτει διαφορές στη σύστασή του. Ο σχεδιασμός των επιπέδων είναι procedural, δηλαδή ένας αλγόριθμος καθορίζει τυχαία τη δομή του κάθε επιπέδου και τα περιεχόμενά του (αριθμός και είδη εχθρών, διαθέσιμα όπλα κτλ). Το σκηνικό της δράσης ταιριάζει πολύ καλά με τη συγκεκριμένη σχεδιαστική φιλοσοφία (για παράδειγμα μπορεί τα περισσότερα δωμάτια να είναι πανομοιότυπα λόγω των περιορισμών του procedural σχεδιασμού, αλλά είναι και λογικό από τη στιγμή που έχουμε να κάνουμε με διαστημικό σταθμό), ενώ τα συστήματα του παιχνιδιού παρουσιάζουν αρκετή ποικιλία ώστε να μη νιώσεις ότι κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά. Το στοιχείο του stealth παίζει προφανώς πρωταγωνιστικό ρόλο, ωστόσο υπάρχει η δυνατότητα να κατασκευάσεις όπλα και στολές που αναβαθμίζουν τις δυνάμεις σου και το παιχνίδι φροντίζει να σου προσφέρει ανά τακτά διαστήματα, στιγμές όπου έχεις αρκετό οπλισμό και πυρομαχικά για να εστιάσεις περισσότερο στη δράση και να αφήσεις για λίγο στην άκρη το κρυφτό. Η λούπα του «explore-loot-die-repeat» που χαρακτηρίζει παρόμοια παιχνίδια είναι στο The Persistence  απολαυστική, ιδιαίτερα καθώς οι σχεδιαστές έχουν δώσει πολύ μεγάλη προσοχή στο πως θα δημιουργήσουν ένα αποπνικτικό περιβάλλον από το οποίο δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής και το VR οξύνει δραματικά την εμπειρία. Το The Persistence είναι αρκετά προσεκτικά σχεδιασμένο για να συνδυάζει αρμονικά το στοιχείο του τρόμου με το επαναλαμβανόμενο gameplay των παιχνιδιών «Roguelike» οπότε αν ψάχνετε για την επόμενη δόση VR Horror, μπορείτε να το επιλέξετε… άφοβα! 

Salary Man Escape

  • Είδος: Puzzle
  • Κυκλοφορία: Ιούνιος 2018
 
Τζένγκα, δυστοπία, γιαπωνέζικη ποπ. Το Salary Man Escape συνδυάζει αρμονικά σάτιρα και παζλ.

«Υπάρχει ένα γκρουπ ανθρώπων, που τα έχει όλα σε αυτή τη ζωή». Με αυτά τα λόγια ξεκινά το Salary Man Escape, αλλά αυτό που ακολουθεί δεν είναι εικόνες ευτυχισμένων ανθρώπων να απολαμβάνουν τις χαρές της ζωής, αλλά η παρουσίαση του δυστοπικού σύμπαντος του παιχνιδιού, μια σουρεαλιστική αναπαράσταση μιας γενιάς ανθρώπων που βρίσκεται παγιδευμένη μέσα στα κουβούκλια των αδηφάγων πολυεθνικών. Έτσι, το «όλα» που προαναφέρθηκε, μεταφράζεται σε «…μια φοβερή δουλειά, συμπαθητικό ωράριο, διοίκηση που δείχνει κατανόηση, προοπτικές εξέλιξης…» και άλλα τέτοια χαριτωμένα των πολυεθνικών δικτατοριών. «Χρόνια πολλά…», γράφει το σημείωμα σε μια από τις εισαγωγικές πίστες, συνεχίζοντας με ένα «…δεν ξέρουμε αν είναι όντως τα γενέθλιά σου, αλλά μειώνουμε τα κόστη μας και για αυτό έχουμε συγκεντρώσει πολλά γενέθλια σε μία μέρα». Το – ας πούμε – «σενάριο» του Salary Man Escape είναι εξόχως σατιρικό, ενώ συνδυάζεται άψογα με την αισθητική του παιχνιδιού που κοιτάζει προς το ύφος του είδους νουάρ (χαρακτήρες που απεικονίζονται σαν σκιές και μονότονα, σχεδόν μονοχρωματικά επίπεδα σε μαύρες και γκρι αποχρώσεις) για να αποτυπώσει το ψυχρό, απρόσωπο περιβάλλον των πολυεθνικών. 

