Total War: Shogun 2

Tα τελευταία παιχνίδια της σειράς Total War, Empire και Napoleon, είχαν την ατυχία να ασχολούνται με μια εποχή που προσωπικά με άφηνε παγερά αδιάφορο. Ευτυχώς όμως, δεν ισχύει το ίδιο και για το Shogun 2, το οποίο επιστρέφει στη φεουδαρχική Ιαπωνία του 16ου αιώνα. Μετά από αρκετές ώρες ενασχόλησης με το single player κομμάτι του τίτλου λοιπόν, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως θα είναι ένας από αυτούς που θα «κλέψουν» πολλές από τις ώρες μου σε μερικές εβδομάδες από σήμερα…

Στην έκδοση που είχα στα χέρια μου είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω το εισαγωγικό campaign του παιχνιδιού, όπου και ανέλαβα τον ρόλο του Chosokabe Motochika, αρχηγό της φατρίας Chosokabe, σε μία προσπάθεια να κατακτήσω ολόκληρη την Ιαπωνία και να ανακηρυχθώ Shogun. Ως Motochika ξεκίνησα σχεδόν από το μηδέν, με μία σχετικά ασήμαντη περιοχή σε ένα μικρό νησάκι κοντά στις ακτές της χώρας. Μετά από μια σειρά υπερπολύτιμων tutorials (σοβαρά, οι νέοι στη σειρά μην τολμήσετε να τα προσπεράσετε) που εξηγούν με κάθε λεπτομέρεια το interface του παιχνιδιού, τις real-time μάχες και τις ναυμαχίες, ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω την ένδοξη εκστρατεία μου.

Το βασικό κομμάτι του τίτλου εξελίσσεται σε έναν πλήρως τρισδιάστατο χάρτη, όπου απεικονίζονται οι περιοχές που έχει ανακαλύψει ή κατακτήσει ο παίκτης, καθώς και οι στρατιωτικές μονάδες που έχει υπό τον έλεγχό του. Εδώ λαμβάνει επίσης όλες του τις αποφάσεις, όπως τα έργα που θα γίνουν στις πόλεις ή το πού θα τοποθετηθούν οι στρατιές του, ενώ από εδώ ελέγχει επίσης και τις πιο «αδιάφορες» πτυχές της ζωής του ως κατακτητής, όπως τη σύναψη εμπορικών και όχι μόνο σχέσεων με άλλες φατρίες ή την οργάνωση της οικονομίας. Καθώς το παιχνίδι πέραν των μαχών είναι turn-based, ο παίκτης είναι σε θέση να μπορεί να σκεφτεί με άνεση την επόμενη κίνησή του χωρίς να φοβάται για ξαφνικές επιθέσεις από τους εχθρούς του, μιας και τα περισσότερα γεγονότα χρειάζονται αρκετούς γύρους για να εξελιχθούν. Προσωπικά βρήκα το interface εξαιρετικό, αφού μου προσέφερε όλες τις πληροφορίες που χρειαζόμουν με  ελάχιστα κλικ και χωρίς να με «ταράζει» στα περιττά στατιστικά και κατεβατά κειμένων.

Όπως γνωρίζουν οι παλιές καραβάνες της σειράς, αν θέλουμε να επικρατήσουμε των υπολοίπων παρατάξεων, θα πρέπει να εξ' αρχής να θέσουμε κάποια όρια στις βλέψεις μας, με τη λέξη κλειδί στο Shogun 2 να είναι η «ισορροπία». Αν αρχίσουμε να παίρνουμε τη μία περιοχή μετά την άλλη χωρίς να σταματάμε στιγμή, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να χρεοκοπήσουμε, να ξεσηκωθούν οι πολίτες μας και να δώσουμε την ευκαιρία στους εχθρούς μας να αντεπιτεθούν. Αν πάλι καθυστερήσουμε να κινηθούμε, τότε τους δίνουμε την ευκαιρία να μαζέψουν στρατό και να κινηθούν αυτοί πρώτοι εναντίον μας. Η επικράτηση επί των αντιπάλων μας δεν κρίνεται όμως μόνο στα πεδία των μαχών, μιας και μπορούμε πάντα να προχωρήσουμε και σε πιο «ύπουλες» κινήσεις με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον νίντζα, τον οποίο και μπορούμε να στείλουμε στις περιοχές άλλων φατριών για να εξοντώσει ηγετικές μορφές ή να καταστρέψει στρατηγικούς στόχους, μειώνοντας αισθητά το ηθικό των πολιτών και του στρατού.