Warriors: Legends of Troy

Φαν των Dynasty Warriors δεν είμαι. Μην το ψάχνετε, απλά δεν είναι του γούστου μου, τελεία και παύλα. Όταν λοιπόν μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσω το Warriors: Legends of Troy, το οποίο στο μεταξύ είχα καταχωρήσει στον εγκέφαλό μου ως «ένα Dynasty Warriors με θέμα τον τρωικό πόλεμο», το ψιλοσκέφτηκα. Από τη μία δεν με ενθουσίαζε το «Warriors» στον τίτλο, από την άλλη με ιντρίγκαρε το concept, οπότε ενέδωσα.

Το παιχνίδι είναι ένα action που διαδραματίζεται κατά τον Tρωικό πόλεμο. Οι παίκτες έχουν τη δυνατότητα να παίξουν τόσο με τους Έλληνες όσο και με τους Τρώες σε μια σειρά αποστολών που καλύπτουν ολόκληρη τη διάρκεια του μεταξύ τους πολέμου. Η αφήγηση μου άρεσε αφού γινόταν μέσω της τεχνοτροπίας που συναντάμε στους αμφορείς, με βίντεο και εικόνες. Εντύπωση μου έκανε δε, το ότι το παιχνίδι ξεκινά με τους στίχους της Ιλιάδας (όχι ότι συνεχίζει έτσι κιόλας) –στα αγγλικά προφανώς, με την προφορά κάθε ελληνικής λέξης να τσακίζει κόκκαλα! Αν μη τι άλλο πάντως οι άνθρωποι της Koei Canada το ‘χουν ψάξει το ζήτημα, κάτι που φαίνεται και από τις περιοχές που θα επισκεφτείτε –ε, φέρνουν όσο να ‘ναι στο μεσογειακό.

Στο Legends of Troy λοιπόν είχα την ευκαιρία να παίξω μόνος (υπάρχει και δυνατότητα για multiplayer, co-op και versus, με τη συμμετοχή έως και τεσσάρων παικτών) τα τέσσερα πρώτα κεφάλαια, δύο με τους Έλληνες και δύο με τους Τρώες. Κάθε παράταξη έχει τους δικούς της ήρωες τους οποίους και χειρίζεστε. Από τους Έλληνες δοκίμασα τον Οδυσσέα και τον Αχιλλέα ενώ από τους Τρώες έπαιξα με τον Έκτορα. Από πλευράς gameplay, οι δύο Έλληνες είχαν ορισμένες μικρές διαφορές –ο Αχιλλέας ας πούμε έφερνε λίγο σε… barbarian ενώ ο Οδυσσέας ήταν ο rogue της υπόθεσης. Ο βαθμός δυσκολίας των μαχών ανέβαινε κλιμακωτά, ωστόσο στο hard επίπεδο δεν τα βρήκα μπαστούνια πουθενά. Υπήρχαν περιπτώσεις βέβαια που έπρεπε να αποφασίσω για τη στρατηγική που θα επέλεγα (θα βιαζόμουν, θα «καθάριζα» κάποιο χώρο, θα βοηθούσα τους στρατιώτες μου, θα «σόλαρα» κλπ) ενώ και πριν από κάθε κεφάλαιο μπορούσα να διαλέξω τα αντικείμενα με τα οποία θα εξόπλιζα τον χαρακτήρα μου αλλά πέραν τούτων, τίποτα άλλο.

Οι νεκροί στρατιώτες αφήνουν πίσω τους όπλα τα οποία μπορείτε να μαζέψετε και κατόπιν να χρησιμοποιήσετε, είτε σε melee είτε σε ranged μάχες. Πολλοί αντίπαλοι κρατούν ασπίδες, οπότε θα πρέπει να τους προσεγγίσετε από πίσω ή εν πάση περιπτώσει χωρίς να σας αντιληφθούν προκειμένου να κάμψετε ευκολότερα την αντίστασή τους –σε ορισμένες περιπτώσεις μπορείτε να κάνετε και finisher moves. Οι συμπολεμιστές σας δεν είναι διακοσμητικοί αφού και μόνοι τους κάνουν μια χαρά δουλειά ενώ σε περίπτωση που καταφέρετε σημαντικές απώλειες στο εχθρικό στράτευμα, θα δείτε τους εναπομείναντες στρατιώτες να το βάζουν στα πόδια! Ανά τακτά χρονικά διαστήματα χρειάστηκε δε, να αντιμετωπίσω και κάποια bosses ενώ η κάθε αποστολή περιελάμβανε objectives, κύρια και δευτερεύοντα που έπρεπε να ολοκληρώσω.