Αν στον τομέα της παρουσίασης, που πλαισιώνεται αψεγάδιαστα από ένα soundtrack που αποτελείται από τραγούδια ιαπωνικής City Pop της δεκαετίας του ’80, το Salary Man Escape παίρνει σχεδόν άριστα, στο gameplay o πήχης αρχίζει να χαμηλώνει. Το Salary Man Escape είναι ένα παραδοσιακό παιχνίδι puzzle με τουβλάκια, με γρίφους που σχεδιάζονται γύρω από το σύστημα κανόνων φυσικής με το οποίο κινούνται. Η τραγική φιγούρα του Salary Man εμφανίζεται έτσι σε κάθε πίστα πάνω σε μία κατασκευή από τουβλάκια και πρέπει να οδηγηθεί στην έξοδό αυτής, για να ολοκληρωθεί η διαδρομή μιας ακόμη εργασιακής ημέρας. Κάποια από τα τουβλάκια μπορούν να πιαστούν και να μετακινηθούν από τον παίκτη(πάντα σε χρώμα κόκκινο, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα που είναι σε χρώμα γκρι), ωστόσο όλα τα τουβλάκια υπόκεινται σε κανόνες φυσικής (έχουν δηλαδή φυσική υπόσταση και βάρος), κάτι που σημαίνει πως μια λάθος κίνηση μπορεί να καταστρέψει τη διαδρομή και να ανακόψει το δρόμο του Salary Man προς την ελευθερία από την εργασία. Τον αξιοπρεπή σχεδιασμό των επιπέδων υποσκελίζουν κάπως τα προβλήματα στο χειρισμό (το παιχνίδι «χάνει» διαρκώς τα χειριστήρια Move, κάτι που πιθανότατα να διορθωθεί με κάποιο update). Αναμενόμενα ωστόσο είναι το στοιχείο του VR που προσφέρει (κυριολεκτικά) άλλη διάσταση στο παιχνίδι, καθώς παρατηρείς από κάθε γωνιά τον α λα «Τζένγκα» γρίφο που σου παρουσιάζεται κάθε φορά, λες και βρίσκεται ακριβώς μπροστά σου. 

Pixel Ripped 1989

  • Είδος: Action
  • Κυκλοφορία: Αύγουστος 2018
 
Το Pixel Ripped 1989 σε πετάει γεμάτο χαρά σε μια ψυχεδελική «λαγότρυπα», στην άλλη άκρη της οποίας σε περιμένουν οι νοσταλγικές εμπειρίες μιας παιδικής ηλικίας γεμάτης με βιντεοπαιχνίδια. 

Έτος 1989. Ένα κορίτσι κάθεται στα πίσω θρανία της τάξης, απορροφημένη από το αγαπημένο της παιχνίδι στο GameBoy. Η δασκάλα, μεσόκοπη, ηλικιωμένη, παλιάς κοπής, προσπαθεί να διατηρήσει την ησυχία στην τάξη φωνάζοντας και χτυπώντας θρανία με το χάρακα στο χέρι. Κάποια στιγμή το κορίτσι γίνεται αντιληπτό και η δασκάλα πλησιάζει θυμωμένη. «Αν σε ξαναδώ με αυτό το πράγμα, θα στο πάρω από τα χέρια και δεν θα το ξαναδείς ποτέ!». Μπελάς μεγάλος που μας βρήκε, πρέπει να κρυβόμαστε από τη δασκάλα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο «κακός» του αγαπημένου παιχνιδιού έχει προκαλέσει μεγάλη καταστροφή στον παιχνιδόκοσμο: εισβάλλει σε διάφορα άλλα παιχνίδια, απαγάγει ήρωες, απειλεί μέχρι και να μπερδέψει το σύμπαν των βιντεοπαιχνιδιών με τον «πραγματικό» κόσμο. Ότι διαβάσατε είναι πάνω - κάτω το σκηνικό δράσης του Pixel Ripped 1989, το οποίο συστήνει μια σχεδόν αυτοβιογραφική εμπειρία της Βραζιλιάνας σχεδιάστριάς του. 

Μικρό σε διάρκεια (μόλις τέσσερα επίπεδα μικρής διάρκειας αλλά μεγάλης δυσκολίας), με γραφικά που σε άλλες κυκλοφορίες θα μείωναν την εμπειρία, το παιχνίδι είναι παρ’ όλα αυτά μια έκρηξη ευρηματικότητας, νοσταλγίας και… ψυχεδέλειας. Είναι λίγο δύσκολο να περιγράψεις επακριβώς την εμπειρία: ο χαρακτήρας σου παίζει ένα παιχνίδι στο φορητό του σύστημα μέσα στο ίδιο το παιχνίδι, και εσύ καλείσαι να τερματίσεις την πίστα στο φορητό, ενώ δημιουργείς αντιπερισπασμούς για να μη σε πιάσει η δασκάλα. Αυτά για αρχή, γιατί αυτά που περνάς καλύτερα να τα βιώσεις, παρά να τα διαβάσεις. Μερικά παραδείγματα: σκηνές ολόκληρες διαδραματίζονται μέσα στα 8-bit σκηνικά των παιχνιδιών που παίζει η ηρωίδα. Μέσα στην τάξη εξελίσσονται διαρκώς ψυχεδελικά στιγμιότυπα –μια κίνηση αντιπερισπασμού για παράδειγμα είναι το να πετάξεις ένα χαρτάκι στο καλάθι των σκουπιδιών, κάτι το οποίο έχει ως αποτέλεσμα να εμφανιστεί ένας… Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που κάνει τούμπες για να πανηγυρίσει το γκολ που μπήκε, ενώ τα παιδιά της τάξης ουρλιάζουν με χαρά. Ένας διάσημος χαρακτήρας βιντεοπαιχνιδιού σου κάνει ερωτική εξομολόγηση σε μια σκηνή 8-bit ονειροπόλησης. Το Pixel Ripped 1989 διαθέτει λίγη από την τρέλα σουρεαλιστικών Indie αριστουργημάτων όπως τα δημιουργήματα του Κέιτα Τακαχάσι (Katamari Damacy, Noby Noby Boy) συνδυάζοντάς τη με νοσταλγικές αναφορές στο gaming από περασμένες δεκαετίες, δοσμένες με αστείρευτη δημιουργικότητα και αγάπη.Αν το αποδομήσεις μπορείς φυσικά να εντοπίσεις εύκολα ελαττώματά του, αλλά κρίνοντάς το συνολικά, το παιχνίδι αποτελεί μια από τις πιο ξεχωριστές εμπειρίες όχι μόνο του PSVR, αλλά του VR gaming γενικότερα.

Moss

  • Είδος: Action
  • Κυκλοφορία: Φεβρουάριος 2018
 
Η αλληλεπίδραση μεταξύ του «Αναγνώστη» και της Quill είναι από τα στοιχεία που ξεχωρίζουν στο Moss. Το μαγικό πνεύμα που βοηθάει την ποντικίνα θυμίζει έντονα τον «Nameless» από το κινηματογραφικό Spirited Away.

Ο παλαιότερος σε ημερομηνία κυκλοφορίας τίτλος από αυτούς που έχουν συμπεριληφθεί στο παρόν άρθρο, το Moss παραμένει ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πως το VR μπορεί να ωφελήσει πιο συμβατικά είδη παιχνιδιών, αν η σχεδιαστική ομάδα αφοσιωθεί στις ιδιαιτερότητες της τεχνολογίας. Η ιστορία μιας μικρής αλλά θαρραλέας ποντικίνας που άθελά της γίνεται η εκλεκτή ηρωίδα που θα σώσει τον κόσμο, το Moss είναι ένας τίτλος δράσης με παραδοσιακούς μηχανισμούς, δοσμένους μέσα από το πρίσμα του VR. Ο παίκτης αναλαμβάνει διπλό ρόλο: καθοδηγεί την Quill στην κάθε πίστα αλλά ταυτόχρονα υφίσταται και ως παρουσία ως ο «Αναγνώστης», μια μυστηριώδης φιγούρα που παρακολουθεί τη δράση από ψηλά και μπορεί να βοηθήσει την Quill μετακινώντας εμπόδια από το δρόμο της, παρενοχλώντας εχθρούς κ.α. Αν και το gameplay δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες πρωτοτυπίες, με μάχες και γρίφους που θυμίζουν παρεμφερείς τίτλους, το Moss έχει να σου προσφέρει ένα παραμυθένιο σύμπαν φτιαγμένο με τόσο μεράκι και προσοχή στη λεπτομέρεια, που απλά μαγεύεσαι να το παρακολουθείς. Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη το VR έρχεται για να θριαμβεύσει, μεταμορφώνοντας κάθε σκηνικό του παιχνιδιού σε ένα εκπληκτικό διόραμα, σαν να ξετυλίγεται μπροστά σου ένα παραμυθένιο θέατρο που μπορείς να επηρεάσεις με το χειριστήριό σου. Και αν το τέλος του παιχνιδιού έρχεται – για μια ακόμη φορά σε τίτλο του PSVR – πιο νωρίς απ’ όσο ίσως να θέλαμε, η Polyarc υπόσχεται πως το Moss είναι μόνο το πρώτο κεφάλαιο μιας μεγαλύτερης ιστορίας, και εμείς απλά δηλώνουμε πως ανυπομονούμε να βιώσουμε τη συνέχεια.

Animal Force

  • Είδος: Tower Defence
  • Κυκλοφορία: Μάιος 2018
 
VR αντιμετώπιση εξωγήινης απειλής στο Animal Force.

Πως θα ήταν ένα παιχνίδι Tower Defence σε περιβάλλον VR; Την απάντηση (τουλάχιστον για το PSVR) έρχεται να δώσει το Animal Force. Η μεγαλύτερη διαφορά με τους παραδοσιακούς τίτλους της κατηγορίας είναι πως πεδίο μάχης είναι ολόκληρη η Γη, οπότε η δράση εξελίσσεται σε περιβάλλον 360 μοιρών. Αυτό σημαίνει πως καλείσαι να τρέχεις γύρω – γύρω από τη Γη προκειμένου να εντοπίσεις και να σταματήσεις τους επερχόμενους εξωγήινουςμε στρατιές από ζώα (μη ρωτάτε τι και πως, καρτούν είναι, ότι θέλει έχει μέσα) τα οποία παρατάσσεις σε όποια διάταξη θες με τη βοήθεια του χειριστηρίου Move. Ως άτυπο αντάλλαγμα για αυτή την πρωτοτυπία, το παιχνίδι ακολουθεί μια ελαφρώς άναρχη δομή, ανταλλάζοντας τη στρατηγική με τη δράση. Ειδικά μετά τις πρώτες πίστες και αφού εξοικειωθείς με το χειρισμό και τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεις τις άμυνές σου, το επίπεδο δυσκολίας ανεβαίνει κατακόρυφα και το περισσότερο του χρόνου ξοδεύεται σε πανικόβλητα «τρεξίματα» σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, προσπαθώντας να προλάβεις τις νέες στρατιές εξωγήινων που έχουν εμφανιστεί. Μερικά mini game για την απαραίτητη προσθήκη του multiplayer συμπληρώνουν το πακέτο του Animal Force, αν και σε γενικές γραμμές το gameplayείναι αρκετά επαναλαμβανόμενο και μονότονο ώστε να νομίζεις πως παίζεις κάποιον τίτλο στα πρώιμα στάδια ανάπτυξής του.

 

2 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
ΜόνοΑντρικάΠαιχνίδια
10:21 08.08.18 ΜόνοΑντρικάΠαιχνίδια χωρίς τίτλο
Κλασσικά φανταστικά reviews από τοn galdalfst. Αυτό που περιμένω σε κάθε άρθρο και εδώ μάλιστα το έκανε πολύ ευρηματικά, είναι η αναφορά στο studio ghibli. Οι αδυναμιες άλλωστε δεν κρύβονται. Well done!

pirederas
12:50 08.08.18 pirederas χωρίς τίτλο
Το PS VR (αλλά και τα HTC Vive/Oculus Rift) απ' ότι φαίνεται έμεινε μια niche αγορά με συγκεκριμένα παιχνίδια να προσφέρουν συγκεκριμένες εμπειρίες, βάσει και των διαφόρων περιορισμών του μέσου (ναυτία, navigation/teleport, κλπ). Not bad για μια υπο-πλατφόρμα του PS4, αλλά οι gamers δεν θα αγοράσουν VR headset αν δεν υπάρχουν παιχνίδια κράχτες, και οι εταιρίες δεν πρόκειται να βγάλουν AAA VR games όταν όλα μαζί τα headsets δεν έχουν πουλήσει ούτε 10 εκατομμύρια κομμάτια.

Εγώ δεν περιμένω την Sony να βγάλει το επόμενο God of War ή Uncharted στο PS VR, αλλά θα ήθελα να έβγαζαν ένα ατμοσφαιρικό παιχνίδι τύπου Until Dawn ή κάτι καινούριο από την Quantic Dream στο PS VR, με ανάλογο budget και μπόλικη διαφήμιση. Παιχνίδια σαν το The Persistence είναι ίσως ιδανικά για το PS VR, αλλά από μόνο του δεν αρκεί για να με κάνει να το αγοράσω (δεν ξέρω αν αυτό παίζεται χωρίς VR κιόλας).